Het Mijn-Kind Syndroom

•Het zoutje van deze week: Het Mijn-Kind syndroom•

We hebben er allemaal wel een paar in de omgeving. Moeders die denken dat hun kind zo perfect en geweldig is. Die doen NOOIT wat en die kunnen echt ALLES goed doen. Pfft tuuuuuurlijk!

Mijn kinderen doen NOOIT wat
Dus daar zat ik dan als teenager, aan te horen wat voor een arrogant kind ik wel niet was. Duh, als je het zo wil noemen wanneer ik dingen recht voor zijn raap zeg en er niet omheen draai. Wij noemen dat gewoon de waarheid hoor. Lachen joh, toen mevrouwtje op haar plaats werd gezet in een heel gezelschap door haar brave zoon. Dat noem je pas een grote mond en daar zat ze dan met een mond vol tanden. Dat is pas arrogant! Denken dat je eigen nest beter is, terwijl er meer rommel aan kleeft dan bij wie dan ook.

“Mijn kinderen zijn nooit dronken”. Er bestaan dus serieus héél veel jongeren in mijn omgeving die geen alcohol drinken. Terwijl ik vrijwel nooit alcohol dronk in mijn tienertijd, waren die jongeren zich flink aan het bezatten en aan het uitkotsen in mijn wasbak. Yeah right! Wat hebben ze dan de hele avond in hun strot gegoten tijdens het uitgaan? Water maakt je ECHT niet zo misselijk en wankel hoor. But I get it, tuurlijk denk jij dat ze nooit drinken. Na één keer kosten of 5, worden ze vanzelf wel weer nuchter.

En de meest geweldige? Mijn kinderen liegen niet! O mijn god, ik rol bijna over de grond van het lachen als ik eraan denk. Wat een giller! Welk mens liegt er nu niet? Kleine kinderen beginnen al vaak met liegen vanaf 4 jaar (gelukkig heeft mijn dochtertje van 2 jaar dat handigheidje NOG niet door). Alle kinderen liegen wel om iets. Dit hoeft niets belangrijks te zijn, maar come on. Iedereen liegt weleens. Of noem het even anders, de waarheid wordt wel vaker verdraaid.

Mijn kind is een SuperKind
“Ze is wel echt heel agressief hoor. Daar moeten jullie echt iets aan doen!”. Toegegeven mijn dochtertje is echt heel goed in het kenbaar maken van haar mening en standpunt. Als zij met iets speelt en iemand pakt het af, nou dan zwaait er wat. Dat vind ik persoonlijk helemaal niet erg. Ze is pas 2 jaar en dit is haar manier van grenzen aangeven. Een duw of mep gaat altijd gepaard met een: “Van mij” of “niet doen“. Mijn zoontje is nu nog de onschuld zelve, dus die laten we voor het gemak maar buiten beschouwing.

Je hebt natuurlijk ook kinderen die heel vredelievend zijn en soms over zich heen laten lopen en kinderen die heel erg driftig worden als zij hun zin niet krijgen. Kinderen die niet zo veel praten als mijn dochter en niet zo ver ontwikkeld zijn. Nou, zal ik daar even een keer mijn mondje over opendoen?

Wat dachten jullie van The SuperKid? “Mijn kind kan dit en dit en dat allemaal en die is zo lief en zo heerlijk en blablablablabla“. Wauw. AMAZING.
– Dus jij baart Engelen die net zo slim zijn als Einstein?-
Denk het niet hè?

Ik ben zelf ook weg van mijn kinderen. Ze zijn geweldig en in mijn ogen de mooiste kinderen ooit. Maar ieder uil meent haar jong een valk te zijn. Dat betekent toch zeker niet dat ik mensen eindeloos hoef te bestoken met lofzang over mijn spruitjes. Nee hoor, ze hebben allemaal wel een dagje dat ze niet zo leuk zijn. Allemaal weleens acties dat je denkt, jeetje dat was wel dommig. De moeder van de SuperKid herkent dit vast niet, omdat zij een hele handig gadget heeft. Super Oogkleppen.

Ik ben vrij direct en heb een scherpe tong, maar ik ben er niet op uit om ouders te krenken in hun trots. Kinderen zijn ouders hun grootste trots en daarover de waarheid vertellen kan soms pijnlijk zijn. Maar ga alsjeblieft niet zeggen dat jouw kind nooit wat doet, terwijl jij niet 24/7 aan je kuiken vastzit. Liegen ze nu niet, dan komt dat nog wel. Maak je daar maar geen zorgen of illusies over. En houd al helemaal je commentaar voor je, als jouw kind toevallig niet zo pittig is als de mijne maar ook nog niet zo flink is. We doen allemaal ons best om de volgende generatie voor te bereiden op het grote leven, maar doen dat op onze eigen manier.

pinocchio

Steek je perfecte bemoeizieke neus eens in je eigen nest, in plaats van te bekritiseren hoe een ander haar kind verpest.
Jouw kind zal op een dag ook liegen en dingen doen die jij bestempelt als fout, zorg er dan maar eens voor dat je nog steeds onvoorwaardelijk van je kindje houdt. 

