D-day

11 augustus 2016 01.30 uur

Wat een raar gevoel zo een wee. Zoals jullie misschien in mijn vorige blog hebben gelezen, ben ik 10 augustus in de ochtend gestript. Na een middag en avond vol voorweeën,  voelen dit toch meer als de weeën waarover ik heb gelezen. 

Om mijn gedachten te verzetten rol ik uit bed. In mijn nachtkastje vind ik een kleurboek (voor volwassenen) en potloden. Ideaal om mijn gedachten tussen elke piek te verzetten en toch kalm te blijven. Dit werkt voor mij als een soort meditatie. Ik word er helemaal rustig van en kan me goed focussen op de weeën. Ik heb namelijk gelezen dat als ik me concentreer op de weeën en het nare gevoel accepteer, de ontsluiting vlot zal vorderen. 

08.00 uur

De weeën volgen elkaar nu binnen 3 tot 4 minuten op. Tijd om de verloskundige te bellen. Als ze eenmaal hier is, constateert zij dat ik nu ECHT 3 cm ontsluiting heb. Ze stelt voor dat haar collega tussen 11.00 uur en 12.00 uur langskomt om de “situatie” te beoordelen.

11.00 uur

De collega van de vorige verloskundige is nu bij ons thuis om de situatie te beoordelen. Het is dit keer een mannelijke verloskundige. Het klinkt raar he, dat een mannelijk persoon even gaat beoordelen hoe de zaken down under ervoor staan. Uiteindelijk valt dat reuze mee. “Je hebt nu 5 cm ontsluiting”. Oke, maar de pijn wordt straks natuurlijk erger. Toch maar even vragen wat de mogelijkheden zijn qua pijnstilling. “Een prik of een pompje”. Ik wil eigenlijk geen pijnbestrijding,  maar ik weet niet of ik dit nog uren volhoud. “Als ik nu zie hoe goed je de weeën opvangt en hoe ontspannen je bent, dan is het nog niet nodig om naar het ziekenhuis te gaan”. RELAXED? Ik ben inderdaad niet hysterisch,  heb geen traan gelaten en focus me op de weeën. Maar om nu te zeggen dat ik relaxed ben…

We spreken af dat we de verloskundige om 12.30 uur bellen om de stand van zaken te bespreken.

11.15 uur

Ik voel dat ik elke keer plasjes vocht verlies. Zijn mijn vliezen gebroken? Als we mijn maandverband bekijken, blijkt inderdaad dat de vliezen zijn gebroken. 

12.00 uur

Sinds mijn vliezen zijn gebroken, zijn de weeën steeds heftiger. Mijn man en broertje proberen van alles te doen om het mij zo comfortabel mogelijk te maken. Het enige wat ik wil is niet alleen zijn en bij elke wee hangen aan een van de twee. Zo lief als ze zijn, houden ze me vast en lopen ze met me mee als ik rondjes schuifel door de woonkamer en keuken. 

Intussen zijn mijn ouders bij ons thuis. Mijn moeder eist dat we naar het ziekenhuis gaan. “Als je nog langer wacht dan zal je thuis moeten bevallen, want dan red je het ziekenhuis niet meer”. Ik wil eerst nog proberen om te douchen en hiermee de pijn te verzachten.

Als mijn man me onder de douche heeft gezet, merk ik dat de pijn niet minder wordt. Ik voel ook ineens een druk bij mijn billen, alsof ik nodig moet poepen. Ik kijk naar mijn man en schud mijn hoofd om aan te geven dat ik het niet meer trek. Hij aarzelt geen moment en belt de verloskundige.“We gaan nu naar het ziekenhuis. Je hoeft niet langs te komen. We zien je daar wel.”

Onderweg naar het ziekenhuis wordt de druk steeds hoger. Tussen elke wee in, ben ik helemaal in mezelf gekeerd. Ik reageer op niks en kan me alleen focussen op de weeën.

Als we zijn gearriveerd, word ik door mijn man gereden naar de verloskamer. Eenmaal daar aangekomen, zijn we alleen. Verder is er niemand te bekennen….

To be continued!

Hoe mijn weeën voelden:

Alsof iemand je in je buik duwt en dan net zover gaat tot het heel naar voelt (piek) en zich vervolgens rustig terugtrekt. De grens van deze piek verschuift elke keer, waardoor dat nare gevoel geleidelijk steeds heviger wordt. Ik vind dat pijn niet het juiste woord is, omdat ik bij pijn meer denk aan het geval van een wondje,een gebroken arm, epileren of een gemene kneep. Het gevoel van een wee is eerder heel naar en gemeen, maar voor mij was het niet ondragelijk. 

The day before

10 augustus 2016- 41 weken in verwachting. 

