Tik tak…

“Volgens mij komt ze eerder!” Ja dat hoop ik ook!
“Is ze er al?”
“Wanneer komt de baby?” 
Dat vraag ik ook, maar ze geeft geen antwoord. DUH!

Ik word een beetje simpel van al die vragen over wanneer de baby nu komt. Begrijp me niet verkeerd. Ik waardeer het enorm dat onze familie- en vriendenkring zo uitkijkt naar de komst van ons hummeltje. Het is fijn dat iedereen zo betrokken is, maar ik kan gewoon geen zinnig antwoord geven op zulke vragen.

Bovendien ben ik zelf super ongeduldig en is er echt niemand die zo uitkijkt naar haar komst als ik! Best maf eigenlijk. De bevalling is vast geen pretje en toch kijk ik er naar uit, omdat ik weet dat we daarna ons kleintje in onze armen kunnen sluiten.

Dan is er ook nog een datum vastgesteld waarop ik ben ‘uitgerekend’. Om me nu vast te houden aan die ene datum, is volgens mij een beetje zinloos. Ongeveer 5% van de baby’s wordt namelijk daadwerkelijk geboren op de datum dat ze worden verwacht. Dit houdt in, dat de overige 95% op een ander moment wordt geboren.
Kortom: Ze kan ieder moment komen, maar ook gerust over 2 weken. 

Mijn man denkt dat ons dochtertje later wordt geboren dan verwacht. Ze heeft het volgens hem namelijk prima naar haar zin daarbinnen, omdat ik zo goed voor haar zorg. Mijn dreigement dat ik geen kleding meer voor haar koop zolang ze binnen blijft, lijkt haar in ieder geval niet te overtuigen om eerder te komen.

Zucht. Er zit kennelijk niets anders op dan gewoon af te wachten. Voor een ongeduldig persoon als ik, is dat knap irritant en vermoeiend. Dan maar online babykleertjes shoppen op naam van mijn man. Ik zou namelijk niks meer voor haar kopen en zo houd ik me netjes aan de afspraak!

Geduld is een schone zaak, maar het geduld opbrengen is een lastige taak!

clock

 

 

Bedtijd 

De eerste drie maanden van mijn zwangerschap was ik heel vaak moe en wie moe is die slaapt. We zijn inmiddels zes maanden verder en helaas is die theorie niet meer van toepassing. Echt slapen heb ik al een tijd niet gedaan. Ik kan me eigenlijk niet eens herinneren wanneer ik een hele nacht heb doorgeslapen.

Na de eerste drie maanden van je zwangerschap, wordt de druk op de blaas steeds groter. Ik sta dus elke nacht minimaal twee keer op om te plassen. Daarbij komt nog dat ik sinds de 20ste week van mijn zwangerschap alleen nog kan slapen op mijn zij. Zodra ik op mijn rug lig en in slaap val, word ik wakker door zuurstoftekort. Ik lijk dan wel op een visje op het droge die naar adem hapt. Omdat mijn buik sinds de twintigste week al best groot is, lig ik ook niet heel lekker op mijn zij. De oplossing hiervoor? Een voedingskussen.

Een voedingskussen om mee te slapen? Dat dacht ik dus ook toen ik het advies kreeg van een vriendin. Uiteindelijk heeft het onwijs goed voor mij gewerkt. Mijn man heeft het voedingskussen van Hema gekocht en hier ben ik nog steeds erg blij mee. Door het kussen in een soort U-vorm te plaatsen tussen mijn benen, heb ik genoeg steun onder mijn buik en rug. (Zie de afbeelding onderaan mijn blog)

Helaas biedt het kussen nu geen oplossing meer. De baby is ontzettend gegroeid, waar ik natuurlijk heel blij mee ben. Maar om eerlijk te zijn brengt dit zeker in de laatste paar weken, de nodige ongemakken met zich mee tijdens het “slapen”.

  1. Ik kan niet meer omrollen van mijn ene zij op mijn andere zij. Gevolg: Ik zet me af tegen mijn man of trek juist aan hem om mezelf om te rollen. Gelukkig is hij een diepe slaper en merkt hier niks van 😀
  2. Even opstaan? Laat dat even gerust weg. Ik lijk wel een zeehond als ik wil opstaan! Eerst rol ik op mijn zij, ‘zwaai’ mijn benen uit bed en steun vervolgens op mijn armen om mezelf omhoog te duwen.
  3. De baby is echt overal. Soms heb ik het idee dat ik haar verpletter. Probeer dan nog maar eens rustig te slapen.

