Niet Machteloos (DEEL DIT BERICHT)

Tranen prikken in mijn ogen, maar ik slik ze weg. Dagelijks worden we geconfronteerd met de gruwelijkheden op deze wereld. Sommige dingen kun je als mensen zijnde begrijpen, maar voor wat ik zojuist heb gezien heb ik géén begrip. De woede en frustratie die ik nu voel, is onbeschrijfelijk.

Er gaat momenteel een filmpje op WhatsApp de rondte. Dat filmpje is de oorzaak van mijn gevoelens en frustraties. Ik weiger dit filmpje te delen, omdat er waarschijnlijk mensen zijn die het zullen beschouwen als vermaak. Hieronder beschrijf ik het filmpje, waarbij ik wel de kanttekening maak dat ik deze niet helemaal heb bekeken, maar slechts drie kleine fragmenten hiervan heb gezien.
Fragment 1:
Een schattige baby/dreumes zit onschuldig in een kinderstoel. Ineens krijg het kindje klappen op zijn haar/hoofd. Er wordt keer op keer geslagen op het hoofdje van het kind. Het kindje begint te huilen.
Fragment 2:
Een baby ligt op de schoot van iemand en wordt ook geslagen op het hoofd.
Fragment 3:
Een baby wordt bij de keel gepakt.

Nogmaals dit is een beschrijving van hetgeen ik heb gezien, maar dit zijn slechts fragmenten. Ik heb zoveel onbegrip, frustratie en woede in mij. Ik heb geen idee wie deze kinderen zijn en wie personen zijn die de kinderen dit leed toe brengen. Het filmpje wordt verzonden met de boodschap om de daders te identificeren. De intentie ervan is goed, maar toch weerhoudt iets in mij om dit te delen met anderen. De dag begon mooi, maar wordt nu overschaduwt door het verdriet om deze kinderen.

Zoals ik net al opmerkte zijn er mensen die (waarschijnlijk) net als de makers van dit filmpje, genot halen uit de pijn van het meest mooie wat de wereld ons te bieden heeft, kleine onschuldige babies. Elk kindje op deze wereld is in mijn ogen een geschenk en hier zijn we met ons allen verantwoordelijk voor.

Als moeder zijnde breekt mijn hart aan de gedachte dat er nog steeds veel kinderen worden mishandeld. Daarom verzoek ik aan een ieder om de verantwoordelijkheid te nemen die wij met ons allen dragen. Het is onze plicht om kinderen een veilige omgeving te bieden.

Ik verkeer momenteel niet in de situatie om alle kinderen in Nederland te helpen, laat staan alle kinderen in Rotterdam. Maar ik heb wel de mogelijkheid om deze oproep te doen, in plaats van machteloos stil te zitten.

Mocht je vermoeden dat er een kindje hoe klein of hoe groot dan ook, wordt mishandeld? Aarzel alsjeblieft niet langer en bel 0800-2000 (Veilig Thuis). Dit telefoonnummer kun je 24/7 bellen. Naast het doen van meldingen, kun je ook altijd vragen om advies. Meer informatie kun je vinden op http://www.vooreenveiligthuis.nl.

Ik besef overigens wel dat er mensen zijn die onterecht meldingen maken van kindermishandeling, om zo een hoop ellende en leed te veroorzaken. Dit vind ik zeer spijtig, omdat dit aan het doel van een organisatie als Veilig Thuis voorbij gaat.

Afbeeldingsresultaat voor gebroken hart

Verspreid deze oproep zoveel mogelijk, op welke manier dan ook.
Laten we met ons allen de verantwoordelijkheid nemen voor de kinderen om ons heen.

 

Mom & dad of two

Een uitdaging. De mooiste uitdaging tot nu toe maar ook wel één van de zwaarste. Dat is hoe ik ons leven op dit moment zou beschrijven. Een hummeltje van bijna 2 jaar en onze benjamin van bijna een half jaar. Die twee vormen de kern van ons geluk.

Zelfs nu we “de draai” hebben gevonden blijft het toch wel een hele opgave. Voor de duidelijkheid: De draai bestaat NIET. Op het moment dat I. huilt wil dochter A. ook graag even van zich laten horen. Zij heeft toch net zoveel recht op aandacht? Huilen om aandacht werkt voor de baby prima, dus voor haar vast ook wel. Kinderlogica. Het is geweldig en zo simpel dat ik er soms in the heat of the moment niets van begrijp.

Samen eten doen we bijna niet. Er moet altijd wel een van de twee gevoed of verschoond worden. Om 8 uur ’s avonds even rustig genieten van onze maaltijd, is voor ons geen optie. Dan hebben manlief en ik elkaar namelijk allang opgegeten.

De kids gaan 4 dagen per week naar de opvang (dochter gaat sinds kort 5 dagen). Mijn man brengt ze meestal en haalt ze ook op. I know, relaxed right? Ik doe het ook weleens. Hoe? 7kg aan liefde ligt chill in de maxi-cosi, die aan mijn arm hangt. Ik loop dus scheef en heb mijn ogen en stem gericht op de kleine wijsneus. De kilo’s wegen wel wat en je concentratievermogen wordt optimaal getraind, maar het is eigenlijk best leuk om de kids te halen en brengen (vast omdat ik dit zelden doe).

Even naar buiten gaan? Dikke doei. Je moet immers voor twee kids pampers en kleding in een luiertas hebben. Tel daarbij op babyvoeding, een papfles en eventueel gekookt water. Hoe wij dit hebben opgelost?

Nijntje rugzak:

  1. 1 paar kleding voor baby
  2. 1 paar kleding voor de grote meid
  3. Slabbertjes voor beide
  4. Spuugdoekjes en een hydrofiel
  5. (Bij lange tripjes doe ik ook nog pyjamas in de tas. Past dit allemaal niet maak dan voor elk kindje een eigen kledingrugzakje)

Luiertas

  1. Luiers voor de baby
  2. Luiers voor de big lady
  3. Billendoekjes
  4. Mini sudocreme
  5. Thermometer
  6. Mini vaseline
  7. Bijtring
  8. Chamodent
  9. Zonnebrandcrème
  10. Doosjes rozijnen & Nijntje koekjes
  11. Zetpil baby en kauwtabletten voor A.
  12. Melkpoederdoosje
  13. Papfles
  14. Drinkbekers voor beide babies
  15. Eventueel een thermosfles met gekookt water en een flesje gekoeld water

De meeste dingen zitten al standaard in de tas. Alleen de luiers en billendoekjes vul ik aan, naast natuurlijk de voedingen en het water. Een dagje naar oma? De tassen worden aangevuld met de babyfoon. Ook gaat er een speelgoeddoos mee.

Het lijkt allemaal een heel gedoe. Nou dat is het soms ook, maar niets is zo fijn om alles bij de hand te hebben just in case. Al het gesjouw, gehijg en gepuf zijn deze periode meer dan waard. Want weet je, door die twee in ons leven voelen we pas écht wat “gelukkig zijn”, inhoudt . Dus ik ga voorlopig nog even vrolijk door met het inpakken en sjouwen van de tassen, want voordat ik het weet bungelt alleen nog mijn eigen handtas aan mijn arm.

Alles is tijdelijk dus denk niet aan hetgeen wat niet kan.
Focus je op de mooie dingen en geniet daarvan.