Mama Frankenstein

Ik ben woedend. Van binnen kookt mijn bloed terwijl ik nijdig de slaapkamer uitloopt en zachtjes de deur dicht doe. Drie nachten slaap ik al rampzalig en dat maakt mij nu een Mama Frankenstein.

Mijn kleine baby, oké hij is nu 9 maanden but still, heeft last van zure luiers. Net als bij ons kleine meid, zorgt dat voor kapotte billetjes. Ik houd mijn zoontje continue bij mij en check letterlijk elke 5 minuten zijn luier. Natte pufjes en zure poepjes worden DIRECT verschoond. Maar dat gif is mij toch te snel af. Arm ventje.

Elke verschoonbeurt voel ik me een martelaar als ik hem hoor krijsen van de pijn. Crèmes worden al gebruikt sinds dat de billetjes rood waren, maar helaas. Elk kwartier een verschoonbeurt is hoognodig, waardoor ook de zalfjes niet inwerken. Geloof me als ik zeg dat ik expert ben in open billetjes. Wat ik bij mijn dochter heb meegemaakt wens ik niemand toe, maar ook dit is echt geen pretje.

Enfin genoeg billenpraat. Slaapgebrek, een baby die veel pijn heeft, ontzettend veel wasjes en een soort schuldgevoeld, hebben mij gemaakt tot wie ik op dit moment ben. Een hekserige moeder. Een niet blije moeder, is soms ook een niet blije vader. Dat willen we ook weer niet. Aangezien manlief regelmatig wakker wordt van het gekrijs, heb ik echt met hem te doen. Maar toch loop ik de kamer uit. Niemand zit te wachten op een woedeuitbarsting om kwart over 4 ’s nachts.

Zucht. Wat ga ik nu doen? Slapen lukt niet meer. Dat is nu al verpest. Misschien mijn eigen schuld, aangezien ik onze dochter rond half 4 in bed uitnodigde. Nachtmerriegevalletje, waar ik gewoon ook geen zin in had. Van haar geschreeuw (door de nachtmerrie), werd mijn zoontje wakker. Blijkbaar snappen de kleine monsters niet dat grote mensen monsters worden door onvoldoende slaap. Grrrr. Zo begon een gezellige pyjamaparty. NOT!

Nog steeds geïrriteerd doe ik de wasmachine aan. Vóór 7 uur geldt het lage tarief en ik ben nu toch eenmaal wakker, dus: geldbesparing (yes €0,10ct extra!). De outfit van de dag voor de peuterprinses ligt inmiddels ook al klaar. Dan ga ik maar beneden aan de slag.

Ik ben nu een halfuur verder en beneden ziet het er ordelijk uit, de vaat is gedaan. Ik heb nog meer dan genoeg tijd (het is 06.uur) om een ontbijtje voor te bereiden voor mijn man. Gekookt eitje, een croissantje en koffie zullen hem wel blij maken deze ochtend. Blije en lieve mama, makes a happy daddy. Zucht. Dit wordt nog een hele lange dag.

“Ach het hoort erbij” , kan ik niet meer aanhoren. Ik wil jouw hoofd wel zien als je dagen ongewenst openstaat vóór de ochtendgloren.

Madame Jeanette

Oei oei oei, wat is dit pittig. Het soort pittigheid, waarvan het stoom af en toe je oren uitkomt. Naderhand kun je er soms wel om lachen, maar op het moment zelf weet je even niet zo goed wat je moet doen. Waar ik het over heb? Over mijn kleine Madame Jeanette (peper), mijn dochtertje van 2 jaar. Wat een pittige tante.

Hoe pittig? Zoals ik al beschreef, af en toe komt het stoom onze oren uit. Just imagine, je dag begint met een mooie ochtend. De kinderen worden vrolijk wakker en na wat geknuffel en gestoei, ga je gezamenlijk naar beneden voor een lekker ontbijtje. Geen vuiltje aan de lucht. Dochterlief en papa smeren samen haar boterhammetje, want dat mag ze al doen. Ikke self doen papa. Mama maakt lekkere wamme thee en we nestelen ons op de bank. Ineens springt ze van de bank en bedenkt dat het een goed idee is om lekker met haar vingers in haar thee te roeren.

Liefie, niet doen. Dat is niet netjes. Met een uitdagende blik kijkt ze ons aan, waarna ze opnieuw haar vingertjes in haar bekertje steekt. Schatje, niet doen. Je moet wel luisteren naar papa en mama. NEE! & hoppa daar gaan die kleine vingers weer dat bekertje in, het bekertje raakt uit balans en daar ligt een mooie plas thee. GRRR! En daar zit onze pubertje dan, voor straf op de trap.

