Mama Frankenstein

Ik ben woedend. Van binnen kookt mijn bloed terwijl ik nijdig de slaapkamer uitloopt en zachtjes de deur dicht doe. Drie nachten slaap ik al rampzalig en dat maakt mij nu een Mama Frankenstein.

Mijn kleine baby, oké hij is nu 9 maanden but still, heeft last van zure luiers. Net als bij ons kleine meid, zorgt dat voor kapotte billetjes. Ik houd mijn zoontje continue bij mij en check letterlijk elke 5 minuten zijn luier. Natte pufjes en zure poepjes worden DIRECT verschoond. Maar dat gif is mij toch te snel af. Arm ventje.

Elke verschoonbeurt voel ik me een martelaar als ik hem hoor krijsen van de pijn. Crèmes worden al gebruikt sinds dat de billetjes rood waren, maar helaas. Elk kwartier een verschoonbeurt is hoognodig, waardoor ook de zalfjes niet inwerken. Geloof me als ik zeg dat ik expert ben in open billetjes. Wat ik bij mijn dochter heb meegemaakt wens ik niemand toe, maar ook dit is echt geen pretje.

Enfin genoeg billenpraat. Slaapgebrek, een baby die veel pijn heeft, ontzettend veel wasjes en een soort schuldgevoeld, hebben mij gemaakt tot wie ik op dit moment ben. Een hekserige moeder. Een niet blije moeder, is soms ook een niet blije vader. Dat willen we ook weer niet. Aangezien manlief regelmatig wakker wordt van het gekrijs, heb ik echt met hem te doen. Maar toch loop ik de kamer uit. Niemand zit te wachten op een woedeuitbarsting om kwart over 4 ’s nachts.

Zucht. Wat ga ik nu doen? Slapen lukt niet meer. Dat is nu al verpest. Misschien mijn eigen schuld, aangezien ik onze dochter rond half 4 in bed uitnodigde. Nachtmerriegevalletje, waar ik gewoon ook geen zin in had. Van haar geschreeuw (door de nachtmerrie), werd mijn zoontje wakker. Blijkbaar snappen de kleine monsters niet dat grote mensen monsters worden door onvoldoende slaap. Grrrr. Zo begon een gezellige pyjamaparty. NOT!

Nog steeds geïrriteerd doe ik de wasmachine aan. Vóór 7 uur geldt het lage tarief en ik ben nu toch eenmaal wakker, dus: geldbesparing (yes €0,10ct extra!). De outfit van de dag voor de peuterprinses ligt inmiddels ook al klaar. Dan ga ik maar beneden aan de slag.

Ik ben nu een halfuur verder en beneden ziet het er ordelijk uit, de vaat is gedaan. Ik heb nog meer dan genoeg tijd (het is 06.uur) om een ontbijtje voor te bereiden voor mijn man. Gekookt eitje, een croissantje en koffie zullen hem wel blij maken deze ochtend. Blije en lieve mama, makes a happy daddy. Zucht. Dit wordt nog een hele lange dag.

“Ach het hoort erbij” , kan ik niet meer aanhoren. Ik wil jouw hoofd wel zien als je dagen ongewenst openstaat vóór de ochtendgloren.

Waardeloze ouders (BESTAAN ECHT)

•Het zoutje van deze week: Waardeloze ouders•

Het is rond 8 uur ’s avonds als mijn vader en ik lopen naar de garage waar mijn auto staat geparkeerd. Wij lopen langs een schoolplein waar een groepje kinderen speelt, die niet ouder kunnen zijn dan 7 jaar. Er is geen ouder te bekennen op het schoolplein. Wel zie ik een dame vanaf het balkon kijken naar het tafereel.

Hoe is dit mogelijk? Ik heb er absoluut GEEN begrip voor dat een ouder/verzorger zulke kleine kinderen buiten laat spelen zonder toezicht. Die dame die op het balkon zat of stond met haar peuk, die kan dus niet als toezichthouder worden aangemerkt.

Ik zie het al voor me… Er loopt een enge vent voorbij die een van die kinderen inlaadt in zijn auto. Wat wil die dame dan doen? Zeker op haar slippers de trap af rennen en dan de auto achterna rennen?

Ik snap echt niet dat ouders zo onverantwoordelijk kunnen zijn. Sowieso horen kinderen van die leeftijd volgens mij allang te slapen, maar dan nog buiten spelen? Lekker makkelijk voor die moeders en vaders. Die kijken relaxed naar een of andere boeiende programma op tv zoals GTST of whatever. Het leven van Janine en Ludo (of is hij al voor de 7e keer dood?) is natuurlijk way more important dan je kind daar buiten.

Jammer dat hier geen toezicht op lijkt te zijn. Het zou zo mooi zijn als de politie al die kindjes mee zou nemen naar bureau. Natuurlijk moeten de kinderen dit niet ervaren als onprettig en leuk vermaakt worden en een topavond beleven. Man o man wat zouden die ouders schrikken rond een uurtje of 9. Ik zie ze al lopen naar dat schoolplein. Huh, waar zijn mijn kinderen en waarom heeft niemand op ze gelet? Waarom denk je?! ZE ZIJN JOUW VERANTWOORDELIJKHEID!