Madame Jeanette

Oei oei oei, wat is dit pittig. Het soort pittigheid, waarvan het stoom af en toe je oren uitkomt. Naderhand kun je er soms wel om lachen, maar op het moment zelf weet je even niet zo goed wat je moet doen. Waar ik het over heb? Over mijn kleine Madame Jeanette (peper), mijn dochtertje van 2 jaar. Wat een pittige tante.

Hoe pittig? Zoals ik al beschreef, af en toe komt het stoom onze oren uit. Just imagine, je dag begint met een mooie ochtend. De kinderen worden vrolijk wakker en na wat geknuffel en gestoei, ga je gezamenlijk naar beneden voor een lekker ontbijtje. Geen vuiltje aan de lucht. Dochterlief en papa smeren samen haar boterhammetje, want dat mag ze al doen. Ikke self doen papa. Mama maakt lekkere wamme thee en we nestelen ons op de bank. Ineens springt ze van de bank en bedenkt dat het een goed idee is om lekker met haar vingers in haar thee te roeren.

Liefie, niet doen. Dat is niet netjes. Met een uitdagende blik kijkt ze ons aan, waarna ze opnieuw haar vingertjes in haar bekertje steekt. Schatje, niet doen. Je moet wel luisteren naar papa en mama. NEE! & hoppa daar gaan die kleine vingers weer dat bekertje in, het bekertje raakt uit balans en daar ligt een mooie plas thee. GRRR! En daar zit onze pubertje dan, voor straf op de trap.

Ook mooi is het te slappe limonade incident. Mijn man en ik verdunnen de limonade dusdanig dat het eerder water met een smaakje is. Dit vindt onze dochter doorgaans prima. Een keer heb ik het lef gehad om de limonade nog dunner dan dun, te geven aan onze dochter. Nee mama, ikke sap drinken. Sap is dus het water met een smaakje, onze variant op limonade. Liefje dat is sap, antwoord ik. Bam, daar ligt het bekertje en de inhoud zo op de grond. Woest ben ik, diep van binnen. Wat een brutaliteit en lef heeft dat kleine mensje! Wat heb jij gedaan? Je kan niet zomaar drinken op de grond gooien, nu is heel de grond weer vies. Ga maar op de trap zitten, want jij hebt nu straf. 

Met een hoop gekrijs en drama gaat mijn kleine Madame Jeannete op de trap zitten. De manier waarop ze tekeer gaat is echt niet om aan te horen. Wat een gekrijs zeg. Dat maakt mij van binnen nog bozer, dus ik gooi een handige truc in het spel. Liefje, als je stil bent mag je eerder van de trap af. Meestal werkt dit wel, maar door haar eigen gekrijs hoort ze mijn aanbod niet. Zucht. Dan maar laten krijsen. De baby is inmiddels ook wakker geschrokken van haar drama.

BINGO! 2 kindjes die aan het krijsen zijn, een mama die niet blij is en een vader die ook langzaam z’n geduld begint te verliezen. Gewoon negeren moppie, adviseer ik mijn man. Als wij namelijk ons geduld verliezen en onze stem verheffen tegen ons tantetje, dan gaat haar alarm nog harder af en bereiken we juist het tegenovergestelde. Na een aantal minuten (die lijken op uren), loop ik naar de trap. Mama ikke luistejen, zegt mijn kleine schattige dochter. Ze kijkt me aan met haar mooie grote oogjes die glinsteren van de krokodillentranen. Zucht. Wat een poppetje is het toch. Ik leg haar uit waarom zij straf heeft gekregen, waarna mijn dochtertje herhaalt dat ze niet met haar drinken mag gooien: Mama, ikke niet gooien mama. Na een knuffeltje loopt ze vrolijk de woonkamer in, alsof er niks aan de hand is. Pfft. Wat een pittigheid, denk ik terwijl ik geniet van een glaasje van mijn te dunne limonade.

Madame-Jeannette-1-of-1

De peuterpubertijd, wat een pittigheid. Zoveel vurigheid uit een kleine schattige meid.
Een kusje, een knuffel en alles is vergeten.
Dit is wat waarschijnlijk het fenomeen wat opvoeden zal heten.