Infectie

Het is inmiddels twee maanden geleden dat ik voor het laatst ook maar iets heb gepost omtrent mijn momlife. Eindelijk had ik rust om te genieten van mijn gezin en om te  studeren voor mijn tentamens van eind april. Hoe bedoel je “momlife + studentlife without the fun”.

Anyway ik wil jullie heel graag meenemen in mijn ziekenhuiservaring met een baby van zeven weken. Hierbij moet ik wel een kanttekening maken dat ik mij er zeker bewust van ben dat er ouders zijn die dingen meemaken met hun kids, die veel heftiger zijn.

Hoe het begon

Mijn kleine babyboy van toen nog zeven weken had de betreffende zondag nog niet gepoept. Voor zijn doen was dat ongewoon. Ik heb weleens gehoord dat je de stoelgang op gang kunt helpen door de darmen te stimuleren met een thermometer. Eenmaal in de weer met de meter, kon ik de kleine man net zo goed temperaturen dacht ik zo. BAM 38.3 graden koorts. Voor een baby jonger dan 3 maanden is dat geen goede zaak.

& toen?

Na overleg met de HAP zijn we naar het ziekenhuis gegaan (SFG Rotterdam). De dokter gaf aan dat hij de verhoging niet kon verklaren en we werden doorverwezen naar de spoedeisende hulp. Eenmaal daar werd er bloed afgenomen en enige tijd later (het duurde allemaal zooo lang), werd besloten dat mijn kleine baby ter observatie werd opgenomen voor 24-36 uur. Een van ons mocht bij hem blijven en we werden naar een kamer gebracht. Mijn man vertrok naar huis waar ons dochtertje nietsvermoedend lag te slapen. Gelukkig konden mijn ouders spulletjes brengen voor een overnachting. Ik mocht slapen op een fauteuil die uitgeklapt kon worden in een bed. Absoluut geen luxe en een funest voor je rug. Ik mocht niet klagen want ik kon in ieder geval bij mijn zoon blijven.

Half 2 ’s nachts liepen twee verpleegsters de kamer binnen en maakten mij wakker. Op welke manier? “Hij heeft waarschijnlijk een infectie. We leggen hem nu aan het infuus en die krijgt hij elke 8 uur. Jullie blijven hier minimaal 5 dagen”. WAT? De kleine Superman gaf geen kick tijdens het aanbrengen van de aansluiting (lees inbrengen van een naald) voor het infuus.

5 dagen lang in het ziekenhuis en moeten zien hoe mijn mannetje aan het infuus lag, was zeker geen pretje. En de infectie? Die kwam van binnenuit. Het heeft een grote impact gehad om mijn zoontje. Vooral omdat we verplaatst werden naar een zaal met nog 3 babies waarvan de ouders niet bleven overnachten. De nachten bestonden dus uit het alarmeren van de zusters als de babies langer dan 10 minuten huilden en het troosten van mijn eigen zoontje die elke keer wakker schrok van het gehuil. Ik sliep trouwens nog steeds op de uitklapbare fauteuil.

Eenmaal thuis moest hij weer wennen aan de rust en sliep hij ontzettend onrustig. Mijn arme kleine sterke baby. Ik ben zo blij dat alles goed is afgelopen.

Door deze ervaring heb ik nog meer respect gekregen voor ouders met kids in het ziekenhuis. De levens van die ouders draaien alleen nog maar om het ziekenhuisbestaan heen. Ook hebben mijn hubby en ik weer eens mogen ervaren hoeveel lieve mensen wij om ons heen hebben. We hebben veel steun ontvangen en er werd goed voor ons gezorgd. Dat is toch een mooi randje aan deze nare ervaring.

Gelukkig gaat alles nu goed met onze zoon en is de Hulk niets vergeleken met mijn kleine spierbundel. Eindelijk hebben we de negatieve weken kunnen afsluiten en heerlijk kunnen genieten van de kraamperiode.

Momenteel ben ik alweer fulltime aan de slag. Het leven met twee kids, werken en studeren is een hoop gepuzzel. Daarover blog ik de volgende keer. Voor nu ga ik lekker genieten van mijn vrije maandag!

Als ouders heb je veel zorgen en soms een grote last op de schouders. Wees blij met alle lieve mensen om je heen, want je kids grootbrengen doe je zelden alleen.