Handen in het haar

“Kort!”, antwoord ik resoluut als de kapster vraagt wat ik met mijn haar wil. “Hoe kort?”, ik geef aan dat mijn haar tot bovenop mijn schouders geknipt mag worden. Nu valt het nog tot halverwege mijn rug . “O nee he, je knipt het toch niet zo kort omdat je nu een moeder bent  geworden?” Ik moet even op mijn tong bijten. Vanbinnen denk ik: Nee dom mens, natuurlijk heb ik mijn haar liever lang! 

Het is nu drie maanden na mijn bevalling en mijn handen zitten letterlijk in mijn haar. Eigenlijk andersom, mijn handen zitten vol met haren. Dit had ik natuurlijk kunnen weten, aangezien dit iedereen wel overkomt. Hoezo zou ik weer een uitzondering zijn? 

Het is echt confronterend om elke keer overal haren aan te treffen. Soms lijkt het alsof we een huisdier hebben aangeschaft. Overal ligt er haar en ik ben dan ook elke dag aan het dansen met de stofzuiger in het huis. Ook dit hoort er kennelijk bij. Het is me wat zeg, dat ontzwangeren. Net wanneer je denkt dat je alles hebt gehad heb je er weer een kopzorg bij. 

Mijn nieuwe coupe staat me in ieder geval wel leuk. Ook bij hubbylove is mijn nieuwe kapsel goed in de smaak gevallen. Spijt heb ik er sowieso niet van. Bovendien ben ik geen dramaqueen als het op mijn haar aankomt. Het is haar dus het groeit vanzelf weer. 

Het schijnt dat het helpt om extra vitamine te slikken. Sowieso heb ik nog wat Gravitamon over en daarnaast heb ik biergisttabletten ingeslagen. Gelukkig heeft mijn man laatst stofzuigerzakken ingeslagen! 

Een nieuwe fase met een nieuwe coupe. Nu die vitaminetabletten naar binnen werken als snoep. 

Make it work

Na je kraamperiode weer werken een tegenvaller? Mij bevalt het prima! Natuurlijk had ik het de laatste week van mijn verlof moeilijk. Continue liep ik rond met een knoop in mijn maag. De gedachte dat ik mijn babygirl straks niet meer heel de dag om me heen zou hebben, raakte me. Ik voelde me ook een slechte moeder. Zou ze wel voldoende aandacht krijgen en wordt er goed voor haar gezorgd?

Dat slaat natuurlijk nergens op. Mijn man en ik werken beide en gezien onze leefstijl is dat alleen maar goed. We weten allemaal dat een kindje simpelweg extra kosten met zich meebrengt. Dus niet klagen maar gewoon werken! Bovendien heeft ze twee superooms die op haar passen, dus wat stel ik me nu aan?

Naast het financiële aspect, moet ik eerlijk toegeven dat het fijn was om weer op kantoor te zijn. Het voelde alsof ik een stukje van mezelf terug heb gevonden, die ik tijdens mijn verlof kwijt was. Mijn werk maakt me gelukkig.

Bovendien is het hartstikke leuk om na je kraamverlof weer op werk te komen. Deze eerste week is er geen dag voorbij gegaan dat ik niet zonder cadeaus en complimenten naar huis ben gegaan. Zoveel ontzettend lieve en betrokken collega’s, maken de overstap naar het echte leven zoveel makkelijker!

Het is ook echt beter voor je relatie om over iets anders te praten dan het aantal luiers en voedingen.

Ik ga nu naar huis met het mooiste vooruitzicht. Mijn lieverds die thuis op me wachten. Zij maken het werken dubbel en dwars waard. 

De uren op kantoor, maken dat ik haar ontzettend mis. Des intenser geniet ik van haar omdat onze dagelijkse tijd samen korter is. 

Mummy tears

Wendag voor de babies?! Wendag voor de ouders zul je bedoelen. Vrijdagochtend (vorige week) om 10 uur werden baby en ik verwacht op het kinderdagverblijf voor een eerste wendag van twee uurtjes. Even alles bespreken en dan zou ze kennismaken met haar groepje. 

Onderweg naar de opvang voelde ik kriebels. Van die hele irritante sollicitatiegesprekkriebels. “Ik weet niet of ik dit wel wil”, zei ik tegen mijn mentalcoach (broertje). Pfft net alsof ik een keus had. Per 7 november moet ik gewoon weer aan de slag en dan zal mijn liefje toch een dag per week naar de opvang moeten. 

Eenmaal aangekomen werden we heel vriendelijk ontvangen door twee nannies  (zo worden de juffies genoemd). Na een korte heldere uitleg over hoe alles in z’n werk gaat, was het zover. Eenmaal in de groep aangekomen smolt ik van al die leuke babies. We mochten heel even in de groep blijven, maar na vijf minuten wilde ik toch maar weggaan. Hoe langer we bleven hangen, des te moeilijker het zou worden. “Nou liefie, mama en oompie gaan weg. We zien je zo weer!” Superstoer dat ik zo snel weg zou gaan natuurlijk. Ik had me nog maar net omgedraaid en daar waren ze hoor. Mummy tears

Blegh vreselijk vond ik het om daar een potje te staan janken. Nou oke het was niet zozeer blèren, maar gewoon een paar traantjes. Het voelde zo raar om haar achter te laten. Je moet er toch maar op vertrouwen dat de nannies goed zullen zorgen voor je kindje. Niemand zal dat kunnen doen zoals ik. Als ze er maar voor zorgen dat ze tijdig haar pap, een schone luier en aandacht krijgt.  

Uiteindelijk heeft ze het niet moeilijk gehad, maar leek het zelfs leuk te vinden! Eenmaal thuis was mijn hummeltje toch hangeriger dan normaal. Hier was ik natuurlijk heel blij mee. Het leek alsof ze me toch wel had gemist.

Wat ik het moeilijkste vind is het idee dat ik straks niet meer heel de dag samen met haar ben. Daar voel ik me best schuldig over. Helaas hebben wij niet de luxe om vrijwillig thuis te blijven en voor haar te zorgen tot ze naar school kan. De keerzijde is natuurlijk wel dat ik moet werken om haar zoveel mogelijk materialistische luxe te kunnen bieden. Ik hoop een juiste balans te kunnen vinden tussen voldoende aandacht, een goede opvoeding en ervoor zorgen dat ze niks tekort komt. 

Deze woensdag was de tweede wendag van 4 uurtjes. Het afscheid was dit keer makkelijker, omdat mijn hubby en ik een beetje quality time samen hadden. We hebben samen gewandeld en mooie kleertjes gekocht voor ons meisje. Toch miste ik haar ook nu weer enorm. 

Volgende week woensdag is haar wendag van 6 uren. Wat zal ik blij zijn als ik haar vanuit werk kan ophalen. Nu snap ik nog beter waarom ouders zo blij zijn dat ze na een werkdag weer naar hun kroost toe kunnen.