Ook mooi is het te slappe limonade incident. Mijn man en ik verdunnen de limonade dusdanig dat het eerder water met een smaakje is. Dit vindt onze dochter doorgaans prima. Een keer heb ik het lef gehad om de limonade nog dunner dan dun, te geven aan onze dochter. Nee mama, ikke sap drinken. Sap is dus het water met een smaakje, onze variant op limonade. Liefje dat is sap, antwoord ik. Bam, daar ligt het bekertje en de inhoud zo op de grond. Woest ben ik, diep van binnen. Wat een brutaliteit en lef heeft dat kleine mensje! Wat heb jij gedaan? Je kan niet zomaar drinken op de grond gooien, nu is heel de grond weer vies. Ga maar op de trap zitten, want jij hebt nu straf. 

Met een hoop gekrijs en drama gaat mijn kleine Madame Jeannete op de trap zitten. De manier waarop ze tekeer gaat is echt niet om aan te horen. Wat een gekrijs zeg. Dat maakt mij van binnen nog bozer, dus ik gooi een handige truc in het spel. Liefje, als je stil bent mag je eerder van de trap af. Meestal werkt dit wel, maar door haar eigen gekrijs hoort ze mijn aanbod niet. Zucht. Dan maar laten krijsen. De baby is inmiddels ook wakker geschrokken van haar drama.

BINGO! 2 kindjes die aan het krijsen zijn, een mama die niet blij is en een vader die ook langzaam z’n geduld begint te verliezen. Gewoon negeren moppie, adviseer ik mijn man. Als wij namelijk ons geduld verliezen en onze stem verheffen tegen ons tantetje, dan gaat haar alarm nog harder af en bereiken we juist het tegenovergestelde. Na een aantal minuten (die lijken op uren), loop ik naar de trap. Mama ikke luistejen, zegt mijn kleine schattige dochter. Ze kijkt me aan met haar mooie grote oogjes die glinsteren van de krokodillentranen. Zucht. Wat een poppetje is het toch. Ik leg haar uit waarom zij straf heeft gekregen, waarna mijn dochtertje herhaalt dat ze niet met haar drinken mag gooien: Mama, ikke niet gooien mama. Na een knuffeltje loopt ze vrolijk de woonkamer in, alsof er niks aan de hand is. Pfft. Wat een pittigheid, denk ik terwijl ik geniet van een glaasje van mijn te dunne limonade.

Madame-Jeannette-1-of-1

De peuterpubertijd, wat een pittigheid. Zoveel vurigheid uit een kleine schattige meid.
Een kusje, een knuffel en alles is vergeten.
Dit is wat waarschijnlijk het fenomeen wat opvoeden zal heten. 

Niet Machteloos (DEEL DIT BERICHT)

Tranen prikken in mijn ogen, maar ik slik ze weg. Dagelijks worden we geconfronteerd met de gruwelijkheden op deze wereld. Sommige dingen kun je als mensen zijnde begrijpen, maar voor wat ik zojuist heb gezien heb ik géén begrip. De woede en frustratie die ik nu voel, is onbeschrijfelijk.

Er gaat momenteel een filmpje op WhatsApp de rondte. Dat filmpje is de oorzaak van mijn gevoelens en frustraties. Ik weiger dit filmpje te delen, omdat er waarschijnlijk mensen zijn die het zullen beschouwen als vermaak. Hieronder beschrijf ik het filmpje, waarbij ik wel de kanttekening maak dat ik deze niet helemaal heb bekeken, maar slechts drie kleine fragmenten hiervan heb gezien.
Fragment 1:
Een schattige baby/dreumes zit onschuldig in een kinderstoel. Ineens krijg het kindje klappen op zijn haar/hoofd. Er wordt keer op keer geslagen op het hoofdje van het kind. Het kindje begint te huilen.
Fragment 2:
Een baby ligt op de schoot van iemand en wordt ook geslagen op het hoofd.
Fragment 3:
Een baby wordt bij de keel gepakt.

Nogmaals dit is een beschrijving van hetgeen ik heb gezien, maar dit zijn slechts fragmenten. Ik heb zoveel onbegrip, frustratie en woede in mij. Ik heb geen idee wie deze kinderen zijn en wie personen zijn die de kinderen dit leed toe brengen. Het filmpje wordt verzonden met de boodschap om de daders te identificeren. De intentie ervan is goed, maar toch weerhoudt iets in mij om dit te delen met anderen. De dag begon mooi, maar wordt nu overschaduwt door het verdriet om deze kinderen.

Zoals ik net al opmerkte zijn er mensen die (waarschijnlijk) net als de makers van dit filmpje, genot halen uit de pijn van het meest mooie wat de wereld ons te bieden heeft, kleine onschuldige babies. Elk kindje op deze wereld is in mijn ogen een geschenk en hier zijn we met ons allen verantwoordelijk voor.

