Rawwrrr!

De meeste moeders waken over hun kind als een leeuwin over haar welpjes. Ik zie dit ook sterk terug bij mijn eigen moeder. Ook al ben ik nu volwassen (in leeftijd), mijn moeder probeert me altijd te beschermen zoals geen ander dat kan.

Nu ik zelf moeder word, begrijp ik de moederlijke beschermingsdrang steeds beter. Het gevoel zal waarschijnlijk veel sterker worden als de baby eenmaal geboren is, maar ook tijdens mijn zwangerschap heb ik deze drang ontwikkeld. Volgens mij is dat een natuurlijk proces, waar we vrijwel allemaal in groeien tijdens de zwangerschap en daarna.

Genoeg theorie en nu over naar het verhaal, waar mijn theorie mee te maken heeft.
Of nou ja, verhaal…

Over het algemeen heb ik lieve mensen om me heen, die mij extra vertroetelen nu ik zwanger ben (één van de grootste voordelen als je het mij vraagt). Niet alleen in mijn privéleven, maar ook op het werk is vrijwel iedereen extra behulpzaam, zorgzaam en nog aardiger dan normaal. Ik had dan ook niet zien aankomen, dat ik bepaalde opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd zou krijgen.

In mijn functie wordt er van mij verwacht dat ik grenzen stel en duidelijk aangeef wat er mogelijk is en wat niet. Dat niet iedereen hier heel blij mee is, dat snappen we allemaal wel. Gelukkig gaan de meeste collega’s professioneel hiermee om. Weet je nog dat je 20 seconden geleden las, dat op mijn werk iedereen aardiger is dan normaal? Ik bedoelde dus niet letterlijk iedereen. Een collega was namelijk niet tevreden over de manier waarop ik mijn functie uitoefen en heeft dit geuit door hele nare opmerkingen te maken over mijn zwangerschap.

Wat voor nare opmerkingen?
1. Als jij een postnatale depressie krijgt, ….
2. Wacht maar tot jij een miskraam krijgt,… 
Misschien wel even handig om de kanttekening te plaatsen dat de betreffende collega, noch een postnatale depressie heeft gehad en voor zover ik weet ook geen miskraam. Deze opmerkingen waren puur op mijn zwangerschap gericht. Shocking right?

Je kunt je wel voorstellen dat vooral de laatste opmerking mij heel erg heeft geraakt. De woede die ik op dat moment voelde is onbeschrijfelijk en ik voelde echt de drang om als een leeuwin mijn klauwen uit te steken. Uiteindelijk kon ik niks met dit gevoel (professionele werkhouding), met tranen als gevolg (niet in het bijzijn van anderen overigens). Het idee alleen al dat iemand zulke gemene opmerkingen maakt! Voor mij was het op dat moment onbegrijpelijk dat mensen zo gemeen kunnen zijn.

Gelukkig heb ik ook collega’s die voor mij hebben gegromd na deze misplaatste opmerkingen. Die wetenschap, zorgt ervoor dat ik toch nog een positieve draai kan geven aan deze nare ervaring.

Een uitlating nog zo gemeen, weegt niet op tegen alle lieve mensen om je heen. 

d468d99d0a6c151da9f468d356317865

 

It’s a…

Op het moment dat je omgeving van de zwangerschap op de hoogte is, krijg je naast alle tips ook nog eens te horen wat het geslacht van jou baby’tje zal zijn.

Hieronder een kleine greep uit de analyses die er naar aanleiding van mijn zwangerschap zijn gedaan, door de wetenschappers om ons heen:

  1. Je buik groeit veel naar voren dus je krijgt een jongetje
  2. Je hebt last van veel uitslag in je gezicht, dus je krijgt een meisje
  3. Als de baby vroeg schopt is het een meisje en als de baby pas laat begint met schoppen is het een jongetje
  4. Je billen zijn gegroeid dus dat wordt een meisje

Manlief en ik lieten alle bevindingen maar over ons heen komen en moesten alleen maar lachen om de theorieën. Mij maakte het niet uit of we nu een jongetje of meisje krijgen, zolang de baby maar gezond is. Het klinkt cliché, maar het is echt zo. Ik wil namelijk beide heel graag en in welke volgorde doet er voor mij eigenlijk niet toe.

Het is tegenwoordig mogelijk om een geslachtsbepalende echo uit te laten voeren. Wij hebben ervoor gekozen om te wachten tot de 20 weken echo, in de hoop dat de baby dan ook zou meewerken en het geslacht zichtbaar zou zijn.

