Carrièretijger VS. Huismama

Inmiddels ben ik al een paar maanden aan het werk, na een heerlijke periode van verlof. Eerlijk is eerlijk, het is best zwaar. Niet het werken hoor. Ik houd van mijn werk en ik heb het onwijs naar mijn zin. Waar ik van baal is dat ik maar 3 dagen in de week volledige aandacht en “tijd” heb voor mijn dochter. 

Minder werken is voor mij geen optie, omdat mijn functie dat niet toelaat. Een stapje terug doen wil ik niet. Dit is de baan die ik wilde als ik 30 ben en ik heb de kans al eerder gehad. Ik word ook echt gelukkig van mijn werk. 

Ik ben een ambitieuze moeder, maar ik wil ook graag een huismoeder zijn. Best tegenstrijdig toch? Ik ben benieuwd of er moeders zijn die beide hebben. Als er een balans hiervoor is, dan moet ik die van mij nog vinden.

Het is wel ontzettend fijn om na een dag werken te knuffelen met mijn kleine prinses. Maar wat zou het toch heerlijk zijn om vanuit huis te kunnen werken en haar tussendoor te kunnen knuffelen. Ik ben bang dat ik de hoogtepunten mis. Waarom? In de eerste levensjaren ontwikkeld een kindje zich echt in een raptempo. De eerste kruipmoves, haar eerste woordje en de eerste stapjes. Dat zijn de dingen die ik als ouder graag bij de eerste keer wil meemaken.

Zou het dan mogelijk zijn en tijd worden om zowel carrièretijger als huismoeder te worden? Kan dit eigenlijk wel en hoe is dat dan mogelijk? Als jullie een oplossing of idee hebben, dan sta ik daar zeker voor open! 

Wat een ochtend (klaag)!

Elke ochtend gaat mijn wekker om 5.10 uur af. Ik hoop elke ochtend dat ik voldoende kracht heb om dan uit bed te rollen en mezelf klaar te maken. Ik moet er wel goed uitzien op kantoor en kan het niet maken om in een Floddertje de deur uit te gaan (helaas).Uiterlijk 7 uur wil ik op kantoor zijn, zodat ik na een werkdag van 9 uren om 4 uur/half 5 weer richting huis kan vertrekken.  

Eenmaal thuis is het snel koken, afwassen en eten zonder echt te proeven wat je eet, omdat ik ook met mijn dochter wil spelen. Vervolgens is het snel nog even iets in het huis doen (als ik nog zin heb),  de kleine haar laatste fles geven, haar omkleden en instoppen. Daarna heb ik nog even tijd voor een douche en is het tijd om mijn ogen te sluiten. Eindelijk even een moment van rust die niet langer zal duren dan 7 uren. 

De weekenden zijn niet minder druk. Naast alle familieverplichingen, hebben we ook nog een huishouden en moet ik studeren. Bovendien wil je ook nog tijd samen doorbrengen als dat lukt.

Druk,druk,druk en druk dus. 

Maar ja, wij zijn pas in de 20 dus we hebben voldoende energie. NOT! Ik wed dat meer dan de helft van de moeders niet fulltime werkt,studeert en nog een kind kan opvoeden. Waarom? Omdat het gewoon zwaar is. Maar echt zwaar. Soms wuif ik het lachend weg en zeg ik: “Wat een druk leventje hebben wij liefje”, tegen mijn man na het stofzuigen. Ik ben nu ook alleen nog maar een moeder, echtgenote en teamleider. De relaxte, ontspannen en jonge vrouw in mij is nu ver zoek. Ik verlang naar een moment met meiden onderling, waarbij ik gewoon vrouw kan zijn zonder verplichtingen.

Het is nu 07.40 uur en ik zit in de trein, omdat ik dus niet om 5.10 uur kon opstaan. Na een nutteloze outfitwissel is het gelukt om er leuk uit te zien. Ik ben not amused en teleurgesteld, omdat ik verdorie om 7 uur op kantoor wilde zijn. Snif snuf, wat ruik ik?! Alsof ik niet al gespannen genoeg ben, laat er een of andere @/#&#*!*!? stinkerd een enorme SCHEET in de trein (zeker de vent die naast me zit)!

Het is wel duidelijk ik heb mijn dag niet en diep van binnen heb ik nu al medelijden met mijn collega’s. 

Doorbijten 

Zucht, heerlijk een avond voor onszelf. Babygirl ligt er al vroeg in (8 uur, terwijl dit meestal 9 uur is). Tijd voor een heerlijke lange douche. Tjah, die waterrekening wordt nu eenmaal toch betaald. Ik ben net aangekleed of ik word opgeschrikt door heel hard gehuil. 

Wat is er aan de hand? Heeft ze het warm? Nee, dat is het niet. Buikkrampen misschien? Snel haalt papalief de druppeltjes hiertegen, van beneden. Als deze ook niet werken begin ik me pas echt zorgen te maken. Ze huilt alsof ze echt heel veel pijn heeft. Dit vreselijk. Je kind helemaal verdrietig en je weet niet wat je moet doen. Ik moet mijn best doen om mijn eigen tranen in bedwang te houden. “Ssttt, mama is hier baby. Ik laat je niet los, doe maar rustig liefje”. Papa kijkt machteloos toe. Ook hij weet niet wat er is of wat we kunnen doen. 

Blegh! Dan krijg ik ook nog een klodder slijm op m’n wang. Wacht eens even! Ze kwijlt heel veel en ik zag gisteren en vandaag een soort uitslag op haar billetjes. Ook bijt ze continue op van alles en nog wat. We hadden al een vermoeden, maar zou het echt zo zijn? Ik voel met mijn vinger langs haar tandvlees. Ja hoor, onderin haar mondje voel ik een harde bobbel. 

Onze vlotte prinses krijgt met 4 maanden haar eerste tandjes! Gelukkig had ik al een bijtring in de koelkast klaar liggen. Na een kwartiertje bijten op de gekoelde paarse slak, kruipt onze prinses vermoeid tegen mij aan. Zo, dat was wel even schrikken. Morgen zal ik een gel kopen voor haar, tegen de eventuele klachten. Hopelijk verzacht dit haar pijn en onze zorgen. 

 2017 wordt voor ons dus een jaar om onze tanden in te zetten!

Oef die jeuk en de pijn, wat is het toch vervelend en irritant. Het is toch wel even lastig, dat doorkomen van de eerste tand.