Blauwe Roes

20 januari 2018

Ik ben helemaal gesloopt. Ons dochtertje is ziek en de baby in m’n buik heeft ook heel weinig ruinte. Het resultaat: Ze hebben mij heel de nacht wakker gehouden. Haar voetjes in mijn rug en die van hem tegen mijn ingewanden. Nu al spannen ze samen tegen mij en bezorgen mij letterlijk slapeloze nachten. In een zondagmodus op de zaterdag, sjok ik door het huis met mijn wollige pyjama aan. Mijn outfit van de dag gecombineerd met mijn dikke buik, leveren voor dochterlief de perfecte slaapplek op voor een middagdutje.

In de loop van de middag voel ik de baby heel erg naar beneden duwen. Super ongemakkelijk! “Als hij er vandaag of morgen niet uitkomt, dan weet ik het ook niet”, zeg ik tegen hubby. Het voelt alsof de baby zichzelf eruit wil pushen. Grappend zegt een van ons (geen idee meer wie#zwangerschapsdementie) dat vandaag een goede dag zou zijn voor de baby om geboren te worden. As if

Maar dan

Tijdens het avondeten voel ik een wee. Het kan heel goed een heftige voorwee zijn en dat praat ik mezelf ook aan. Ja, ik hoor mijn eigen stem in mijn hoofd en nee ik ben niet gek. Anyways deze voorweeën zijn toch wel heftiger dan die ik eerder heb gehad. Het zal wel komen doordat het mijn tweede zwangerschap is. Waarom ik denk dat de bevalling nog niet is begonnen? De verloskundigen hebben aangegeven dat de baby waarschijnlijk later komt, aangezien mijn dochtertje ook later is geboren.

Na een halfuur slaat de twijfel toe en ook manlief denkt dat de bevalling nu toch echt is begonnen. Hij stelt voor om de weeën te timen en installeert een app op zijn mobiel. Lang leven het 4G netwerk! Binnen no time, zijn we aan het klokken. Intussen brengt hij ons kleine hummeltje naar bed. Gelukkig kan ik me goed beheersen en krijgt ze (volgens mij) niet veel mee van het feit dat haar broertje onderweg is. Oeps. ELKE TWEE MINUTEN EEN WEE VAN EEN MINUUT! 

Tijd voor actie!

1. Verloskundige gebeld en hij komt naar ons toe. Ik ben zo blij dat ik dezelfde verloskundige krijg als tijdens de eerste bevalling!  

2. Mijn ouders gebeld en die racen nu samen met broertjelief vanaf een verjaardagsfeestje in Utrecht, naar ons toe. Zij blijven thuis met ons dochtertje als manlief en ik naar het ziekenhuis gaan.  

De weeën worden heftiger. We bellen één van de broers en schoonzussen van mijn man, just in case mijn ouders er niet “op tijd” zijn. 

Zo pak je spullen maar, ik denk dat het verstandig is om nu naar het ziekenhuis te gaan” ,zegt de verloskundige als hij constateert dat ik 4 cm ontsluiting heb. 

No way dat ik met 4 cm al naar het ziekenhuis ga. Wat moet ik nog 6cm’s lang doen in het ziekenhuis?! Blijkbaar ga ik wel naar het ziekenhuis, want ook manlief vindt dat we alvast richting het ziekenhuis kunnen rijden. De vorige keer verliep de bevalling namelijk supersnel, nadat mijn vliezen met 5cm ontsluiting waren gebroken. 

Inmiddels zijn de broer en schoonzus van mijn man (dus ook van mij), mijn broertje en ouders gearriveerd. Mijn broertje en de broer van mijn man brengen ons naar het ziekenhuis, waar wij rond 8 uur arriveren. De verloskundige kijkt voor de zekerheid hoeveel verder ik ben. Wauw, 5 cm ontsluiting (sarcastisch). Dit gaat nog lang duren volgens mij.

