Anders 

Soms hoor je moeders vertellen dat zwangerschappen veel gemeen met elkaar hebben. Anderen hebben weer hele verschillende zwangerschappen. Mijn vorige zwangerschap is heel goed verlopen met niet al te veel kwaaltjes. Maar dit….Dit is toch wel echt heerlijk! 

Heerlijk? Ja serieus! Ik eet elke dag wat ik wil en ik heb geen dag tot nu toe last van misselijkheid. Extreme vermoeidheid is er dit keer ook niet. Misschien heeft dat er mee te maken dat ik gewoon niet moe MAG zijn, aangezien ik thuis een klein bazinnetje heb rondwaggelen. Ik heb deze zwangerschap gelukkig ook geen irritaties als ik bepaalde geuren ruik. Uitgezonderd van stank natuurlijk. Maar daar hoef je echt niet zwanger voor te zijn (wat bezielt mensen trouwens om geen deo te gebruiken?). 

Er is alleen wel één klein minpuntje. Ik ben ontzettend prikkelbaar. Dat probeer ik zoveel mogelijk te onderdrukken, maar explosiegevaar is er wel degelijk. Een groot pluspunt is dat ik me nog meer aangetrokken voel tot mijn hubby (nog meer dan normaal). En soms levert dit zulke gekke situaties op. Het ene moment kan ik een aanvalletje krijgen omdat ik denk dat ik alles in het huis alleen moet doen. Het volgende moment kom ik handen tekort om hem te knuffelen. 

We weten allemaal hoe een krentenbol eruit ziet, right? Zo zag mijn gezicht er dus uit tijdens mijn vorige zwangerschap. Ik leek wel een puber die naast last van moodswings ook nog last van acné had. “Gelukkig” alleen in mijn gezicht. Ik voelde me lelijk en ik was vooral boos om het feit dat ik DE zwangerschapsgloed niet had. Dit keer heb ik een mooie egale huid, ik voel me goed én zelfverzekerd. Misschien wel meer dan goed voor me is. Maar hey, ook niet zo gek toch als je een buik hebt en daar gewoon lekker trots op kunt zijn?

Ik merk wel dat ik me nog steeds niet écht zwanger voel. Ik heb natuurlijk een kleine meid waar al mijn aandacht naar uit gaat. Of dat nu de reden is dat ik minder aandacht aan de baby in mijn buik besteed, weet ik niet. Ach het maakt nu ook allemaal niet uit. Zolang de baby het goed doet en ik me goed blijf voelen, hoef ik me geen zorgen te maken. 

Net zoals dat ik nu om 3.26 uur zorgeloos even een broodje choco pasta ga eten. Eén ding is namelijk wel hetzelfde, van zwanger zijn krijg je honger! 

Wat wil je het liefst? 

“Nu je een meisje hebt, wil je vast wel een jongen?”, luidt de veronderstelling van veel mensen om mij heen. Ik vind het raar dat mensen er vanuit gaan dat ik een voorkeur heb. 

Je kunt willen wat je wil, een jongen of een meisje. Feit blijft dat het niet vanzelfsprekend is dat je een kindje krijgt. Bij mij zit dat er zo ingestampt dat ik alleen maar dankbaar ben met deze tweede zwangerschap. Is het echt zo raar en ongeloofwaardig dat ik geen voorkeur heb? 

Voor mij is het belangrijker dat het kindje gezond ter wereld komt en ik een goede bevalling heb. Als ik dat zeg dan wordt er onbegripvol gereageerd. En dat vind ik weer zo raar. Alsof het een must is om een voorkeur te hebben. “Wel leuk voor je man om een zoon te hebben toch?”, maar ook mijn lovie maakt het niets uit. Hem maakt het serieus niet uit of we nu een dochtertje of zoontje krijgen. 

Ikzelf heb een broertje en ik ben zo blij met hem. Hij is een broer en broertje tegelijk en steunt me altijd in alles. Maar ik zie ook dat twee meiden samen een goede band met elkaar kunnen hebben. Ja natuurlijk vlieg je elkaar af en toe in de haren (letterlijk), maar of dat nu is omdat een truitje is geleend door je zusje of je broertje je haargel gebruikt. Ruzie maken doen kinderen altijd wel. Ik denk dus ook dat het voor mijn meisje niet veel uitmaakt. 