Als moeder zijnde breekt mijn hart aan de gedachte dat er nog steeds veel kinderen worden mishandeld. Daarom verzoek ik aan een ieder om de verantwoordelijkheid te nemen die wij met ons allen dragen. Het is onze plicht om kinderen een veilige omgeving te bieden.

Ik verkeer momenteel niet in de situatie om alle kinderen in Nederland te helpen, laat staan alle kinderen in Rotterdam. Maar ik heb wel de mogelijkheid om deze oproep te doen, in plaats van machteloos stil te zitten.

Mocht je vermoeden dat er een kindje hoe klein of hoe groot dan ook, wordt mishandeld? Aarzel alsjeblieft niet langer en bel 0800-2000 (Veilig Thuis). Dit telefoonnummer kun je 24/7 bellen. Naast het doen van meldingen, kun je ook altijd vragen om advies. Meer informatie kun je vinden op http://www.vooreenveiligthuis.nl.

Ik besef overigens wel dat er mensen zijn die onterecht meldingen maken van kindermishandeling, om zo een hoop ellende en leed te veroorzaken. Dit vind ik zeer spijtig, omdat dit aan het doel van een organisatie als Veilig Thuis voorbij gaat.

Afbeeldingsresultaat voor gebroken hart

Verspreid deze oproep zoveel mogelijk, op welke manier dan ook.
Laten we met ons allen de verantwoordelijkheid nemen voor de kinderen om ons heen.

 

Mom & dad of two

Een uitdaging. De mooiste uitdaging tot nu toe maar ook wel één van de zwaarste. Dat is hoe ik ons leven op dit moment zou beschrijven. Een hummeltje van bijna 2 jaar en onze benjamin van bijna een half jaar. Die twee vormen de kern van ons geluk.

Zelfs nu we “de draai” hebben gevonden blijft het toch wel een hele opgave. Voor de duidelijkheid: De draai bestaat NIET. Op het moment dat I. huilt wil dochter A. ook graag even van zich laten horen. Zij heeft toch net zoveel recht op aandacht? Huilen om aandacht werkt voor de baby prima, dus voor haar vast ook wel. Kinderlogica. Het is geweldig en zo simpel dat ik er soms in the heat of the moment niets van begrijp.

Samen eten doen we bijna niet. Er moet altijd wel een van de twee gevoed of verschoond worden. Om 8 uur ’s avonds even rustig genieten van onze maaltijd, is voor ons geen optie. Dan hebben manlief en ik elkaar namelijk allang opgegeten.

De kids gaan 4 dagen per week naar de opvang (dochter gaat sinds kort 5 dagen). Mijn man brengt ze meestal en haalt ze ook op. I know, relaxed right? Ik doe het ook weleens. Hoe? 7kg aan liefde ligt chill in de maxi-cosi, die aan mijn arm hangt. Ik loop dus scheef en heb mijn ogen en stem gericht op de kleine wijsneus. De kilo’s wegen wel wat en je concentratievermogen wordt optimaal getraind, maar het is eigenlijk best leuk om de kids te halen en brengen (vast omdat ik dit zelden doe).

Even naar buiten gaan? Dikke doei. Je moet immers voor twee kids pampers en kleding in een luiertas hebben. Tel daarbij op babyvoeding, een papfles en eventueel gekookt water. Hoe wij dit hebben opgelost?

Nijntje rugzak:

  1. 1 paar kleding voor baby
  2. 1 paar kleding voor de grote meid
  3. Slabbertjes voor beide
  4. Spuugdoekjes en een hydrofiel
  5. (Bij lange tripjes doe ik ook nog pyjamas in de tas. Past dit allemaal niet maak dan voor elk kindje een eigen kledingrugzakje)

Luiertas

  1. Luiers voor de baby
  2. Luiers voor de big lady
  3. Billendoekjes
  4. Mini sudocreme
  5. Thermometer
  6. Mini vaseline
  7. Bijtring
  8. Chamodent
  9. Zonnebrandcrème
  10. Doosjes rozijnen & Nijntje koekjes
  11. Zetpil baby en kauwtabletten voor A.
  12. Melkpoederdoosje
  13. Papfles
  14. Drinkbekers voor beide babies
  15. Eventueel een thermosfles met gekookt water en een flesje gekoeld water

De meeste dingen zitten al standaard in de tas. Alleen de luiers en billendoekjes vul ik aan, naast natuurlijk de voedingen en het water. Een dagje naar oma? De tassen worden aangevuld met de babyfoon. Ook gaat er een speelgoeddoos mee.