Het is inmiddels half 9 en de weeën volgen elkaar sneller op. Ik voel nu ook een pijn in mijn onderrug. Mijn man moet achter me staan en met zijn lichaam tegen mijn onderrug drukken, terwijl zijn warme handen druk uitoefenen op mijn onderbuik. Ik hoor hem nog zeggen dat zijn rug zeer begint te doen, omdat hij moet bukken wegens ons lengteverschil. Op dat moment interesseert dat me helemaal niks, zolang hij maar gewoon de pijn wegdrukt. 

Rond 9 uur kijkt de verloskundige hoe ver de ontsluiting is gevorderd. 9 CM! Yes! Ik mag de pijn wegduwen en twee weeën later mag ik beginnen met persen. Slechts enkele minuten later heb ik mijn zoon in mijn armen. 

Wauw. I did it again. En raad eens. Nog eens iets is gelukt. Voor de derde keer heb ik opnieuw een liefde van mijn leven gevonden. 

Tanden op elkaar en even doorbijten. Je kunt kalm blijven of je man van alles verwijten. Een bevalling voor het eerst of de tweede keer, een aantal van ons denkt dit doe ik écht nooit meer. En daar is het moment waarom het allemaal draait, eindelijk kun je knuffelen met je kleine jongen of kleine meid.

Babyshower 

Lucky me. Zwanger van nummer 2 en babyshower 3 is inmiddels ruim een maand achter de rug. Wat een verwennerij hè? Ik moet gewoon even met jullie delen wat voor lieve mensen ik om me heen heb. En hoe kan ik dat nu beter doen dan mijn babyshowers even kort samen te vatten?

#1 Pretty Pink 

Mijn eerste babyshower was echt huge en de organisatie was gewoon top! De betreffende zondag gingen manlief en ik even een €1 ontbijtje doen bij Ikea en een paar spulletjes kopen voor de babykamer. We zouden daarna nog een paar babyspullen kopen en op weg naar de volgende shoplocatie werd gebeld door broertjelief. Hij wilde met ons mee en we zouden hem bij mij thuis op pikken. Hij was namelijk al bij ons in de buurt. Eenmaal thuis aangekomen deed ik de voordeur open en ik het enige wat ik zag waren schoenen. Minimaal 30 paar schoenen. Verbaasd keek ik op. 

SUPRISEEEEE! Wauw wat veel familie! Er waren meer dan 30 vrouwen aanwezig en allemaal gekleed in het roze. Ik werd naar boven meegenomen door mijn moeder, waar op mijn bed een mooie wit met paarse zwangerschapsjurk lag. Time to change & shine. De woonkamer zal vol met vrolijke vrouwen en stond vol met allerlei lekkers en een berg cadeaus. Wat voor lekkers vraag je? Een kleine greep uit het menu: Cake magnums, wraps, pasteitjes, stokbroodjes met sambal, mini sandwiches, chocolade, koekjes, kipballetjes en nog veel meer. Ook was er mooie roze (virgin)champagne. 

Na een korte toast begon een middag vol spelletjes, eten en vooral het uitpakken van cadeaus. Ik overdrijf niet als ik spreek over een berg cadeaus. In de avond toen iedereen naar huis was hebben manlief en ik alles nog bekeken en uitgestald op het bed (formaat 180×200) en heel het bed lag bezaaid onder mooie spulletjes. 

#2 Blauwtje 

Daar zat ik dan op de bank te wachten tot mijn broertje zou kopen met een lekker portie nasi kip van de afhaalchinees. De bel ging. Hubby en dochtertjelief gingen samen de deur opendoen. Ik hoorde mijn dochtertje lachen van blijdschap toen ze mijn broertje binnen zag komen. 