Dus laat ik nu maar duidelijk zijn: Nee ik heb geen voorkeur voor het geslacht, ook niet stiekem of diep van binnen! Als mensen dat wel hebben, dan is dat natuurlijk prima en dat is ook helemaal niet erg. Sterker nog, ik denk dat mummies to be met een voorkeur helemaal niet raar worden aangekeken. Dan ben ik maar lekker een rare vogel zonder voorkeur! 

Roze of blauw, wat interesseert mij dat nou? Een gezond kind, dat is wat ik het belangrijkste vindt. 

Loslaten

“Ik denk dat je nu wel kunt stoppen met de pil”. Met deze woorden van manlief, is dit hele avontuur begonnen. We waren net 4 maanden getrouwd. Voor sommige mensen is dit heel snel, maar voor ons voelde het goed. Jong ouders worden of in ieder geval proberen om jong ouders te worden, was een grote wens van ons. Eigenlijk zouden we een halfjaar wachten, maar ach wat maakten die twee maanden dan nog uit.

In september (2015) stopte ik met de pil. Op het internet had ik gelezen dat het wel even kan duren voordat je lichaam is “ontpild“. Voor sommige vrouwen duurt het een jaar voordat hun cyclus op gang komt en een ander is binnen twee maanden in verwachting.

Ik had een handige app ontdekt waarmee ik kon zien op welke data mijn eiersprong zou plaatsvinden en ik dus vruchtbaar was. I know! Ik ben echt heel erg controlfreakish. De eerste keer dat ik menstrueerde was ik niet echt teleurgesteld. Ik heb vaak geluk, maar direct zwanger? Zo optimistisch was ik ook weer niet.

Vol vertrouwen ging ik de tweede maand in en ik merkte aan mezelf dat ik uitkeek naar de data waarop mijn eiersprong plaats zou vinden. Toen ook de tweede menstruatie zich aandiende, was ik toch wel lichtelijk teleurgesteld. Onzin natuurlijk! Hoe durfde ik nu al teleurgesteld te zijn terwijl een ander misschien al een jaar lang bezig was om in verwachting te raken.

De app kon wat mij betreft gestolen worden. Alsof een app wist hoe mijn lichaam werkt (en dan te bedenken dat ik daar eerst dus wel vanuit ging). Als ik in verwachting zou raken, dan kwam het wel wanneer het daar de tijd voor was en niet op deze manier. Bovendien wilde ik ook niet dat het maken van een baby een soort plicht zou worden. Het moet natuurlijk wel leuk blijven 😉

En ja hoor, de maand erop (eind november) was het raak! Een wijze les voor zo een controlfreak als ik. LOSLATEN! Dingen komen vanzelf wel wanneer het daar de tijd voor is.

Nu ik inmiddels 40 weken en 4 dagen in verwachting ben zal ik moeten accepteren dat mijn baby ter wereld komt wanneer het hier de tijd voor is. Zucht.

Als je net als ik ook aan controlfreakte lijdt, dan is het moeilijk om te wachten op de juiste tijd.

control freak

Bedtijd 

De eerste drie maanden van mijn zwangerschap was ik heel vaak moe en wie moe is die slaapt. We zijn inmiddels zes maanden verder en helaas is die theorie niet meer van toepassing. Echt slapen heb ik al een tijd niet gedaan. Ik kan me eigenlijk niet eens herinneren wanneer ik een hele nacht heb doorgeslapen.

Na de eerste drie maanden van je zwangerschap, wordt de druk op de blaas steeds groter. Ik sta dus elke nacht minimaal twee keer op om te plassen. Daarbij komt nog dat ik sinds de 20ste week van mijn zwangerschap alleen nog kan slapen op mijn zij. Zodra ik op mijn rug lig en in slaap val, word ik wakker door zuurstoftekort. Ik lijk dan wel op een visje op het droge die naar adem hapt. Omdat mijn buik sinds de twintigste week al best groot is, lig ik ook niet heel lekker op mijn zij. De oplossing hiervoor? Een voedingskussen.