Ik moet ook elke keer lachen als kersverse moeders om me heen mij adviseren om te slapen nu het nog kan . Na de geboorte van de baby slaap je namelijk veel minder en blablabla. Guess what? Daarvóór slaap je dus ook bijna niet! O ja, dat waren ze alweer vergeten. Blijkbaar tast langdurig slaapgebrek dus echt het geheugen aan :p

Juist doordat ik nog redelijk fit ben en ondanks mijn slaapgebrek nog best veel energie heb, slaap ik in de middag bijna niet. Ik kijk nu echt uit naar die zogenaamde “horrornachten” waarbij ik moet opstaan om de baby te voeden. Als ik dan slaap, dan weet ik zeker dat ik tenminste echt SLAAP (wordt ook beaamd door de ervaringsdeskundigen). En dat is iets waar ik nu alleen nog maar van kan dromen.

Men zegt altijd: Dromen zijn bedrog. Maar als je droomt, dan slaap je tenminste nog.

First Date 

Vandaag is het zover. Mijn baby is “volgroeid” en mag dus geboren worden. Al die tijd draag ik haar bij me en denk ik dat ik weet wat het inhoudt. Maar het besef komt nu pas echt binnen. Ik kan ieder moment oog in oog komen te staan met het kleine wonder waar we al een tijdje op wachten. Het maakt me bang.

Waarom dit angstgevoel me bekruipt weet ik niet. Misschien zijn het gewoon zenuwen? Het idee dat ik straks de persoon in mijn armen heb, waar we al die tijd op wachten. Het beangstigt me.

Deze angst voelt net als de zenuwen die je voelt voor een eerste date met iemand die je eigenlijk heel leuk vindt. Voldoe ik wel aan de verwachtingen en zal ik een goede moeder zijn? Ik voel nu een band met haar en zal die band straks nog beter worden? Hoe zal het zijn om haar straks echt vast te houden en te overladen met knuffels en kusjes? Is het niet gek om van iemand te houden die ik nog niet ken? 

Op al die vragen krijg ik binnenkort een antwoord. Het zal voor haar net zo nieuw zijn als voor mij. We horen elkaar en voelen elkaar. Binnenkort zie ik welk gezicht er hoort bij de schopjes en het getrappel. En zij ziet dan eindelijk wie de vrouw is die al maanden tegen haar praat. 

Zucht, ons eerste date. Ik kijk er echt naar uit, omdat ik weet dat er een relatie zal ontstaan met nog iemand waarmee ik mijn leven en liefde onvoorwaardelijk zal delen. 

Ik word moeder!
Jij hoort mij soms en ik voel jou vaak heel even. Zodra ik je vast heb, begint ons avontuur samen, ons nieuwe leven. 

The glow 

“Je ziet er echt goed uit. Voordat ik jou zwanger zag, wist ik niet dat zwangere vrouwen zo sexy konden zijn!” Dit soort fijne complimenten heb ik de afgelopen periode te horen gekregen. Alleen al daarom zou je zwanger willen worden 😉

Geweldig toch die zwangerschapsgloed, oftewel The Glow. Ik had niet verwacht dat ook ik hiervan zou kunnen genieten tijdens deze zwangerschap. De eerste 20 weken was de enige gloed die ik had, die van de acne in mijn gezicht en de vermoeidheid. Vreselijk vond ik dat, al die puistjes. 

Terwijl andere vrouwen er stralend zwanger bijliepen, schaamde ik me. Alsof dat niet voldoende was, vroegen mensen ook nog eens: “Wat is er met je huid gebeurd? Hoe kom je aan al die puisten? Hè jij had toch geen puisten?!” Met een geforceerde glimlach wuifde ik alles maar gewoon weg en mompelde iets over hormonen. Diep van binnen kon ik alleen maar denken: “Hou een keer je mond. Ik heb ook spiegels in huis hoor!”

Ik had nooit gedacht dat ik zo onzeker zou kunnen raken, maar het gebeurde wel. “Dat betekent dat ons kindje heel mooi wordt”, zei mijn man een keer toen ik weer was aan het klagen. “Nou en, wat heb IK daar NU dan aan?!” Erg he? Maar zo voelde ik het op dat moment wel. 

En nu? Nu geniet ik volop van mijn welverdiende zwangerschapsgloed voor zolang het nog duurt. Tot slot moet ik bekennen dat mijn man me elke dag Sexy Mama noemt. Dat zijn de momenten waarop ik mezelf dan ook écht het mooist voel!

Wie mooi wil zijn, moet soms pijn lijden. Wie mama wil zijn moet af en toe de spiegels vermijden.


