Madame Jeanette

Oei oei oei, wat is dit pittig. Het soort pittigheid, waarvan het stoom af en toe je oren uitkomt. Naderhand kun je er soms wel om lachen, maar op het moment zelf weet je even niet zo goed wat je moet doen. Waar ik het over heb? Over mijn kleine Madame Jeanette (peper), mijn dochtertje van 2 jaar. Wat een pittige tante.

Hoe pittig? Zoals ik al beschreef, af en toe komt het stoom onze oren uit. Just imagine, je dag begint met een mooie ochtend. De kinderen worden vrolijk wakker en na wat geknuffel en gestoei, ga je gezamenlijk naar beneden voor een lekker ontbijtje. Geen vuiltje aan de lucht. Dochterlief en papa smeren samen haar boterhammetje, want dat mag ze al doen. Ikke self doen papa. Mama maakt lekkere wamme thee en we nestelen ons op de bank. Ineens springt ze van de bank en bedenkt dat het een goed idee is om lekker met haar vingers in haar thee te roeren.

Liefie, niet doen. Dat is niet netjes. Met een uitdagende blik kijkt ze ons aan, waarna ze opnieuw haar vingertjes in haar bekertje steekt. Schatje, niet doen. Je moet wel luisteren naar papa en mama. NEE! & hoppa daar gaan die kleine vingers weer dat bekertje in, het bekertje raakt uit balans en daar ligt een mooie plas thee. GRRR! En daar zit onze pubertje dan, voor straf op de trap.

Ook mooi is het te slappe limonade incident. Mijn man en ik verdunnen de limonade dusdanig dat het eerder water met een smaakje is. Dit vindt onze dochter doorgaans prima. Een keer heb ik het lef gehad om de limonade nog dunner dan dun, te geven aan onze dochter. Nee mama, ikke sap drinken. Sap is dus het water met een smaakje, onze variant op limonade. Liefje dat is sap, antwoord ik. Bam, daar ligt het bekertje en de inhoud zo op de grond. Woest ben ik, diep van binnen. Wat een brutaliteit en lef heeft dat kleine mensje! Wat heb jij gedaan? Je kan niet zomaar drinken op de grond gooien, nu is heel de grond weer vies. Ga maar op de trap zitten, want jij hebt nu straf. 

Met een hoop gekrijs en drama gaat mijn kleine Madame Jeannete op de trap zitten. De manier waarop ze tekeer gaat is echt niet om aan te horen. Wat een gekrijs zeg. Dat maakt mij van binnen nog bozer, dus ik gooi een handige truc in het spel. Liefje, als je stil bent mag je eerder van de trap af. Meestal werkt dit wel, maar door haar eigen gekrijs hoort ze mijn aanbod niet. Zucht. Dan maar laten krijsen. De baby is inmiddels ook wakker geschrokken van haar drama.

BINGO! 2 kindjes die aan het krijsen zijn, een mama die niet blij is en een vader die ook langzaam z’n geduld begint te verliezen. Gewoon negeren moppie, adviseer ik mijn man. Als wij namelijk ons geduld verliezen en onze stem verheffen tegen ons tantetje, dan gaat haar alarm nog harder af en bereiken we juist het tegenovergestelde. Na een aantal minuten (die lijken op uren), loop ik naar de trap. Mama ikke luistejen, zegt mijn kleine schattige dochter. Ze kijkt me aan met haar mooie grote oogjes die glinsteren van de krokodillentranen. Zucht. Wat een poppetje is het toch. Ik leg haar uit waarom zij straf heeft gekregen, waarna mijn dochtertje herhaalt dat ze niet met haar drinken mag gooien: Mama, ikke niet gooien mama. Na een knuffeltje loopt ze vrolijk de woonkamer in, alsof er niks aan de hand is. Pfft. Wat een pittigheid, denk ik terwijl ik geniet van een glaasje van mijn te dunne limonade.

Madame-Jeannette-1-of-1

De peuterpubertijd, wat een pittigheid. Zoveel vurigheid uit een kleine schattige meid.
Een kusje, een knuffel en alles is vergeten.
Dit is wat waarschijnlijk het fenomeen wat opvoeden zal heten. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s