Het lijkt allemaal een heel gedoe. Nou dat is het soms ook, maar niets is zo fijn om alles bij de hand te hebben just in case. Al het gesjouw, gehijg en gepuf zijn deze periode meer dan waard. Want weet je, door die twee in ons leven voelen we pas écht wat “gelukkig zijn”, inhoudt . Dus ik ga voorlopig nog even vrolijk door met het inpakken en sjouwen van de tassen, want voordat ik het weet bungelt alleen nog mijn eigen handtas aan mijn arm.

Alles is tijdelijk dus denk niet aan hetgeen wat niet kan.
Focus je op de mooie dingen en geniet daarvan.

 

Infectie

Het is inmiddels twee maanden geleden dat ik voor het laatst ook maar iets heb gepost omtrent mijn momlife. Eindelijk had ik rust om te genieten van mijn gezin en om te  studeren voor mijn tentamens van eind april. Hoe bedoel je “momlife + studentlife without the fun”.

Anyway ik wil jullie heel graag meenemen in mijn ziekenhuiservaring met een baby van zeven weken. Hierbij moet ik wel een kanttekening maken dat ik mij er zeker bewust van ben dat er ouders zijn die dingen meemaken met hun kids, die veel heftiger zijn.

Hoe het begon

Mijn kleine babyboy van toen nog zeven weken had de betreffende zondag nog niet gepoept. Voor zijn doen was dat ongewoon. Ik heb weleens gehoord dat je de stoelgang op gang kunt helpen door de darmen te stimuleren met een thermometer. Eenmaal in de weer met de meter, kon ik de kleine man net zo goed temperaturen dacht ik zo. BAM 38.3 graden koorts. Voor een baby jonger dan 3 maanden is dat geen goede zaak.

& toen?

Na overleg met de HAP zijn we naar het ziekenhuis gegaan (SFG Rotterdam). De dokter gaf aan dat hij de verhoging niet kon verklaren en we werden doorverwezen naar de spoedeisende hulp. Eenmaal daar werd er bloed afgenomen en enige tijd later (het duurde allemaal zooo lang), werd besloten dat mijn kleine baby ter observatie werd opgenomen voor 24-36 uur. Een van ons mocht bij hem blijven en we werden naar een kamer gebracht. Mijn man vertrok naar huis waar ons dochtertje nietsvermoedend lag te slapen. Gelukkig konden mijn ouders spulletjes brengen voor een overnachting. Ik mocht slapen op een fauteuil die uitgeklapt kon worden in een bed. Absoluut geen luxe en een funest voor je rug. Ik mocht niet klagen want ik kon in ieder geval bij mijn zoon blijven.

Half 2 ’s nachts liepen twee verpleegsters de kamer binnen en maakten mij wakker. Op welke manier? “Hij heeft waarschijnlijk een infectie. We leggen hem nu aan het infuus en die krijgt hij elke 8 uur. Jullie blijven hier minimaal 5 dagen”. WAT? De kleine Superman gaf geen kick tijdens het aanbrengen van de aansluiting (lees inbrengen van een naald) voor het infuus.

5 dagen lang in het ziekenhuis en moeten zien hoe mijn mannetje aan het infuus lag, was zeker geen pretje. En de infectie? Die kwam van binnenuit. Het heeft een grote impact gehad om mijn zoontje. Vooral omdat we verplaatst werden naar een zaal met nog 3 babies waarvan de ouders niet bleven overnachten. De nachten bestonden dus uit het alarmeren van de zusters als de babies langer dan 10 minuten huilden en het troosten van mijn eigen zoontje die elke keer wakker schrok van het gehuil. Ik sliep trouwens nog steeds op de uitklapbare fauteuil.

Eenmaal thuis moest hij weer wennen aan de rust en sliep hij ontzettend onrustig. Mijn arme kleine sterke baby. Ik ben zo blij dat alles goed is afgelopen.

Door deze ervaring heb ik nog meer respect gekregen voor ouders met kids in het ziekenhuis. De levens van die ouders draaien alleen nog maar om het ziekenhuisbestaan heen. Ook hebben mijn hubby en ik weer eens mogen ervaren hoeveel lieve mensen wij om ons heen hebben. We hebben veel steun ontvangen en er werd goed voor ons gezorgd. Dat is toch een mooi randje aan deze nare ervaring.

Gelukkig gaat alles nu goed met onze zoon en is de Hulk niets vergeleken met mijn kleine spierbundel. Eindelijk hebben we de negatieve weken kunnen afsluiten en heerlijk kunnen genieten van de kraamperiode.

Momenteel ben ik alweer fulltime aan de slag. Het leven met twee kids, werken en studeren is een hoop gepuzzel. Daarover blog ik de volgende keer. Voor nu ga ik lekker genieten van mijn vrije maandag!