Ineens kwam er een fel licht op me af met daarachter mijn neef die zei: “Ja, dit had je niet verwacht hè? Nu ben je verrast hè? Hoe voelt dat nu?”, waarop mijn mond eigenlijk een beetje open viel van verbazing. Dat zal er overigens charmant hebben uitgezien. Ineens stonden naar mijn neefjes en nichtjes naar me te grijzen. Na de kusjes en knuffels werden blauwe ballonnen opgehangen, een blauw kleedje op de salontafel gedrapeerd, blauwe etageres opgesteld met allerlei lekkers erop en kwam het blauwe wegwerpservies te voorschijn. Wauw dit was pas een spontane babyshower. Het werd een hele leuke avond met lekker eten, leuke en mooie cadeaus en heel veel gelach en plezier. 

#3 Double Blue

Mijn schoonzus V. en ik verwachten beide een jongen. Het leek mij wel leuk om iets kleins voor haar te organiseren, aangezien het eerder geplande etentje voor haar niet doorging. Schoonzus S. was meteen enthousiast en we hadden samen bedacht om een soort mini babyshower te organiseren. Alleen werd het voor mij een beetje vreemd toen ik niet mocht helpen met het voorbereiden. Ik mocht niet eens versiering kopen niks #buitengesloten.

Mijn man had bedacht dat wij samen met zijn broer en schoonzus V. op de betreffende dag, konden arriveren bij zijn andere broer en schoonzus S. Anders zou het wel opvallen als ineens alle auto’s daar toevallig voor de deur zouden staan. Uiteindelijk kwamen wij “toevallig” samen aan. 3x raden. Het was een dubbele babyshower! Dat was echt super leuk. We hebben echt genoten, zijn heerlijk verzorgd en overladen met cadeaus en heel veel eten. 

Schoonzus S. heeft zich onwijs voor ons uitgesloofd. Prachtige luiertaarten in de vorm van de kasteel, een vlinder en een bloem. Alles was super mooi blauw versierd. Er was zelfs blauwe toiletpapier! Laten we over het eten maar niet beginnen. 

Het stripverhaal

In de eerste blog waarin ik mijn bevalling beschrijf, heb ik het strippen genoemd. Haha geloof me dit is totaal iets anders dan het strippen aan een paal (zonder kan natuurlijk ook), maar ik moest wel uit de kleren.

De dag voor mijn bevalling was ik in het ziekenhuis voor een controle. Ik was namelijk al 41 weken in verwachting. Na de controles zoals het hartfilmpje van de baby en mij en een echo, werd er bekeken hoeveel centimeter ontsluiting ik had. Dit deed de verloskundige door te toucheren (zie mijn uitleg onderaan). Ik hoopte op een redelijke ontsluiting, zodat ik kon worden gestript . 

Strippen houdt kort gezegd in dat de verloskundige haar vingers in je baarmoedermond brengt. Zonder ontsluiting is dit niet mogelijk. Ze maakt ronddraaiende bewegingen met haar vingers, om het hoofd van de baby heen. Hierdoor komt de baarmoedermond los van de vliezen van de baarmoederwand en wordt er een hormoon (prostaglandine) aangemaakt. Dit stofje zorgt er voor dat de baarmoedermond weker wordt, en dat eventueel de weeën eindelijk op gang komen.

Hoe het voelt?

“Nou meid, je hebt al drie cm ontsluiting! Dat betekent dat je kunt worden gestript”. Het ene moment dacht ik Yes! Direct daarna dacht ik en dat zei ik ook: O mijn God. Wat is dit?! Ik zag de verloskundige de ronddraaiende bewegingen maken. Ze ging zo van whoesh-whoesh-whoesh. Toen ze klaar was met het strippen zat haar handschoen onder een klein beetje bloed, maar dit hoort er gewoon bij. 

Even voor de duidelijkheid: Het doet geen pijn, maar het voelt heel onprettig en vreemd. Ken je dokter Pol van TV? Die verricht vaak anaalyses bij zieke dieren. Het is een hoop gewroet en de dieren kijken er nooit vrolijk bij. Laten we het erop houden dat ik nu ongeveer weet hoe die dieren zich voelen. 

