Blauwe Roes

20 januari 2018

Ik ben helemaal gesloopt. Ons dochtertje is ziek en de baby in m’n buik heeft ook heel weinig ruinte. Het resultaat: Ze hebben mij heel de nacht wakker gehouden. Haar voetjes in mijn rug en die van hem tegen mijn ingewanden. Nu al spannen ze samen tegen mij en bezorgen mij letterlijk slapeloze nachten. In een zondagmodus op de zaterdag, sjok ik door het huis met mijn wollige pyjama aan. Mijn outfit van de dag gecombineerd met mijn dikke buik, leveren voor dochterlief de perfecte slaapplek op voor een middagdutje.

In de loop van de middag voel ik de baby heel erg naar beneden duwen. Super ongemakkelijk! “Als hij er vandaag of morgen niet uitkomt, dan weet ik het ook niet”, zeg ik tegen hubby. Het voelt alsof de baby zichzelf eruit wil pushen. Grappend zegt een van ons (geen idee meer wie#zwangerschapsdementie) dat vandaag een goede dag zou zijn voor de baby om geboren te worden. As if

Maar dan

Tijdens het avondeten voel ik een wee. Het kan heel goed een heftige voorwee zijn en dat praat ik mezelf ook aan. Ja, ik hoor mijn eigen stem in mijn hoofd en nee ik ben niet gek. Anyways deze voorweeën zijn toch wel heftiger dan die ik eerder heb gehad. Het zal wel komen doordat het mijn tweede zwangerschap is. Waarom ik denk dat de bevalling nog niet is begonnen? De verloskundigen hebben aangegeven dat de baby waarschijnlijk later komt, aangezien mijn dochtertje ook later is geboren.

Na een halfuur slaat de twijfel toe en ook manlief denkt dat de bevalling nu toch echt is begonnen. Hij stelt voor om de weeën te timen en installeert een app op zijn mobiel. Lang leven het 4G netwerk! Binnen no time, zijn we aan het klokken. Intussen brengt hij ons kleine hummeltje naar bed. Gelukkig kan ik me goed beheersen en krijgt ze (volgens mij) niet veel mee van het feit dat haar broertje onderweg is. Oeps. ELKE TWEE MINUTEN EEN WEE VAN EEN MINUUT! 

Tijd voor actie!

1. Verloskundige gebeld en hij komt naar ons toe. Ik ben zo blij dat ik dezelfde verloskundige krijg als tijdens de eerste bevalling!  

2. Mijn ouders gebeld en die racen nu samen met broertjelief vanaf een verjaardagsfeestje in Utrecht, naar ons toe. Zij blijven thuis met ons dochtertje als manlief en ik naar het ziekenhuis gaan.  

De weeën worden heftiger. We bellen één van de broers en schoonzussen van mijn man, just in case mijn ouders er niet “op tijd” zijn. 

Zo pak je spullen maar, ik denk dat het verstandig is om nu naar het ziekenhuis te gaan” ,zegt de verloskundige als hij constateert dat ik 4 cm ontsluiting heb. 

No way dat ik met 4 cm al naar het ziekenhuis ga. Wat moet ik nog 6cm’s lang doen in het ziekenhuis?! Blijkbaar ga ik wel naar het ziekenhuis, want ook manlief vindt dat we alvast richting het ziekenhuis kunnen rijden. De vorige keer verliep de bevalling namelijk supersnel, nadat mijn vliezen met 5cm ontsluiting waren gebroken. 

Inmiddels zijn de broer en schoonzus van mijn man (dus ook van mij), mijn broertje en ouders gearriveerd. Mijn broertje en de broer van mijn man brengen ons naar het ziekenhuis, waar wij rond 8 uur arriveren. De verloskundige kijkt voor de zekerheid hoeveel verder ik ben. Wauw, 5 cm ontsluiting (sarcastisch). Dit gaat nog lang duren volgens mij.

Het is inmiddels half 9 en de weeën volgen elkaar sneller op. Ik voel nu ook een pijn in mijn onderrug. Mijn man moet achter me staan en met zijn lichaam tegen mijn onderrug drukken, terwijl zijn warme handen druk uitoefenen op mijn onderbuik. Ik hoor hem nog zeggen dat zijn rug zeer begint te doen, omdat hij moet bukken wegens ons lengteverschil. Op dat moment interesseert dat me helemaal niks, zolang hij maar gewoon de pijn wegdrukt. 

Rond 9 uur kijkt de verloskundige hoe ver de ontsluiting is gevorderd. 9 CM! Yes! Ik mag de pijn wegduwen en twee weeën later mag ik beginnen met persen. Slechts enkele minuten later heb ik mijn zoon in mijn armen. 

Wauw. I did it again. En raad eens. Nog eens iets is gelukt. Voor de derde keer heb ik opnieuw een liefde van mijn leven gevonden. 

Tanden op elkaar en even doorbijten. Je kunt kalm blijven of je man van alles verwijten. Een bevalling voor het eerst of de tweede keer, een aantal van ons denkt dit doe ik écht nooit meer. En daar is het moment waarom het allemaal draait, eindelijk kun je knuffelen met je kleine jongen of kleine meid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s