Een voedingskussen om mee te slapen? Dat dacht ik dus ook toen ik het advies kreeg van een vriendin. Uiteindelijk heeft het onwijs goed voor mij gewerkt. Mijn man heeft het voedingskussen van Hema gekocht en hier ben ik nog steeds erg blij mee. Door het kussen in een soort U-vorm te plaatsen tussen mijn benen, heb ik genoeg steun onder mijn buik en rug. (Zie de afbeelding onderaan mijn blog)

Helaas biedt het kussen nu geen oplossing meer. De baby is ontzettend gegroeid, waar ik natuurlijk heel blij mee ben. Maar om eerlijk te zijn brengt dit zeker in de laatste paar weken, de nodige ongemakken met zich mee tijdens het “slapen”.

  1. Ik kan niet meer omrollen van mijn ene zij op mijn andere zij. Gevolg: Ik zet me af tegen mijn man of trek juist aan hem om mezelf om te rollen. Gelukkig is hij een diepe slaper en merkt hier niks van 😀
  2. Even opstaan? Laat dat even gerust weg. Ik lijk wel een zeehond als ik wil opstaan! Eerst rol ik op mijn zij, ‘zwaai’ mijn benen uit bed en steun vervolgens op mijn armen om mezelf omhoog te duwen.
  3. De baby is echt overal. Soms heb ik het idee dat ik haar verpletter. Probeer dan nog maar eens rustig te slapen.

Ik moet ook elke keer lachen als kersverse moeders om me heen mij adviseren om te slapen nu het nog kan . Na de geboorte van de baby slaap je namelijk veel minder en blablabla. Guess what? Daarvóór slaap je dus ook bijna niet! O ja, dat waren ze alweer vergeten. Blijkbaar tast langdurig slaapgebrek dus echt het geheugen aan :p

Juist doordat ik nog redelijk fit ben en ondanks mijn slaapgebrek nog best veel energie heb, slaap ik in de middag bijna niet. Ik kijk nu echt uit naar die zogenaamde “horrornachten” waarbij ik moet opstaan om de baby te voeden. Als ik dan slaap, dan weet ik zeker dat ik tenminste echt SLAAP (wordt ook beaamd door de ervaringsdeskundigen). En dat is iets waar ik nu alleen nog maar van kan dromen.

Men zegt altijd: Dromen zijn bedrog. Maar als je droomt, dan slaap je tenminste nog.

The glow 

“Je ziet er echt goed uit. Voordat ik jou zwanger zag, wist ik niet dat zwangere vrouwen zo sexy konden zijn!” Dit soort fijne complimenten heb ik de afgelopen periode te horen gekregen. Alleen al daarom zou je zwanger willen worden 😉

Geweldig toch die zwangerschapsgloed, oftewel The Glow. Ik had niet verwacht dat ook ik hiervan zou kunnen genieten tijdens deze zwangerschap. De eerste 20 weken was de enige gloed die ik had, die van de acne in mijn gezicht en de vermoeidheid. Vreselijk vond ik dat, al die puistjes. 

Terwijl andere vrouwen er stralend zwanger bijliepen, schaamde ik me. Alsof dat niet voldoende was, vroegen mensen ook nog eens: “Wat is er met je huid gebeurd? Hoe kom je aan al die puisten? Hè jij had toch geen puisten?!” Met een geforceerde glimlach wuifde ik alles maar gewoon weg en mompelde iets over hormonen. Diep van binnen kon ik alleen maar denken: “Hou een keer je mond. Ik heb ook spiegels in huis hoor!”

Ik had nooit gedacht dat ik zo onzeker zou kunnen raken, maar het gebeurde wel. “Dat betekent dat ons kindje heel mooi wordt”, zei mijn man een keer toen ik weer was aan het klagen. “Nou en, wat heb IK daar NU dan aan?!” Erg he? Maar zo voelde ik het op dat moment wel. 