*Toucheren houdt in dat de verloskundige haar vingers vaginaal bij je inbrengt om te voelen hoe de situatie omtrent je baarmoedermond is. Dit gebeurt met een handschoen aan. Hierop brengen ze wat glijmiddel aan, voor een smooth entrance

In dit verhaal ben ik het stripverguur. Pijn doet het niet, maar het is wel heel zuur! 


Part 3 of a New beginning 

In de vorige twee blogs heb ik al een groot deel van mijn bevallingsverhaal gedeeld. Hier volgt het laatste stukje:

“Waarom is er niemand? Waar is die man? Druk op die knop!”, mijn man is pissig. Hij snapt niet waarom de verloskundige er nog steeds niet is. Wij zijn inmiddels al ongeveer een 10 minuten in de verloskamer. Ik ben nog steeds in mezelf gekeerd en voel een hoge drang om te persen. De druk is hoog en ik richt me op de baby. “Liefje, nog even wachten en dan mag je eruit komen. Nog even wachten goed? Nog heel even liefje, nog heel even”.

Mijn lieve broertje is met ons in de verloskamer en drukt op bevel van mijn man op een knop. Hierop komt er een verpleegkundige de verloskamer binnen. Ik geef aan dat de druk erg hoog is. “Mevrouw, de druk is zo hoog. De baby wil eruit”. De verpleegkundige besluit om de verloskundige te bellen en te vragen waar hij nu blijft.

10 minuten laten stapt hij de kamer binnen. Ik vertel hem dat de druk hoog is en dat de baby eruit wil. Volgens mij neemt hij dat met een korreltje zout, aangezien ik 1,5 uur geleden nog maar 5 cm ontsluiting had.“Laten we eerst maar even kijken hoeveel ontsluiting je nu hebt”. Hij trekt zijn handschoenen aan en kijkt verbaasd. Ik had namelijk al 10 cm ontsluiting en mocht eindelijk iets doen met die drang om te drukken.

“Druk de pijn die je voelt maar weg naar beneden”. Een aantal minuten (volgens mij 10) later mag ik persen. Ik voel de sterke wilskracht om mijn dochter op de wereld te brengen. Mijn man motiveert mij enorm tijdens het persen.

Na 19 minuten beleef ik een van de mooiste moment in mijn leven tot nu toe. Ons kleine wonder wordt op mijn borst gelegd.Tranen van geluk vloeien. Eindelijk zie ik de kleine bewoonster van mijn lichaam. Ze is het mooiste meisje van de wereld en ik ben de gelukkigste vrouw.

Nu: We zijn een maand verder en hubbylove en ik genieten zo van ons kleine meid. Mijn blogs zullen vanaf nu gaan over mijn ervaringen als fresh mum. Als me nog iets te binnen schiet over de zwangerschap, dan zal ik daar natuurlijk ook over posten!  

D-day

11 augustus 2016 01.30 uur

Wat een raar gevoel zo een wee. Zoals jullie misschien in mijn vorige blog hebben gelezen, ben ik 10 augustus in de ochtend gestript. Na een middag en avond vol voorweeën,  voelen dit toch meer als de weeën waarover ik heb gelezen. 

Om mijn gedachten te verzetten rol ik uit bed. In mijn nachtkastje vind ik een kleurboek (voor volwassenen) en potloden. Ideaal om mijn gedachten tussen elke piek te verzetten en toch kalm te blijven. Dit werkt voor mij als een soort meditatie. Ik word er helemaal rustig van en kan me goed focussen op de weeën. Ik heb namelijk gelezen dat als ik me concentreer op de weeën en het nare gevoel accepteer, de ontsluiting vlot zal vorderen. 

08.00 uur

De weeën volgen elkaar nu binnen 3 tot 4 minuten op. Tijd om de verloskundige te bellen. Als ze eenmaal hier is, constateert zij dat ik nu ECHT 3 cm ontsluiting heb. Ze stelt voor dat haar collega tussen 11.00 uur en 12.00 uur langskomt om de “situatie” te beoordelen.