De verloskundige heeft mij overgedragen aan het ziekenhuis, waar ik vandaag ben geweest. Ze hebben gecontroleerd of alles nog wel oke is daarbinnen. Tijdens de CTG (hartfilmpje) was de hartslag van de baby ineens heel even gedaald. Super eng! Dit was voor mij voldoende reden om de inleiding eerder te laten plaatsvinden. 

Hoezo inleiding?! Aangezien ik al 41 weken in verwachting ben, heeft het ziekenhuis aangegeven dat de baby voor de 42 weken eruit moet. Hierom hebben ze in overleg met mij een inleiding gepland. Het is nog mogelijk dat de baby op natuurlijke wijze wordt geboren, maar die hoop heb ik eigenlijk al opgegeven. 

Voordat de inleiding gepland werd, moest er een echo worden gemaakt. Ook wilde de verloskundige in het ziekenhuis mij nog toucheren. Dat houdt in dat ze eventjes “voelen” wat de stand van de baarmoedermond is. De verloskundige gaf aan dat ze mij wel wilde strippen als ik al enige ontsluiting zou hebben. Door het strippen is er een kans dat de bevalling op gang komt voordat ik word ingeleid. Gister zei de verloskundige nog dat er geen ontsluiting was.En nu…Nou meid je hebt al 3 cm ontsluiting. Ik kan je gaan strippen. (Ik kom later nog terug op mijn stripverhaal)

Eenmaal thuis begon het meer te rommelen. Jeetje, het leek wel alsof ik een zware menstruatieperiode had. De verloskundige (van de praktijk) is rond 8 uur in de avond langsgeweest en stelde vast dat er nog geen sprake was van echte ontsluiting! Hoe kan dit nu? In het ziekenhuis is mij anders verteld en ze hebben me zelfs gestript. Tjah zo gaat dat wel vaker. Wij zijn altijd wat voorzichtiger dan in het ziekenhuis. Wat heb IK daar nou aan? Ga ik nou natuurlijk bevallen of niet?! Wat ik nu voelde waren de voorweeën, wist de verloskundige mij te vertellen. De kans is aanwezig dat ik morgen in de loop van de dag beval.

01.30 uur: Oef! Wat is dat nu voor een raar en naar gevoel. Het lijkt alsof iemand langzaam in mijn buik duwt tot een bepaald punt en zich  weer langzaam terug trekt. Zou dit het zijn?

Wordt vervolgd…

Loslaten

“Ik denk dat je nu wel kunt stoppen met de pil”. Met deze woorden van manlief, is dit hele avontuur begonnen. We waren net 4 maanden getrouwd. Voor sommige mensen is dit heel snel, maar voor ons voelde het goed. Jong ouders worden of in ieder geval proberen om jong ouders te worden, was een grote wens van ons. Eigenlijk zouden we een halfjaar wachten, maar ach wat maakten die twee maanden dan nog uit.

In september (2015) stopte ik met de pil. Op het internet had ik gelezen dat het wel even kan duren voordat je lichaam is “ontpild“. Voor sommige vrouwen duurt het een jaar voordat hun cyclus op gang komt en een ander is binnen twee maanden in verwachting.

Ik had een handige app ontdekt waarmee ik kon zien op welke data mijn eiersprong zou plaatsvinden en ik dus vruchtbaar was. I know! Ik ben echt heel erg controlfreakish. De eerste keer dat ik menstrueerde was ik niet echt teleurgesteld. Ik heb vaak geluk, maar direct zwanger? Zo optimistisch was ik ook weer niet.

Vol vertrouwen ging ik de tweede maand in en ik merkte aan mezelf dat ik uitkeek naar de data waarop mijn eiersprong plaats zou vinden. Toen ook de tweede menstruatie zich aandiende, was ik toch wel lichtelijk teleurgesteld. Onzin natuurlijk! Hoe durfde ik nu al teleurgesteld te zijn terwijl een ander misschien al een jaar lang bezig was om in verwachting te raken.

De app kon wat mij betreft gestolen worden. Alsof een app wist hoe mijn lichaam werkt (en dan te bedenken dat ik daar eerst dus wel vanuit ging). Als ik in verwachting zou raken, dan kwam het wel wanneer het daar de tijd voor was en niet op deze manier. Bovendien wilde ik ook niet dat het maken van een baby een soort plicht zou worden. Het moet natuurlijk wel leuk blijven 😉

En ja hoor, de maand erop (eind november) was het raak! Een wijze les voor zo een controlfreak als ik. LOSLATEN! Dingen komen vanzelf wel wanneer het daar de tijd voor is.

Nu ik inmiddels 40 weken en 4 dagen in verwachting ben zal ik moeten accepteren dat mijn baby ter wereld komt wanneer het hier de tijd voor is. Zucht.

Als je net als ik ook aan controlfreakte lijdt, dan is het moeilijk om te wachten op de juiste tijd.

control freak