En nu? Nu geniet ik volop van mijn welverdiende zwangerschapsgloed voor zolang het nog duurt. Tot slot moet ik bekennen dat mijn man me elke dag Sexy Mama noemt. Dat zijn de momenten waarop ik mezelf dan ook écht het mooist voel!

Wie mooi wil zijn, moet soms pijn lijden. Wie mama wil zijn moet af en toe de spiegels vermijden.


Bloedeng

Vooral in de eerste drie maanden heb ik regelmatig last gehad van bloedingen. Geen bloedingen zoals tijdens je girlthing, maar heel kortstondig. Je kunt je wel voorstellen dat het keer op keer weer even schrikken was.

De eerste keer wist ik zelf pas twee weken dat ik in verwachting was. Tijdens een nachtelijk toiletbezoek schrok ik klaarwakker. BLOED! Het ellendige hiervan was dat ik de verloskundige hiervoor moeilijk in de nacht kon wakker bellen. Ik heb heel die nacht wakker gelegen van bezorgdheid. Aangezien ik nu in de laatste maand van mijn zwangerschap zit, kun je dus wel concluderen dat het niets te betekenen had. Of nou niet niks, maar niks ernstigs in ieder geval.

Het blijkt namelijk dat het normaal is om onttrekkingsbloedingen te krijgen in het begin van je zwangerschap. Dit bloed is niet helderrood, maar een beetje bruinig. Eigenlijk komt het erop neer dat je lichaam wat ‘oud’ bloed afstoot, omdat je niet hebt gemenstrueerd.

Helderrood bloed hoeft trouwens niet per se iets ernstigs te betekenen. Dit weet ik nu, maar een aantal keer ben ook hiervan geschrokken. Eén van deze keren was na een dagje fanatiek shoppen in Roermond. Wat blijkt nu? Tijdens je zwangerschap zijn de bloedvaten down under wat dunner, waardoor deze makkelijker springen. Dit kan ook gebeuren tijdens een grote boodschap op het toilet of na een vrijpartij. Gelukkig waren mijn bloody moments slechts van korte duur en onschuldig.

Toch is het advies om bij twijfel en een ongerust gevoel altijd je verloskundige te bellen. Dit heb ik zelf ook twee keren gedaan, omdat ik op het internet verhalen en ervaringen las waardoor ik toch angstig werd. Neem dus altijd het zekere voor het onzekere!

O nee! Alsjeblieft, geen bloed!
Bel nu maar de verloskundige, in plaats van dat je de onrust voedt.

Bloed

It’s a…

Op het moment dat je omgeving van de zwangerschap op de hoogte is, krijg je naast alle tips ook nog eens te horen wat het geslacht van jou baby’tje zal zijn.

Hieronder een kleine greep uit de analyses die er naar aanleiding van mijn zwangerschap zijn gedaan, door de wetenschappers om ons heen:

  1. Je buik groeit veel naar voren dus je krijgt een jongetje
  2. Je hebt last van veel uitslag in je gezicht, dus je krijgt een meisje
  3. Als de baby vroeg schopt is het een meisje en als de baby pas laat begint met schoppen is het een jongetje
  4. Je billen zijn gegroeid dus dat wordt een meisje

Manlief en ik lieten alle bevindingen maar over ons heen komen en moesten alleen maar lachen om de theorieën. Mij maakte het niet uit of we nu een jongetje of meisje krijgen, zolang de baby maar gezond is. Het klinkt cliché, maar het is echt zo. Ik wil namelijk beide heel graag en in welke volgorde doet er voor mij eigenlijk niet toe.

Het is tegenwoordig mogelijk om een geslachtsbepalende echo uit te laten voeren. Wij hebben ervoor gekozen om te wachten tot de 20 weken echo, in de hoop dat de baby dan ook zou meewerken en het geslacht zichtbaar zou zijn.