11.00 uur

De collega van de vorige verloskundige is nu bij ons thuis om de situatie te beoordelen. Het is dit keer een mannelijke verloskundige. Het klinkt raar he, dat een mannelijk persoon even gaat beoordelen hoe de zaken down under ervoor staan. Uiteindelijk valt dat reuze mee. “Je hebt nu 5 cm ontsluiting”. Oke, maar de pijn wordt straks natuurlijk erger. Toch maar even vragen wat de mogelijkheden zijn qua pijnstilling. “Een prik of een pompje”. Ik wil eigenlijk geen pijnbestrijding,  maar ik weet niet of ik dit nog uren volhoud. “Als ik nu zie hoe goed je de weeën opvangt en hoe ontspannen je bent, dan is het nog niet nodig om naar het ziekenhuis te gaan”. RELAXED? Ik ben inderdaad niet hysterisch,  heb geen traan gelaten en focus me op de weeën. Maar om nu te zeggen dat ik relaxed ben…

We spreken af dat we de verloskundige om 12.30 uur bellen om de stand van zaken te bespreken.

11.15 uur

Ik voel dat ik elke keer plasjes vocht verlies. Zijn mijn vliezen gebroken? Als we mijn maandverband bekijken, blijkt inderdaad dat de vliezen zijn gebroken. 

12.00 uur

Sinds mijn vliezen zijn gebroken, zijn de weeën steeds heftiger. Mijn man en broertje proberen van alles te doen om het mij zo comfortabel mogelijk te maken. Het enige wat ik wil is niet alleen zijn en bij elke wee hangen aan een van de twee. Zo lief als ze zijn, houden ze me vast en lopen ze met me mee als ik rondjes schuifel door de woonkamer en keuken. 

Intussen zijn mijn ouders bij ons thuis. Mijn moeder eist dat we naar het ziekenhuis gaan. “Als je nog langer wacht dan zal je thuis moeten bevallen, want dan red je het ziekenhuis niet meer”. Ik wil eerst nog proberen om te douchen en hiermee de pijn te verzachten.

Als mijn man me onder de douche heeft gezet, merk ik dat de pijn niet minder wordt. Ik voel ook ineens een druk bij mijn billen, alsof ik nodig moet poepen. Ik kijk naar mijn man en schud mijn hoofd om aan te geven dat ik het niet meer trek. Hij aarzelt geen moment en belt de verloskundige.“We gaan nu naar het ziekenhuis. Je hoeft niet langs te komen. We zien je daar wel.”

Onderweg naar het ziekenhuis wordt de druk steeds hoger. Tussen elke wee in, ben ik helemaal in mezelf gekeerd. Ik reageer op niks en kan me alleen focussen op de weeën.

Als we zijn gearriveerd, word ik door mijn man gereden naar de verloskamer. Eenmaal daar aangekomen, zijn we alleen. Verder is er niemand te bekennen….

To be continued!

Hoe mijn weeën voelden:

Alsof iemand je in je buik duwt en dan net zover gaat tot het heel naar voelt (piek) en zich vervolgens rustig terugtrekt. De grens van deze piek verschuift elke keer, waardoor dat nare gevoel geleidelijk steeds heviger wordt. Ik vind dat pijn niet het juiste woord is, omdat ik bij pijn meer denk aan het geval van een wondje,een gebroken arm, epileren of een gemene kneep. Het gevoel van een wee is eerder heel naar en gemeen, maar voor mij was het niet ondragelijk. 

The day before

10 augustus 2016- 41 weken in verwachting. 

De verloskundige heeft mij overgedragen aan het ziekenhuis, waar ik vandaag ben geweest. Ze hebben gecontroleerd of alles nog wel oke is daarbinnen. Tijdens de CTG (hartfilmpje) was de hartslag van de baby ineens heel even gedaald. Super eng! Dit was voor mij voldoende reden om de inleiding eerder te laten plaatsvinden. 