Voordat we de 20 weken echo kregen, was het merendeel van mening dat wij een jongetje krijgen. Ikzelf had toch een gevoel dat deze groep er flink naast zat. Hubby had zich echter laten “overtuigen” en ging er dus vanuit dat we een zoon krijgen. Gelukkig werkte de baby mee tijdens de 20 weken echo en was het geslacht duidelijk zichtbaar.

“Ik denk dat we met een dame te maken hebben”, zei de echoscopiste. Ik barstte in lachen uit en mijn mannetje kon alleen maar verbaasd kijken. Het leek even of zijn wereld stilstond. De echoscopiste bekeek het geslacht toen een keer van de onderkant en bevestigde het nogmaals. “Ja hoor, het wordt echt een meisje”. Het belangrijkste is natuurlijk de medische kant van de 20 weken echo, maar dat we het geslacht weten is zo fijn.

Eenmaal in de stad tussen de babyjurkjes, veranderde mijn lieve man in een echte meisjesvader. Het was zo leuk om te zien hoe hij het eerste jurkje voor ons kleine meid zorgvuldig uitkoos en het niet kon laten om gelijk nog een paar kleertjes te kopen. Te cute om mijn stoere man bij de kassa te zien staan, met die kleine poppenkleertjes in zijn handen!

Sommige wetenschappers om ons heen waren verbaasd om te horen dat zij ernaast zaten. Anderen gaven aan dat zij eigenlijk diep van binnen wel wisten dat we een meisje krijgen (NOT).

Wij kijken er in ieder geval onwijs naar uit om ons kleine prinses in onze armen te sluiten en straks te horen te krijgen op wie ze nu het meeste lijkt 😉

Mannen veranderen meestal als ze een dochter hebben gekregen, sommige al voordat de kleine meid in hun armen heeft gelegen. 

1006727926_1_1_1Onze eerste aankoop voor de baby

De helft

22 maart 2016
Tot dusver had ik een hele goede zwangerschap. Ik voelde me heel goed en kon de baby ook al voelen bewegen. Maar was alles ook wel echt in orde? De 20 weken echo zou meer duidelijkheid verschaffen en bevestigen of alles oké was. Tot dusver hadden we dus ook nog niets gekocht voor de baby. Ik wilde per se wachten tot na deze echo. Waarom precies? Nu ik erover nadenk kan ik eigenlijk geen enkele logische reden bedenken.

Elke echo is natuurlijk heel spannend, maar ik kan oprecht zeggen dat de 20 weken echo toch de meeste indruk op mij heeft gemaakt. De echo is bedoeld om na te gaan of er zichtbare aangeboren afwijkingen aanwezig zijn en hier wordt dan ook ruim de tijd voor uitgetrokken. In mijn geval duurde de echo ongeveer 40 minuten. Bij de verloskundige praktijk waar ik sta ingeschreven, mag er slechts 1 persoon mee naar deze echoafspraak. Dit geldt niet bij alle praktijken.

Tijdens de echo werden alle organen bekeken en besproken, waarbij het voor mij  niet altijd even duidelijk was naar welk orgaan we keken of waar ik op moest letten. Gelukkig lichtte de echoscopiste elke keer toe wat er nu precies in beeld verscheen.

Het was nog wel even in spanning afwachten of de lipjes goed gegroeid waren, aangezien het handje continue voor het gezichtje van de baby lag. Maar na een aantal pogingen, werd bevestigd dat ook daar geen afwijkingen zichtbaar waren.

Na de echo waren wij (vooral ik) opgelucht. Zoals ik al beschreef weet je van tevoren niet of alles nu wel ECHT in orde is met de baby. Deze echo biedt geen 100% uitsluitsel op afwijkingen, maar voor mij voelde het wel als een bevestiging van mijn gevoel. Ik voelde me niet alleen goed, maar het ging ook echt goed 😀

De baby groeide goed en alles zat erop en eraan. 20 Weken achter de rug, nu nog 20 te gaan!

 

Vitaliteitsecho (Week 7-8)

Het gevoel dat je ergens naar uitkijkt, waarvan je niet zeker bent of het nu positief zal zijn of negatief. Dat is de beste manier om te omschrijven hoe ik me voelde in de week dat de vitaliteitsecho naderde. Vooral omdat de vitaliteitsecho één dag voor mijn 25e verjaardag stond gepland.
(Onderaan deze blog staat wat informatie over de vitaliteitsecho, voor het geval je niet precies weet wat een dergelijke echo inhoudt)

Nerveus stapte ik samen met mijn hubby voor het eerst de verloskundige praktijk binnen en meldde mij aan voor de afspraak. Om ons heen zaten een aantal dames die al wat langer in verwachting waren. Ik hoopte dat de uitkomst van de echo positief zou zijn en dat ook wij een paar weken later weer in de wachtruimte zouden zitten. Het is namelijk niet vanzelfsprekend dat als je in verwachting bent, er ook sprake is van een vitale zwangerschap. Eerder had ik hier niet bij stil gestaan. Mijn gedachte was namelijk: Je bent zwanger of nog niet.

