Irritatie 

Even tot 10 tellen, rustig ademhalen en vooral niet uit mijn slof schieten. Dat moet ik mezelf even aanleren. Zwanger en geïrriteerd? Wat dacht je van gewoon mama zijn en prikkelbaar en waar ik het over heb? Irritaties die ik soms heb over al die mensen die alles beter weten, jou baby beter kennen en vooral lekker kritiek op jou hebben om zichzelf beter te voelen! 

Het is mij opgevallen dat er altijd mensen zijn die kritiek op je hebben, zonder de beste bedoelingen. Eigenlijk meer om je een beetje naar beneden te halen lijkt het soms. Als mijn liefje even bij een ander is en ze ligt niet lekker, dan geeft ze dat aan door te huilen. Duh! Ze kan toch nog niet praten. Het mooie is dat er mij dan een soort verwijt wordt gemaakt.”Heeft ze wel genoeg gegeten of moet ze een schone luier om?” Nee! Jij houdt haar verkeerd vast, denk ik dan en mij kennende zal ik dat nog wel gezegd hebben ook.

Of mensen die haar als een gek heen en weer wiegen (meer schudden) om haar in slaap te krijgen. UGH! Vind jij het fijn om door elkaar geschud te worden? 

Nog een ding waar ik me aan erger is de familieronde. Een woonkamer vol met familie en iedereen wil haar even aanraken. Ze wordt eigenlijk als een soort schaal met koekjes doorgegeven. Wijzelf (lees volwassenen) vinden het helemaal niet fijn als mensen die we niet eens 2x per jaar zien, aan ons aan zitten. Hoe komen we erbij dat een baby het wel prettig vindt? 

Raad eens? Mijn irritaties zijn zo gek nog niet. Kennen jullie ook de irritatie als mensen ongevraagd de kinderwagen in duiken om aan de baby te zitten? Mensen die hete thee(!!) drinken boven je baby ? En o ja, mensen die niet weten of het een jongen of meisje is terwijl je dochter een mooi jurkje aanheeft? Van andere moeders heb ik begrepen dat al deze dingen ook voor hun een bron van irritatie vormen. 

Gelukkig maar dat babies ook heel goed voor zichzelf kunnen opkomen door lekker hard te krijsen! 

P.s. Ik ben echt geen zeurkous!  Dit was gewoon een kleine greep uit de irritaties waar je als fresh mum mee te kampen krijgt.

Babyclaim 

Moeder zijn is geweldig. Tot nu toe gaat alles goed. Ik weet wat mijn baby fijn vindt, wanneer ze honger heeft en wanneer ze boos is omdat ze niet langer kan vechten tegen haar slaap. Duh! Ik ben haar moeder, wie kent haar nu beter dan ik?

Het is precies die gedachte die mijn babyclaim veroorzaakt. Wat mijn babyclaim is? Dat is de irritatie die je voelt als iemand anders iets verkeerd doet en het de baby niet zint. Daarmee moet ik wel even de kanttekening maken dat het “verkeerd” is in mijn ogen.

Ik hoor mezelf heel vaak zeggen: “Niet zo, want dat vindt ze niet fijn. Nee, dat wil ze niet. Ze wil gewoon even rust”.

Ik heb mijn kindje goed leren kennen in de afgelopen 10 weken, voor zover dat tot nu toe mogelijk is. Maar is dat niet wat alle anderen (man, broertje, (schoon)ouders) ook willen? Ja, je leest het goed. Ik claim de baby zelfs tegenover mijn man. Echt heel oneerlijk van mij. Tenslotte is hij net zo goed haar ouder als ik.

Toch steek ik mijn handen al uit als ze even onrustig is bij hem, om haar te sussen. Belachelijk right? Bij mij is ze namelijk ook vaak onrustig. Het is een hele automatische reactie. Ik zeg dan ook gewoon: “Kom maar bij mama, liefje”, alsof het bij papa dan minder is. Sinds ik mezelf hierop heb betrapt,  probeer ik mijn claimneigingen te onderdrukken. Straks moet ik namelijk ook een avondje weg kunnen gaan, zonder mezelf erover suf te piekeren of alles wel goed gaat.

Ik denk wel dat alle moeders zich hier een beetje in kunnen herkennen. Ze zeggen niet zomaar:

Mother knows best!