Als ouders heb je veel zorgen en soms een grote last op de schouders. Wees blij met alle lieve mensen om je heen, want je kids grootbrengen doe je zelden alleen.

Kraamweken

Voor de meeste moeders zijn de kraamweken redelijk zwaar. Je moet sowieso wennen aan een nieuwe situatie en je leert je baby kennen. Daarbij lijdt je aan een chronische slaapgebrek. Combineer dat slaapgebrek met je hormonen en er ontstaat een combinatie die vele kanten op kan gaan (momzilla).

Alle moeders doen hun best om tijdens de kraamweken vrolijk te blijven tijdens en hangen als het even kan de perfecte gastvrouw uit tijdens de kraambezoekjes. Doe je cape maar om want je bent superwoman of niet soms? Niet zeuren en denken aan de pijn die je voelt, maar gewoon het huishouden oppakken en zorgen voor je gezin. Dat gaat goed totdat je geveld wordt door de griep (2x), een borstontsteking met koorts krijgt en erg verkouden wordt. I have been there & done that.

Tel daarbij op kind nummer 1 die al niet lekker was voor de bevalling en die moet wennen aan haar broertje. Hoe lief ze sinds dag 1 voor hem is, zo krengerig was ze regelmatig richting ons. Gelukkig is ze nu wel bijgedraaid. Because that chick was going crazy for real.

Alsof dat allemaal niet genoeg was, werd mijn kleine baby ook nog een opgenomen in het ziekenhuis. Daaraan moet ik echt een blog wijden. Anders wordt dit wel een heel lang verhaal. Ik durf te wedden dat de negatieve toon van deze blog je misschien nu al de keel uit komt.

Maar weet je, dit is de realiteit. Kraamweken opzich zijn al zwaar genoeg. Vaak prik je daar nog wel doorheen door de gelukzaligheid. Als je de eerste weken minder leuke dingen meemaakt en nog steeds een chronisch slaaptekort hebt, dan is dat geluksgevoel ver te zoeken. Tuurlijk heb ik ook wel fijne momenten gehad de afgelopen weken, maar om nu te zeggen dat het écht mooie kraamweken waren? Helaas heeft het dit keer anders uitgepakt. So be it.

Gelukkig is mijn kleine man zo schattig en sterk. Ik ben ontzettend trots op hem. Ook mijn dochter heeft bewezen dat ze nu al een lieve grote zus is voor haar broertje. Ik ben ontzettend blij dat ik nu na 8 weken eindelijk echt kan genieten van mijn gezinnetje en weer tijd besteden aan het bloggen. Trouwens zijn 8 weken nu op een heel mensenleven.

Slaap mama slaap, daar buiten loopt een schaap. Die drinkt zijn melk heel zoet, als jij elke nacht je bed uit moet. Nog even en hij slaapt vast wel door, dan kun jij 6 uurtjes blijven liggen op 1 oor.

Wintertijd 

Heerlijk hè, een uurtje langer luieren in bed? Nou geniet er maar lekker van. Met een kleintje van 14 maanden is er helemaal geen sprake van een zomertijd en wintertijd. Alleen maar tijd-om-op-te-staantijd. Vanochtend rond half 5 was het voor haar dus al tijd om te ontbijten! Zelfs de zon slaapt dan nog, maar mijn dochter wil daar niets van weten. Als haar maag wakker is, dan is het etenstijd. Wintertijd of niet. 

Na een warm flesje kruipt ze weer lekker tegen me aan. Daar lig ik dan. Het is kwart voor 5 en ik ben klaarwakker. Ik vertik het om eerder dan 5 uur het bed uit te rollen. 15 minuten “luieren” dan maar. Ik voel de chagerijnige kant van mezelf al opkomen. Maar een halfuurtje korter slapen in plaats van een uur langer, is het chagerijnen toch niet echt waard? Ik probeer de negatieve gevoelens te onderdrukken en te genieten van het warme bundeltje wat lekker tegen me aan ligt. 

Wintertijd…dat betekent dat het weer tijd is voor warme chocolademelk, lekkere fluffy truien en de feestdagen! Met deze koude leuke tijd in het vooruitzicht, rol ik mezelf met een lach uit bed. Tijd voor een lekkere warme douche. 

De klok een uurtje terug? Mama doe nu maar vlug. Ik weet niet wat dat betekent, wintertijd. Alleen maar dat het al tijd is voor mijn ontbijt. 

Sky high 

“Vliegen baby 13 maanden”. Als je deze woorden intypt op Google kom je uit op diverse fora waar moeders hun ervaringen delen. Sommigen moeten er niet aan denken om met een klein kindje te vliegen en anderen hebben een droomvlucht beleefd met hun kleine. 