Hoezo inleiding?! Aangezien ik al 41 weken in verwachting ben, heeft het ziekenhuis aangegeven dat de baby voor de 42 weken eruit moet. Hierom hebben ze in overleg met mij een inleiding gepland. Het is nog mogelijk dat de baby op natuurlijke wijze wordt geboren, maar die hoop heb ik eigenlijk al opgegeven. 

Voordat de inleiding gepland werd, moest er een echo worden gemaakt. Ook wilde de verloskundige in het ziekenhuis mij nog toucheren. Dat houdt in dat ze eventjes “voelen” wat de stand van de baarmoedermond is. De verloskundige gaf aan dat ze mij wel wilde strippen als ik al enige ontsluiting zou hebben. Door het strippen is er een kans dat de bevalling op gang komt voordat ik word ingeleid. Gister zei de verloskundige nog dat er geen ontsluiting was.En nu…Nou meid je hebt al 3 cm ontsluiting. Ik kan je gaan strippen. (Ik kom later nog terug op mijn stripverhaal)

Eenmaal thuis begon het meer te rommelen. Jeetje, het leek wel alsof ik een zware menstruatieperiode had. De verloskundige (van de praktijk) is rond 8 uur in de avond langsgeweest en stelde vast dat er nog geen sprake was van echte ontsluiting! Hoe kan dit nu? In het ziekenhuis is mij anders verteld en ze hebben me zelfs gestript. Tjah zo gaat dat wel vaker. Wij zijn altijd wat voorzichtiger dan in het ziekenhuis. Wat heb IK daar nou aan? Ga ik nou natuurlijk bevallen of niet?! Wat ik nu voelde waren de voorweeën, wist de verloskundige mij te vertellen. De kans is aanwezig dat ik morgen in de loop van de dag beval.

01.30 uur: Oef! Wat is dat nu voor een raar en naar gevoel. Het lijkt alsof iemand langzaam in mijn buik duwt tot een bepaald punt en zich  weer langzaam terug trekt. Zou dit het zijn?

Wordt vervolgd…

Tik tak…

“Volgens mij komt ze eerder!” Ja dat hoop ik ook!
“Is ze er al?”
“Wanneer komt de baby?” 
Dat vraag ik ook, maar ze geeft geen antwoord. DUH!

Ik word een beetje simpel van al die vragen over wanneer de baby nu komt. Begrijp me niet verkeerd. Ik waardeer het enorm dat onze familie- en vriendenkring zo uitkijkt naar de komst van ons hummeltje. Het is fijn dat iedereen zo betrokken is, maar ik kan gewoon geen zinnig antwoord geven op zulke vragen.

Bovendien ben ik zelf super ongeduldig en is er echt niemand die zo uitkijkt naar haar komst als ik! Best maf eigenlijk. De bevalling is vast geen pretje en toch kijk ik er naar uit, omdat ik weet dat we daarna ons kleintje in onze armen kunnen sluiten.

Dan is er ook nog een datum vastgesteld waarop ik ben ‘uitgerekend’. Om me nu vast te houden aan die ene datum, is volgens mij een beetje zinloos. Ongeveer 5% van de baby’s wordt namelijk daadwerkelijk geboren op de datum dat ze worden verwacht. Dit houdt in, dat de overige 95% op een ander moment wordt geboren.
Kortom: Ze kan ieder moment komen, maar ook gerust over 2 weken. 

Mijn man denkt dat ons dochtertje later wordt geboren dan verwacht. Ze heeft het volgens hem namelijk prima naar haar zin daarbinnen, omdat ik zo goed voor haar zorg. Mijn dreigement dat ik geen kleding meer voor haar koop zolang ze binnen blijft, lijkt haar in ieder geval niet te overtuigen om eerder te komen.

Zucht. Er zit kennelijk niets anders op dan gewoon af te wachten. Voor een ongeduldig persoon als ik, is dat knap irritant en vermoeiend. Dan maar online babykleertjes shoppen op naam van mijn man. Ik zou namelijk niks meer voor haar kopen en zo houd ik me netjes aan de afspraak!