Voordat we de 20 weken echo kregen, was het merendeel van mening dat wij een jongetje krijgen. Ikzelf had toch een gevoel dat deze groep er flink naast zat. Hubby had zich echter laten “overtuigen” en ging er dus vanuit dat we een zoon krijgen. Gelukkig werkte de baby mee tijdens de 20 weken echo en was het geslacht duidelijk zichtbaar.

“Ik denk dat we met een dame te maken hebben”, zei de echoscopiste. Ik barstte in lachen uit en mijn mannetje kon alleen maar verbaasd kijken. Het leek even of zijn wereld stilstond. De echoscopiste bekeek het geslacht toen een keer van de onderkant en bevestigde het nogmaals. “Ja hoor, het wordt echt een meisje”. Het belangrijkste is natuurlijk de medische kant van de 20 weken echo, maar dat we het geslacht weten is zo fijn.

Eenmaal in de stad tussen de babyjurkjes, veranderde mijn lieve man in een echte meisjesvader. Het was zo leuk om te zien hoe hij het eerste jurkje voor ons kleine meid zorgvuldig uitkoos en het niet kon laten om gelijk nog een paar kleertjes te kopen. Te cute om mijn stoere man bij de kassa te zien staan, met die kleine poppenkleertjes in zijn handen!

Sommige wetenschappers om ons heen waren verbaasd om te horen dat zij ernaast zaten. Anderen gaven aan dat zij eigenlijk diep van binnen wel wisten dat we een meisje krijgen (NOT).

Wij kijken er in ieder geval onwijs naar uit om ons kleine prinses in onze armen te sluiten en straks te horen te krijgen op wie ze nu het meeste lijkt 😉

Mannen veranderen meestal als ze een dochter hebben gekregen, sommige al voordat de kleine meid in hun armen heeft gelegen. 

1006727926_1_1_1Onze eerste aankoop voor de baby

De helft

22 maart 2016
Tot dusver had ik een hele goede zwangerschap. Ik voelde me heel goed en kon de baby ook al voelen bewegen. Maar was alles ook wel echt in orde? De 20 weken echo zou meer duidelijkheid verschaffen en bevestigen of alles oké was. Tot dusver hadden we dus ook nog niets gekocht voor de baby. Ik wilde per se wachten tot na deze echo. Waarom precies? Nu ik erover nadenk kan ik eigenlijk geen enkele logische reden bedenken.

Elke echo is natuurlijk heel spannend, maar ik kan oprecht zeggen dat de 20 weken echo toch de meeste indruk op mij heeft gemaakt. De echo is bedoeld om na te gaan of er zichtbare aangeboren afwijkingen aanwezig zijn en hier wordt dan ook ruim de tijd voor uitgetrokken. In mijn geval duurde de echo ongeveer 40 minuten. Bij de verloskundige praktijk waar ik sta ingeschreven, mag er slechts 1 persoon mee naar deze echoafspraak. Dit geldt niet bij alle praktijken.

Tijdens de echo werden alle organen bekeken en besproken, waarbij het voor mij  niet altijd even duidelijk was naar welk orgaan we keken of waar ik op moest letten. Gelukkig lichtte de echoscopiste elke keer toe wat er nu precies in beeld verscheen.

Het was nog wel even in spanning afwachten of de lipjes goed gegroeid waren, aangezien het handje continue voor het gezichtje van de baby lag. Maar na een aantal pogingen, werd bevestigd dat ook daar geen afwijkingen zichtbaar waren.

Na de echo waren wij (vooral ik) opgelucht. Zoals ik al beschreef weet je van tevoren niet of alles nu wel ECHT in orde is met de baby. Deze echo biedt geen 100% uitsluitsel op afwijkingen, maar voor mij voelde het wel als een bevestiging van mijn gevoel. Ik voelde me niet alleen goed, maar het ging ook echt goed 😀

De baby groeide goed en alles zat erop en eraan. 20 Weken achter de rug, nu nog 20 te gaan!