Bloedeng

Vooral in de eerste drie maanden heb ik regelmatig last gehad van bloedingen. Geen bloedingen zoals tijdens je girlthing, maar heel kortstondig. Je kunt je wel voorstellen dat het keer op keer weer even schrikken was.

De eerste keer wist ik zelf pas twee weken dat ik in verwachting was. Tijdens een nachtelijk toiletbezoek schrok ik klaarwakker. BLOED! Het ellendige hiervan was dat ik de verloskundige hiervoor moeilijk in de nacht kon wakker bellen. Ik heb heel die nacht wakker gelegen van bezorgdheid. Aangezien ik nu in de laatste maand van mijn zwangerschap zit, kun je dus wel concluderen dat het niets te betekenen had. Of nou niet niks, maar niks ernstigs in ieder geval.

Het blijkt namelijk dat het normaal is om onttrekkingsbloedingen te krijgen in het begin van je zwangerschap. Dit bloed is niet helderrood, maar een beetje bruinig. Eigenlijk komt het erop neer dat je lichaam wat ‘oud’ bloed afstoot, omdat je niet hebt gemenstrueerd.

Helderrood bloed hoeft trouwens niet per se iets ernstigs te betekenen. Dit weet ik nu, maar een aantal keer ben ook hiervan geschrokken. Eén van deze keren was na een dagje fanatiek shoppen in Roermond. Wat blijkt nu? Tijdens je zwangerschap zijn de bloedvaten down under wat dunner, waardoor deze makkelijker springen. Dit kan ook gebeuren tijdens een grote boodschap op het toilet of na een vrijpartij. Gelukkig waren mijn bloody moments slechts van korte duur en onschuldig.

Toch is het advies om bij twijfel en een ongerust gevoel altijd je verloskundige te bellen. Dit heb ik zelf ook twee keren gedaan, omdat ik op het internet verhalen en ervaringen las waardoor ik toch angstig werd. Neem dus altijd het zekere voor het onzekere!

O nee! Alsjeblieft, geen bloed!
Bel nu maar de verloskundige, in plaats van dat je de onrust voedt.

Bloed

Zo fit als een olifant

Week 36
Even boodschappen doen, afwassen, koken, wandelen of andere dingen doen die hiervoor heel gemakkelijk gingen, voelen nu echt als een hele opgave! Niet continue, maar wel voor 60% van de tijd. Voor mij is dit wel even een bittere pil, omdat ik tot nu toe redelijk fit was. De eerste drie maanden heb ik ook wel dagen gehad dat ik echt helemaal gesloopt was, maar alsnog ging alles gemakkelijk.

Hubby kwam laatst met het idee om even te wandelen op Alexandrium (een overdekte winkelcentrum in Rotterdam). Stond ik daar na drie kwartier wandelen, te hijgen in de Hema! Ik had het heel warm en stond gewoon letterlijk stil om op adem te komen. Als je met een snelheid van 2 km/uur loopt, dan kun je ook niet anders dan stilstaan om bij te komen.

Middagdutjes? Hiervoor vond ik dat maar iets voor luie mensen. Met een job van 40 uren per week, heb ik echt geen tijd om na het werken even een uiltje te knappen. Ook in de weekenden doe ik hier niet aan. Nu verplicht ik mezelf juist om in de middag even te slapen. Mijn lichaam trekt het gewoon niet meer om de hele dag door bezig te zijn. Het middagdutje overslaan is geen optie, tenzij ik na Sesamstraat al in bed wil liggen.

Weet je wat het gekke van alles is? Ik schaam me er ook totaal niet voor dat ik nu zo fit ben als een olifant. Ik kan eindelijk genieten van mijn zwangerschapsverlof! Het is pas sinds mijn verlof tot mij doorgedrongen dat ik al die tijd de zwangerschap “erbij” beleefde, als een soort bijbaan. Dit heeft vast ook te maken met het feit dat ik een goede zwangerschap heb tot nu toe en ook geen reden heb gehad om er een fulltime bezigheid van te maken. Nu is die tijd wel aangebroken. Dus ik ga lekker genieten van het “lui” zijn. Alles wat ik nog kan doen, doe ik op mijn eigen slakkentempo.

Dit betekent dus ook dat ik heel veel blogs kan posten over alle dingen die ik tot nu toe heb meegemaakt en de komende paar weken nog zal meemaken 😀

Nu eerst even lekker liggen op de bank, zo min mogelijk bewegen en genieten van de laatste paar uren weekend met mijn lieve man.

Zo fit als een hoentje.
Je liep als een kievit zo snel.
Nu zo fit als een olifant.
De laatste loodjes…je kent het wel. 

2796859112_c28afbebaa