Ik lig nu op het strand in Belek, Turkije. Het was de vliegreis van 3,5 uur meer dan waard. Nee, deze blog is niet bedoelt om je een reis aan te smeren. Niet dat de locatie waar ik ben dat nodig heeft. Maar ik wil wel graag delen met jullie hoe het voor hubbylove en mij is geweest om voor het eerst met onze kleine prinses te vliegen. 

Wij dachten of nou goed, IK dacht dat het wel héél slim zou zijn om een vlucht te boeken rond het tijdstip dat de kleine meestal naar bed gaat. Flesje erin tijdens het opstijgen en hup mevrouw zou vast in slaap vallen, zoals dat thuis ook gebeurt. Hieronder heb ik kort uitgezet wat ik dacht dat zou gebeuren en wat er nu daadwerkelijk gebeurde tijdens de heenreis.

1. We komen aan op Schiphol en de kleine dame kijkt haar ogen vast uit. De bagage afgeven, de security check en het boarden zouden haar vast moe maken. Dat klopte inderdaad. Tijdens het boarden begon onze kleine baas al te wrijven in haar oogjes. Dat begon dus al veelbelovend!

2. Tijdens het opstijgen zou ik haar een flesje geven, waarna ze in slaap zou vallen. Bovendien helpt een flesje geven de oorpijn voorkomen. Ik moest er niet aan denken dat ze zou zitten krijsen van de pijn. Uiteindelijk had mijn man onze meid haar flesje gegeven tijdens het opstijgen. Ze had gelukkig geen last van de luchtdruk en oorpijn. Maar slapen? Dat was valse hoop XL. Die nieuwsgierigheid heeft onze dochter van mij en ik zou zelf ook nooit slapen tijdens mijn eerste vlucht. Bovendien is ze geen robot, dus ik had beter kunnen weten. 

3. Ik heb gelezen dat drinken tijdens de landing goed helpt tegen oorpijn. Dat zal vast ook echt werken, alleen wilde mijn liefje niet drinken. Gevolg? Krijsende baby. OMG. Het kon me eerlijk waar weinig schelen dat anderen passagiers last hadden van haar gehuil. Er huilden ook andere kinderen, dus die van mij kon er ook nog wel bij. Het enige wat ik zag was mijn dochtertje met pijn. Waarschijnlijk was de landing voor haar extra vervelend, omdat ze ook erg moe was. 

Hoe de heenreis verder verliep? Kort voordat het vliegtuig de grond raakte, viel ons muisje in slaap. Dat was aan de ene kant wel prettig , omdat je in Turkije nog in de rij voor een visumcheck moet staan. Daarna steek je bij elke rode koffer op de bagageband je nek uit om te zien of de koffer voorzien is van een lintje of iets dergelijks zodat je weet dat het jou koffer is. 

De rit naar het hotel verliep verder prima en relaxed. We hadden van tevoren een privétaxi bijgeboekt, zodat we niet bij elk hotel on the road hoefte te stoppen. Nu maar even afwachten hoe de vlucht terug naar verloopt. Die is namelijk in de middaguren.

TIPS: 

  1. Je kunt bij de meeste vliegmaatschappijen ruim van tevoren stoelen reserveren. Als je met kleine kids (die nog niet lang kunnen of willen stilzitten) vliegt, boek dan de stoelen helemaal voorin het vliegtuig. Zo kan je kleintje ook lekker op de vloer spelen.
  2. Wij hebben gevlogen met ons meisje op schoot en pas in het vliegtuig kwamen we erop om de eerste tip zelf in acht te nemen. Gelukkig hebben we stoelen met extra beenruimte geboekt. Die heb je echt wel nodig. 
  3. Neem voldoende mee in je tas voor je kleine om op te knabbelen. Zo maken ze even geen geluid en krijg je ze wat rustiger op het moment dat ze echt “irritant” worden. Denk hierbij aan Liga of zoiets. Een extra boterham is ook altijd erg handig.
  4. Verschoonmogelijkheden vind ne in de meeste vliegtuigen in een van de toiletten. Verwacht hier niet teveel van. Handig is om luierbroekjes mee te nemen. Het is echt niet handig om een luier met plakstrips te bevestigen in een ruimte van 10×10 cm. 
  5. Tijdens het opstijgen (en als het lukt het landen) kun je de kleintjes iets te drinken geven. Denk aan een flesje pap, een pakje sap of drinken in de tuutbeker. Ook kun je de speen geven. 
  6. Houd goed contact met de stewardessen en vraag om een seintje voor het opstijgen en het landen. Dan weet je ongeveer wanneer je moeten handelen om oorpijn te voorkomen. Ook kunnen ze eventueel een voeding voor je verwarmen. 
  7. Laagjes kleding in het vliegtuig is heel handig voor je kleine en jezelf. Ook adviseer ik om een klein dekentje mee te nemen en een kussentje. Dit hadden ze tijdens onze vlucht overigens ook van het vliegmaatschappij.
  8. Neem voldoende entertainment mee. Niets is vervelender dan een kindje wat zich onwijs verveeld. Je kunt boekjes, speeltjes en je tablet meenemen. Sommige airlines hebben Wi-Fi of een eigen netwerk aan boord, waarmee je filmpjes kunt bekijken of spelletjes kunt spelen. 
  9. Heb je een reis met transfer of moet je die er extra bij boeken? Neem dan een taxi. In onze reis zat de transfer inbegrepen. Maar het leek ons gewoon niet handig om met een kleine vermoeide hummel, bij elk resort een stop te maken voordat we bij onze eigen bestemming aankwamen. Wij hebben daarom een privétaxi bijgeboekt. 