Toen ik eenmaal op de stoel voor de echo lag ging het heel snel. Er werd een koude gel op mijn buik aangebracht en na een beetje drukken op mijn buik, was de foetus zichtbaar. Op het beeld was duidelijk te zien dat het hartje goed klopte. Wat een opluchting zeg! Manlief en ik waren er beide stil van en de emoties stroomden door ons heen. Dat was echt een heel mooi moment. Ik zag mijn gevoel letterlijk weerspiegeld op zijn gezicht.

Het moment dat je het hartje voor het eerst ziet kloppen, lijkt het alsof de rest van de wereld even stilstaat. 

Doordat ik het hartje zag kloppen, besefte ik pas echt dat er echt een klein mensje in mijn lichaam groeide. Een beter cadeau voor mijn 25e verjaardag, had ik niet kunnen krijgen!

CRV_AP_360x216

Info over de vitaliteitsecho
Een vitaliteitsecho wordt rond de 7-8 weken van je zwangerschap aangeboden. Je kunt hiermee de foetus voor het eerst zien en gelijk zien of het hartje klopt. Ook wordt er dan bekeken of je in verwachting bent van een eenling of een meerling. Niet minder belangrijk is dat er wordt bekeken of de zwangerschap zich binnen de baarmoeder bevindt.

Bij mij kon de echo uitwendig plaatsvinden, maar het is ook goed mogelijk dat de echo inwendig plaatsvindt.

Deze vroege echo wordt bij de verloskundige praktijk waar ik sta ingeschreven, aan alle zwangere vrouwen aangeboden. Dit is echter niet bij elke praktijk het geval.

Tijgerprint

Kleine scheurtjes in je huid? No worries! De tijgerprint was er nooit helemaal uit.
Bijna elke vrouw is een prooi is van deze print. Het mooie ervan is dat de kwaliteit ook zo geweldig is! De garantie dat je er nooit helemaal vanaf komt, is 100%. Het zal hooguit minder zichtbaar worden.

7 maanden lang heb ik een mooie gladde zwangerschapsbuik gehad. Braaf smeer ik tweemaal daags mijn buik goed in. Helaas, toch heb ook  ik ze gekregen….STRIEMEN. Blegh!

Weliswaar zijn ze (nog) niet heel zichtbaar en ook niet over heel mijn buik verspreid. Toch zijn ze aanwezig genoeg (ik zie ze namelijk). Ik ging er vanuit dat ik er niet zo zwaar aan zou tillen, mocht ik last krijgen van striae. Maar eenmaal ermee geconfronteerd, baalde ik enorm! Ik voelde me gelijk minder aantrekkelijk en minder mooi.

Aan de ene kant vind ik het gek van mezelf om er zo over in te zitten en aan de andere kant is het ook heel logisch. Een gladde huid is nu eenmaal mooier en als deze op de een of andere manier wordt ontsierd, dan word je daar gewoon niet blij van. Gelukkig ben ik niet de enige die het op deze manier heeft ervaren, waardoor ik me in ieder geval less drama queen voel.

Voor sommige dames helpt het om de striemen te zien als een soort herinnering van hun zwangerschaps(s)t(r)ijd. Helaas kun je de wijze van herinnering blijkbaar niet zelf uitkiezen. Wedden dat we dan allemaal kiezen voor foto’s i.p.v. voor striemen 😉

Nu heb ik ruim 240 woorden besteed aan mijn striae-frustratie. Meer aandacht verdient het volgens mij ook niet. Mijn kleine meid verdient alle ruimte die ze nodig heeft om te groeien. Dat mijn huid op deze manier bijdraagt aan die ruimte, neem ik dan maar voor lief.

Wat wel nog even de aandacht verdient is het volgende:
Ook al word je lid van de tijgertjesclub, het blijft belangrijk om je huid te verzorgen. Dit kan namelijk bijdragen aan het herstel van je huid en wellicht de zichtbaarheid van de striae verminderen. Mocht ik nog een handige tip vinden en ervaren dat de striae minder zichtbaar wordt, dan zal ik hier zeker nog een blog aan wijden. Tot die tijd blijf ik mijn huid in ieder geval insmeren, insmeren en insmeren.

Bengal Tiger6