Het stripverhaal

In de eerste blog waarin ik mijn bevalling beschrijf, heb ik het strippen genoemd. Haha geloof me dit is totaal iets anders dan het strippen aan een paal (zonder kan natuurlijk ook), maar ik moest wel uit de kleren.

De dag voor mijn bevalling was ik in het ziekenhuis voor een controle. Ik was namelijk al 41 weken in verwachting. Na de controles zoals het hartfilmpje van de baby en mij en een echo, werd er bekeken hoeveel centimeter ontsluiting ik had. Dit deed de verloskundige door te toucheren (zie mijn uitleg onderaan). Ik hoopte op een redelijke ontsluiting, zodat ik kon worden gestript . 

Strippen houdt kort gezegd in dat de verloskundige haar vingers in je baarmoedermond brengt. Zonder ontsluiting is dit niet mogelijk. Ze maakt ronddraaiende bewegingen met haar vingers, om het hoofd van de baby heen. Hierdoor komt de baarmoedermond los van de vliezen van de baarmoederwand en wordt er een hormoon (prostaglandine) aangemaakt. Dit stofje zorgt er voor dat de baarmoedermond weker wordt, en dat eventueel de weeën eindelijk op gang komen.

Hoe het voelt?

“Nou meid, je hebt al drie cm ontsluiting! Dat betekent dat je kunt worden gestript”. Het ene moment dacht ik Yes! Direct daarna dacht ik en dat zei ik ook: O mijn God. Wat is dit?! Ik zag de verloskundige de ronddraaiende bewegingen maken. Ze ging zo van whoesh-whoesh-whoesh. Toen ze klaar was met het strippen zat haar handschoen onder een klein beetje bloed, maar dit hoort er gewoon bij. 

Even voor de duidelijkheid: Het doet geen pijn, maar het voelt heel onprettig en vreemd. Ken je dokter Pol van TV? Die verricht vaak anaalyses bij zieke dieren. Het is een hoop gewroet en de dieren kijken er nooit vrolijk bij. Laten we het erop houden dat ik nu ongeveer weet hoe die dieren zich voelen. 

*Toucheren houdt in dat de verloskundige haar vingers vaginaal bij je inbrengt om te voelen hoe de situatie omtrent je baarmoedermond is. Dit gebeurt met een handschoen aan. Hierop brengen ze wat glijmiddel aan, voor een smooth entrance

In dit verhaal ben ik het stripverguur. Pijn doet het niet, maar het is wel heel zuur! 


Moehoehoe 

Baby A. is nu 9 weken oud. Ze slaapt na haar laatste flesje zeker 5 uren door, totdat ze haar nachtelijke borstvoeding krijgt. Dit betekent dat ik nu ook meer rust heb. Precies zoals ik me had voorgesteld hoe het zou zijn.

De eerste paar weken waren toch iets anders dan ik had verwacht. Als babies net geboren worden heeft hun maag de grootte van een knikker. Zo een maagje is natuurlijk zo gevuld, maar ook zo weer leeg. Ik moest in het begin zeker 12 tot 15 keer borstvoeden. Daarnaast heb je nog een huishouden, een man die je graag tevreden wil houden en jezelf mag je ook niet vergeten. Bovendien moet je met de baby spelen, haar in bad doen en je wil natuurlijk ook samen lekker knuffelen.

Dat alles mag je doen terwijl je nog gebukt gaat onder de hormonen en ook moet bijkomen van alles wat je is overkomen de afgelopen tijd. Ik was door de hormonen erg emotioneel. Jankbuien XL! Ik was ontzettend moe en ik had een soort angst dat ik het niet goed genoeg deed. Alsof ik een soort test moest afleggen en werd beoordeeld op wat voor moeder ik ben. Gelukkig waren mijn man en broertje mijn grote steun en toeverlaat. Dat zijn ze trouwens nog steeds. Ook mijn ouders natuurlijk. Die verzekerden me ervan dat ik het prima deed en echt alles gaf wat ik kon geven.

Laat je niet afschrikken door dit verhaal of als je dit zelf meemaakt. Net zoals veel dingen in het leven, is dit slechts tijdelijk. Nu kijk ik met een grote glimlach terug op die eerste paar weken. Want achteraf bekeken hebben we het prima gedaan en ook heel erg genoten van alle bijzondere momenten.