Schaam je ook vooral niet om liedjes te zingen tijdens de vlucht en lekker gek te doen met je kindje. Niks is leuker dan verrast te reageren als je kleintje je wijst op het geweldige uitzicht vanuit het vliegtuigraampje. Kindje blij = mama blij. Mama blij = papa blij = EVERYBODY HAPPY!  

Voor een eerste vlucht was het prima te doen. Natuurlijk was het zielig dat ons meisje tijdens de daling last had van haar oortjes. Als ik ga relativeren waren die 10 minuten tijdens het dalen niet zó vreselijk dat ik een mooie vakantie aan ons gezin voorbij zou laten gaan. De rest van de vlucht verliep immers prima. 

Tien minuten die kunnen lijken op een uur. Maar om daarom een reis te laten schieten, is mij nu net te duur.

Autostoel (in de rij richting) 

Moppie, ik denk echt dat we van de maxi cosi over moeten stappen naar een auto stoel. Moet je kijken, haar beentjes komen over de rand heen en haar voetjes raken dat ruggedeelte van de achterbank al. 

En zo gingen moppie en ik met onze prinses opzoek naar een geschikte (lees handige en mooie) autostoel (met de rij richting mee). Bij een bekende babyzaak werden we vriendelijk te woord gestaan en meegenomen in de nieuwste trends. Ook werden we geattendeerd op tijdelijke aanbiedingen, waarvan je altijd het gevoel krijgt dat je heel wat misloopt als je er geen gebruik van maakt. 

Hubby en ik waren onder de indruk van het grote aanbod, maar besloten om toch nog even bij de concurrent langs te gaan (BabyDump). Ook hier hadden ze een aanbod met veel diverse stoeltjes in allerlei hippe uitvoeringen. Makkelijk afneembare stofjes, mooie kleurtjes, diverse printjes, comfort, waar is nu niet aangedacht?

Wist je dat er zelfs verschil is in de manier waarop de gordels opengaan? Bij het ene stoeltje schieten de gordeltjes opzij, waardoor je het kindje direct kunt oppakken. In het andere stoeltje moet je de gordeltjes zélf opzij duwen. Hoe bedoel je luxeprobleem? Wel handig is dat je aan het klikelement (dat ding waar je de gordels dus inklikt/bevestigd), van sommige stoeltjes kunt zien of de gordels niet te strak of te los zitten. Kijk, dat vind ik dan wel weer heel handig!

Ook in deze babyzaak (BD) werden we vriendelijk te woord gestaan. We lieten twee stoelen zien die wij mooi vonden. Eén daarvan was leer en de ander van stof. De verkoopster raadde het leren stoeltje af, omdat de bekleding heel snel warm wordt en dit onaangenaam kan zijn voor de baby. Duidelijk signaal dat iets moois niet het beste hoeft te zijn (hoe vaak moet ik die les nog leren?). 

De verkoopster vroeg aan ons of wij onze meid al een keer hadden laten zitten in een autostoeltje. Dat hadden we nog niet gedaan, waarop zij aanbod om dat nu wel even te proberen. Zo gezegd, zo gedaan en wat bleek nu? Onze meid was nog te klein voor een autostoel! 

Net zoals waarschijnlijk veel ouders dachten wij dat ze prima in een autostoel kon zitten, omdat haar voeten al uit de maxi cosi bungelen en zij bovendien al tussen de 7-8 kilo woog. 

Waarom ze dan te klein is? De autostoeltjes zijn pas geschikt op het moment dat je kleintje een bepaalde lengte heeft. De oren van je kleine moeten namelijk binnen het bereik vallen van het bovenste gedeelte van de autostoel, zodat je kind echt veilig zit. Zijn ze hier nog niet lang genoeg voor, dan wordt het hoofdje niet voldoende beschermd. Je kindje kan dus gewoon nog in de autostoeltjes worden vervoerd, tegen de rij richting in. 