Geduld is een schone zaak, maar het geduld opbrengen is een lastige taak!

clock

 

 

Bedtijd 

De eerste drie maanden van mijn zwangerschap was ik heel vaak moe en wie moe is die slaapt. We zijn inmiddels zes maanden verder en helaas is die theorie niet meer van toepassing. Echt slapen heb ik al een tijd niet gedaan. Ik kan me eigenlijk niet eens herinneren wanneer ik een hele nacht heb doorgeslapen.

Na de eerste drie maanden van je zwangerschap, wordt de druk op de blaas steeds groter. Ik sta dus elke nacht minimaal twee keer op om te plassen. Daarbij komt nog dat ik sinds de 20ste week van mijn zwangerschap alleen nog kan slapen op mijn zij. Zodra ik op mijn rug lig en in slaap val, word ik wakker door zuurstoftekort. Ik lijk dan wel op een visje op het droge die naar adem hapt. Omdat mijn buik sinds de twintigste week al best groot is, lig ik ook niet heel lekker op mijn zij. De oplossing hiervoor? Een voedingskussen.

Een voedingskussen om mee te slapen? Dat dacht ik dus ook toen ik het advies kreeg van een vriendin. Uiteindelijk heeft het onwijs goed voor mij gewerkt. Mijn man heeft het voedingskussen van Hema gekocht en hier ben ik nog steeds erg blij mee. Door het kussen in een soort U-vorm te plaatsen tussen mijn benen, heb ik genoeg steun onder mijn buik en rug. (Zie de afbeelding onderaan mijn blog)

Helaas biedt het kussen nu geen oplossing meer. De baby is ontzettend gegroeid, waar ik natuurlijk heel blij mee ben. Maar om eerlijk te zijn brengt dit zeker in de laatste paar weken, de nodige ongemakken met zich mee tijdens het “slapen”.

  1. Ik kan niet meer omrollen van mijn ene zij op mijn andere zij. Gevolg: Ik zet me af tegen mijn man of trek juist aan hem om mezelf om te rollen. Gelukkig is hij een diepe slaper en merkt hier niks van 😀
  2. Even opstaan? Laat dat even gerust weg. Ik lijk wel een zeehond als ik wil opstaan! Eerst rol ik op mijn zij, ‘zwaai’ mijn benen uit bed en steun vervolgens op mijn armen om mezelf omhoog te duwen.
  3. De baby is echt overal. Soms heb ik het idee dat ik haar verpletter. Probeer dan nog maar eens rustig te slapen.

Ik moet ook elke keer lachen als kersverse moeders om me heen mij adviseren om te slapen nu het nog kan . Na de geboorte van de baby slaap je namelijk veel minder en blablabla. Guess what? Daarvóór slaap je dus ook bijna niet! O ja, dat waren ze alweer vergeten. Blijkbaar tast langdurig slaapgebrek dus echt het geheugen aan :p

Juist doordat ik nog redelijk fit ben en ondanks mijn slaapgebrek nog best veel energie heb, slaap ik in de middag bijna niet. Ik kijk nu echt uit naar die zogenaamde “horrornachten” waarbij ik moet opstaan om de baby te voeden. Als ik dan slaap, dan weet ik zeker dat ik tenminste echt SLAAP (wordt ook beaamd door de ervaringsdeskundigen). En dat is iets waar ik nu alleen nog maar van kan dromen.

Men zegt altijd: Dromen zijn bedrog. Maar als je droomt, dan slaap je tenminste nog.

First Date 

Vandaag is het zover. Mijn baby is “volgroeid” en mag dus geboren worden. Al die tijd draag ik haar bij me en denk ik dat ik weet wat het inhoudt. Maar het besef komt nu pas echt binnen. Ik kan ieder moment oog in oog komen te staan met het kleine wonder waar we al een tijdje op wachten. Het maakt me bang.