 

Vitaliteitsecho (Week 7-8)

Het gevoel dat je ergens naar uitkijkt, waarvan je niet zeker bent of het nu positief zal zijn of negatief. Dat is de beste manier om te omschrijven hoe ik me voelde in de week dat de vitaliteitsecho naderde. Vooral omdat de vitaliteitsecho één dag voor mijn 25e verjaardag stond gepland.
(Onderaan deze blog staat wat informatie over de vitaliteitsecho, voor het geval je niet precies weet wat een dergelijke echo inhoudt)

Nerveus stapte ik samen met mijn hubby voor het eerst de verloskundige praktijk binnen en meldde mij aan voor de afspraak. Om ons heen zaten een aantal dames die al wat langer in verwachting waren. Ik hoopte dat de uitkomst van de echo positief zou zijn en dat ook wij een paar weken later weer in de wachtruimte zouden zitten. Het is namelijk niet vanzelfsprekend dat als je in verwachting bent, er ook sprake is van een vitale zwangerschap. Eerder had ik hier niet bij stil gestaan. Mijn gedachte was namelijk: Je bent zwanger of nog niet.

Toen ik eenmaal op de stoel voor de echo lag ging het heel snel. Er werd een koude gel op mijn buik aangebracht en na een beetje drukken op mijn buik, was de foetus zichtbaar. Op het beeld was duidelijk te zien dat het hartje goed klopte. Wat een opluchting zeg! Manlief en ik waren er beide stil van en de emoties stroomden door ons heen. Dat was echt een heel mooi moment. Ik zag mijn gevoel letterlijk weerspiegeld op zijn gezicht.

Het moment dat je het hartje voor het eerst ziet kloppen, lijkt het alsof de rest van de wereld even stilstaat. 

Doordat ik het hartje zag kloppen, besefte ik pas echt dat er echt een klein mensje in mijn lichaam groeide. Een beter cadeau voor mijn 25e verjaardag, had ik niet kunnen krijgen!

CRV_AP_360x216

Info over de vitaliteitsecho
Een vitaliteitsecho wordt rond de 7-8 weken van je zwangerschap aangeboden. Je kunt hiermee de foetus voor het eerst zien en gelijk zien of het hartje klopt. Ook wordt er dan bekeken of je in verwachting bent van een eenling of een meerling. Niet minder belangrijk is dat er wordt bekeken of de zwangerschap zich binnen de baarmoeder bevindt.

Bij mij kon de echo uitwendig plaatsvinden, maar het is ook goed mogelijk dat de echo inwendig plaatsvindt.

Deze vroege echo wordt bij de verloskundige praktijk waar ik sta ingeschreven, aan alle zwangere vrouwen aangeboden. Dit is echter niet bij elke praktijk het geval.

Yes!

Voordat ik de test ging kopen had ik al een flauw vermoeden dat het zo was…een soort voorgevoel. Dat klinkt natuurlijk super vaag, maar het is echt zo. Misschien kwam het doordat ik al snel last had van kwaaltjes zoals: Misselijkheid, gevoeligere borsten, brandende maagzuur en een reukvermogen à la speurhond.

Eenmaal thuis sloot ik mezelf op in de badkamer, voor het geval dat hubby thuiskwam van het werk. De test was vrij duidelijk (Clearblue Plus Zwangerschapstest) en makkelijk uit te voeren. Geen gedoe met pipetjes of wat dan ook. Nog voordat dat de drie minuten voorbij waren, verscheen het + tekentje op de test. YES! ZWANGER!

Ladies trust me on this one, dit was één van de meest bijzondere momenten die ik tot nu toe heb meegemaakt. Vermoedens komen vaak voort uit achterdocht, maar het vermoeden van een zwangerschap kwam voort uit een diepgaande wens. 

Aangezien er steeds leukere manieren op youtube verschijnen om je partner in te lichten, kon ik natuurlijk niet aan komen met een ‘we need to talk’. Het was eind november, dus er lagen voldoende chocoladeletters in de schappen. Ik ging voor de P van papa. Eenmaal thuis rende ik naar boven om de chocoladeletter en de test in te pakken. De hint was al snel duidelijk en ook mijn man was heel blij met het nieuws.

En zo  is het voor ons dus begonnen..een nieuw avontuur voor ons beide, waarbij we onszelf en elkaar steeds beter leren kennen.