Het gekke vind ik dat deze cruciale informatie dus niet in elke babyzaak aan je wordt verteld, terwijl het wel gaat om de veiligheid van je kind. Natuurlijk hebben babyzaken een commercieel oogmerk, maar bij het verkopen van dergelijke producten staat naar mijn mening, deskundigheid wel voorop. Ik ben zo blij dat wij zo goed zijn geholpen bij BabyDump (en nee ik maak echt geen reclame, maar ik wil wel deze positieve ervaring met jullie delen). Reken maar van yes dat ik de autostoel bij deze zaak aanschaf, als mijn prinses lang genoeg is. 

En zo liepen hubby en ik dus met onze prinses, zonder autostoel heel tevreden de winkel uit. 

Bij een goede babyzaak is de klant koning en de babies zijn keizer. Dan maar geen aankoop dit keer, maar wel heel wat wijzer! 

Eerste mini trip

Wat hebben wij genoten! Onze eerste mini tripje met ons meisje. Ze is nu inmiddels bijna 10 maanden en heeft een hele sterke wil (geen idee van wie ze dat heeft) , maar ze was zo relaxed tijdens ons reisje naar Duitsland met de auto. Alsof ze ook een korte break nodig had. Misschien is de kinderopvang wel net zo intensief als een baan 😉 

Ik had verwacht dat het echt een drama zou zijn om twee uren te rijden naar het hotel in Duitsland. Na een halfuurtje brabbelen en spelen, viel onze baby op de heenweg in slaap. Dat viel in ieder geval reuze mee!

Mijn hubby, broertje en ik zijn cultuurliefhebbers en we gaan graag bezienwaardigheden bezichtigen in het buitenland. Dagje Keulen, Essen of Oberhausen lastig met een baby? Welnee! Dit zijn juist plaatsen die je perfect kunt bezoeken met een kleine.  

Overal zijn er voorzieningen voor babies. Geloof me het is er echt beter georganiseerd dan in Nederland. In het winkelcentrum van Oberhausen was er zelfs een apparte ruimte om m’n prinsesje te verschonen. Nu is dat niet zo bijzonder, maar over een paar regels snap je mijn enthousiasme. Mocht ik per abuis luiers zijn vergeten, dan waren die gewoon aanwezig. Baby voeden maar geen warm water meer? Geen probleem, want er was zelfs een flessenwarmer. Gelukkig had ik wel eigen luiers, warm water en de rest van de babykit bij me. Het is fijn om te weten dat er aan is gedacht. Bovendien waren de sanitaire voorzieningen gratis EN schoon. Zouden ze hier ook wel mogen doen!  

Het voeden ging super relaxed. Voordat we ergens gingen wandelen voedde ik ons hummeltje gewoon in de auto. Ook het verschonen deed ik weleens in de auto. Dat doe ik overigens wel vaker. Het heeft met een baby namelijk geen zin om het jezelf moeilijker te maken en te stressen. Geniet gewoon van de momenten en de omgeving en schik je naar de mogelijkheden. Geloof mij nu maar dat een relaxte mama een relaxte baby betekent. Niet te vergeten een relaxte babydaddy en babyuncle.

Wat we dan allemaal hebben gedaan? In Keulen zijn we naar de Dom geweest. Weliswaar heb ik de kleine niet meegenomen in de Dom. Zij bleef buiten met mijn broertje. Ik vond het namelijk een beetje freaky om mijn baby mee te nemen in een kerk waar overleden geestelijke leiders liggen opgebaard. Weliswaar in een kist, maar toch. In Keulen zijn we ook in de kabelbaan geweest. De baan loopt over de Rijn heen. De kinderwagen lieten we in de auto en babylove ging gewoon mee op schoot. Volgens mij vond ze het wel prima om 60 meter boven de grond te bungelen. 

In Oberhausen en Essen hebben we voornamelijk geshopt. Bovendien zijn we elke avond uiteten geweest en dat was ook best goed te doen. Natuurlijk wilde mijn meisje af en toe het bord van de tafel pakken of het eten even lekker in haar handjes kneden. Maar dat weet je van tevoren al. Once again: Het heef echt geen nut om jezelf te stressen als zulke dingen gebeuren. Omdat ze al met de pot mee eet, hoeften wij ons geen zorgen te maken dat zij zich zou vervelen. 

We hebben echt genoten met elkaar. Het is wel zo dat je rondsjouwt met al de extra spullen voor een baby, maar normaliter neem je ook de luiertas mee. Voor alle mommy’s die het nog niet aandurven: Gewoon doen! Het valt allemaal reuze mee! Een paar dagen lekker ontspannen met elkaar en geen oog hebben voor het huishouden is ook heel fijn.