Waarom dit angstgevoel me bekruipt weet ik niet. Misschien zijn het gewoon zenuwen? Het idee dat ik straks de persoon in mijn armen heb, waar we al die tijd op wachten. Het beangstigt me.

Deze angst voelt net als de zenuwen die je voelt voor een eerste date met iemand die je eigenlijk heel leuk vindt. Voldoe ik wel aan de verwachtingen en zal ik een goede moeder zijn? Ik voel nu een band met haar en zal die band straks nog beter worden? Hoe zal het zijn om haar straks echt vast te houden en te overladen met knuffels en kusjes? Is het niet gek om van iemand te houden die ik nog niet ken? 

Op al die vragen krijg ik binnenkort een antwoord. Het zal voor haar net zo nieuw zijn als voor mij. We horen elkaar en voelen elkaar. Binnenkort zie ik welk gezicht er hoort bij de schopjes en het getrappel. En zij ziet dan eindelijk wie de vrouw is die al maanden tegen haar praat. 

Zucht, ons eerste date. Ik kijk er echt naar uit, omdat ik weet dat er een relatie zal ontstaan met nog iemand waarmee ik mijn leven en liefde onvoorwaardelijk zal delen. 

Ik word moeder!
Jij hoort mij soms en ik voel jou vaak heel even. Zodra ik je vast heb, begint ons avontuur samen, ons nieuwe leven. 

Zo fit als een olifant

Week 36
Even boodschappen doen, afwassen, koken, wandelen of andere dingen doen die hiervoor heel gemakkelijk gingen, voelen nu echt als een hele opgave! Niet continue, maar wel voor 60% van de tijd. Voor mij is dit wel even een bittere pil, omdat ik tot nu toe redelijk fit was. De eerste drie maanden heb ik ook wel dagen gehad dat ik echt helemaal gesloopt was, maar alsnog ging alles gemakkelijk.

Hubby kwam laatst met het idee om even te wandelen op Alexandrium (een overdekte winkelcentrum in Rotterdam). Stond ik daar na drie kwartier wandelen, te hijgen in de Hema! Ik had het heel warm en stond gewoon letterlijk stil om op adem te komen. Als je met een snelheid van 2 km/uur loopt, dan kun je ook niet anders dan stilstaan om bij te komen.

Middagdutjes? Hiervoor vond ik dat maar iets voor luie mensen. Met een job van 40 uren per week, heb ik echt geen tijd om na het werken even een uiltje te knappen. Ook in de weekenden doe ik hier niet aan. Nu verplicht ik mezelf juist om in de middag even te slapen. Mijn lichaam trekt het gewoon niet meer om de hele dag door bezig te zijn. Het middagdutje overslaan is geen optie, tenzij ik na Sesamstraat al in bed wil liggen.

Weet je wat het gekke van alles is? Ik schaam me er ook totaal niet voor dat ik nu zo fit ben als een olifant. Ik kan eindelijk genieten van mijn zwangerschapsverlof! Het is pas sinds mijn verlof tot mij doorgedrongen dat ik al die tijd de zwangerschap “erbij” beleefde, als een soort bijbaan. Dit heeft vast ook te maken met het feit dat ik een goede zwangerschap heb tot nu toe en ook geen reden heb gehad om er een fulltime bezigheid van te maken. Nu is die tijd wel aangebroken. Dus ik ga lekker genieten van het “lui” zijn. Alles wat ik nog kan doen, doe ik op mijn eigen slakkentempo.

Dit betekent dus ook dat ik heel veel blogs kan posten over alle dingen die ik tot nu toe heb meegemaakt en de komende paar weken nog zal meemaken 😀

Nu eerst even lekker liggen op de bank, zo min mogelijk bewegen en genieten van de laatste paar uren weekend met mijn lieve man.

Zo fit als een hoentje.
Je liep als een kievit zo snel.
Nu zo fit als een olifant.
De laatste loodjes…je kent het wel. 

2796859112_c28afbebaa