Nu we een paar weken verder zijn, geniet ik intenser van het moeder zijn. Dat komt vooral, omdat ik er niet meer als een zombie bijloop! Mochten wij ooit nog een keer gezegend worden met een kindje, dan heb ik in ieder geval geen valse verwachtingen meer. 

Je hebt altijd een idee van hoe het zal zijn, maar het echt meemaken dat is pas het fijnst.  

-Charita-


Borst(en) vooruit 

Tijdens de zwangerschap wist ik al zeker dat ik borstvoeding wilde geven. Een aantal vrouwen om me heen hadden geen positieve ervaring hiermee en een aantal weer wel. Net als bij de bevalling denk ik dat ook deze ervaring per vrouw verschilt.

Om ervoor te zorgen dat ik in ieder geval goed was voorbereid heb ik een borstvoedingcursus gevolgd. AANRADER!  Hier heb ik veel geleerd over het aanleggen van de baby en ook wat te doen als het even tegenzit.

Vanaf het eerste moment verliep het borstvoeden goed. Na een paar dagen merkte ik dat ik wel erg veel melk produceerde. Mijn toeschietreflex was zo hoog dat de baby zich verslikte tijdens het voeden. Supersneu natuurlijk.

Na een maandje vond ik het wel genoeg. Het borstvoeden was af en toe echt frustrerend voor haar en mij. Ze verslikte zich zo vaak en als ze even losliet zat ze helemaal onder melk. Afbouwen die hap. Ze moest in het begin wennen aan het flesje en aan haar blik zag ik dat ze dacht ” Ik weet wel dat jij dit niet bent. Je houdt me voor de gek!” 

Binnen een maand heb ik het aantal borstvoedingen teruggebracht naar 1 voeding. Het gaat nu ontzettend goed met de flesvoedingen. Maar vergis je niet! Ook het flesvoeden brengt de nodige stress met zich mee. Heb ik wel genoeg voeding bij me? Flesjes mee, heet water mee, koud water mee en de slabbetjes niet te vergeten! Ach alles zo zijn eigen voordeel.

Voorlopig blijf ik mijn liefje nog even flessen!

Tranen van geluk en verdriet

11 augustus 

Na de bevalling moesten we in het ziekenhuis blijven met ons hummeltje. Haar geboortegewicht was slechts 2470 gram, waardoor haar bloedsuikerspiegel in de loop van de dag werd bijgehouden. Om 9 uur ’s avonds was de laatste test. Ook die was prima en de verpleegkundige gaf aan dat wij naar huis mochten. In ons geval betekende dit, het kraamhotel.

Eenmaal daar aangekomen zaten we nog steeds op een roze wolk, zonder te beseffen dat deze al snel grijs zou worden. De baby haar temperatuur daalde naar 36 graden en klom niet meer omhoog. 3 kruiken en dekens verder, werden we in de nacht van 12 augustus teruggestuurd naar het ziekenhuis.

Ik vond het eng, omdat ik niet wist wat het betekende en wat er nu zou gebeuren. In het ziekenhuis werd ons verteld dat  baby op de neonatologie moest blijven (coeveuseafdeling). Ik mocht alleen bij haar komen om te voeden. “De afgelopen nacht heb ik haar ongeveer elke twee uur of soms wel elk uur aangelegd “. De verpleegkundige deelde mij zonder horten of stoten mede dat er slechts elke 3 uur gevoed mocht worden  op de afdeling. Tot zover dus het borstvoeden op verzoek. 

Ik vond het erg moeilijk om haar alleen achter te laten. Ze was zo klein en net nieuw op deze wereld. Nu liet ik haar alleen en kon niks voor haar doen. De tranen van geluk sloegen om in tranen van verdriet.

Ik zette mezelf ertoe aan om elke 3 uur toch kracht te vinden om naar mijn lieveling toe te gaan en haar zelf te voeden. Dit was niet makkelijk, omdat ik nog geen 24 uur geleden was bevallen. Maar de gedachte aan mijn baby die daar zo alleen lag, gaf mij voldoende wilskracht. 

Uiteindelijk deed ze het ontzettend goed! Het bleek een opstartprobleem te zijn, omdat ze een laag geboortegewicht had. Op 13 augustus werd ons verteld dat we die ochtend weer terug mochten naar het kraamhotel. 

We zijn nu twee maanden verder en nu heeft ons babytje het zo warm, dat ze elke avond de dekens wegschopt!