Waar ik me dan helemaal aan kan irriteren, is dat het gros van zulke waardeloze trieste gevalletjes klagen over de schoolresultaten van hun kinderen. Wel logisch hè dat ze niet optimaal kunnen presteren op school, als ze nauwelijks aan voldoende rust toe komen. Dit zijn waarschijnlijk dezelfde superouders die het wel prima vinden dat hun totlaatbuitenspelertjes (arme kindjes) zonder ontbijt en tanden te poetsen naar school gaan.

Is dit nou kindermishandeling? Dat voelt niet als een juiste stempel, maar zeker wel verwaarlozing en lak hebben als het opvoeden van de kinderen. Kinderen maken is niet moeilijk, maar ze opvoeden dat is de kunst. Ik hoop echt dat één van die waardeloze ouders dit leest en zichzelf flink achter de oren krabt, maar dat zal vast niet gebeuren. Die zullen eerder vinden dat ik brutaal ben en me lekker moet bemoeien met m’n eigen nest.

& weet je? Ze hebben helemaal gelijk. Ik zal ook echt mijn best doen (gaat niet lukken) om niet boos te worden als die gevallen zielig doen tijdens een interview voor een online nieuwsblad en zeggen “Ik begrijp het niet, mijn zoontje van zeven jaar was gewoon lekker aan het buitenspelen en toen ik hem rond 9 uur wilde ophalen was hij verdwenen. Wie doet nou zoiets?”.
# MAAR IK BEMOEI NIET!

BEMOEI

Kinderen hebben meer nodig dan eten, drinken en een dak boven het hoofd.
Draag de verantwoording voor je kind, voordat deze van straat wordt geroofd.

Het Mijn-Kind Syndroom

•Het zoutje van deze week: Het Mijn-Kind syndroom•

We hebben er allemaal wel een paar in de omgeving. Moeders die denken dat hun kind zo perfect en geweldig is. Die doen NOOIT wat en die kunnen echt ALLES goed doen. Pfft tuuuuuurlijk!

Mijn kinderen doen NOOIT wat
Dus daar zat ik dan als teenager, aan te horen wat voor een arrogant kind ik wel niet was. Duh, als je het zo wil noemen wanneer ik dingen recht voor zijn raap zeg en er niet omheen draai. Wij noemen dat gewoon de waarheid hoor. Lachen joh, toen mevrouwtje op haar plaats werd gezet in een heel gezelschap door haar brave zoon. Dat noem je pas een grote mond en daar zat ze dan met een mond vol tanden. Dat is pas arrogant! Denken dat je eigen nest beter is, terwijl er meer rommel aan kleeft dan bij wie dan ook.

“Mijn kinderen zijn nooit dronken”. Er bestaan dus serieus héél veel jongeren in mijn omgeving die geen alcohol drinken. Terwijl ik vrijwel nooit alcohol dronk in mijn tienertijd, waren die jongeren zich flink aan het bezatten en aan het uitkotsen in mijn wasbak. Yeah right! Wat hebben ze dan de hele avond in hun strot gegoten tijdens het uitgaan? Water maakt je ECHT niet zo misselijk en wankel hoor. But I get it, tuurlijk denk jij dat ze nooit drinken. Na één keer kosten of 5, worden ze vanzelf wel weer nuchter.

En de meest geweldige? Mijn kinderen liegen niet! O mijn god, ik rol bijna over de grond van het lachen als ik eraan denk. Wat een giller! Welk mens liegt er nu niet? Kleine kinderen beginnen al vaak met liegen vanaf 4 jaar (gelukkig heeft mijn dochtertje van 2 jaar dat handigheidje NOG niet door). Alle kinderen liegen wel om iets. Dit hoeft niets belangrijks te zijn, maar come on. Iedereen liegt weleens. Of noem het even anders, de waarheid wordt wel vaker verdraaid.

Mijn kind is een SuperKind
“Ze is wel echt heel agressief hoor. Daar moeten jullie echt iets aan doen!”. Toegegeven mijn dochtertje is echt heel goed in het kenbaar maken van haar mening en standpunt. Als zij met iets speelt en iemand pakt het af, nou dan zwaait er wat. Dat vind ik persoonlijk helemaal niet erg. Ze is pas 2 jaar en dit is haar manier van grenzen aangeven. Een duw of mep gaat altijd gepaard met een: “Van mij” of “niet doen“. Mijn zoontje is nu nog de onschuld zelve, dus die laten we voor het gemak maar buiten beschouwing.

Je hebt natuurlijk ook kinderen die heel vredelievend zijn en soms over zich heen laten lopen en kinderen die heel erg driftig worden als zij hun zin niet krijgen. Kinderen die niet zo veel praten als mijn dochter en niet zo ver ontwikkeld zijn. Nou, zal ik daar even een keer mijn mondje over opendoen?

Wat dachten jullie van The SuperKid? “Mijn kind kan dit en dit en dat allemaal en die is zo lief en zo heerlijk en blablablablabla“. Wauw. AMAZING.
– Dus jij baart Engelen die net zo slim zijn als Einstein?-
Denk het niet hè?

Ik ben zelf ook weg van mijn kinderen. Ze zijn geweldig en in mijn ogen de mooiste kinderen ooit. Maar ieder uil meent haar jong een valk te zijn. Dat betekent toch zeker niet dat ik mensen eindeloos hoef te bestoken met lofzang over mijn spruitjes. Nee hoor, ze hebben allemaal wel een dagje dat ze niet zo leuk zijn. Allemaal weleens acties dat je denkt, jeetje dat was wel dommig. De moeder van de SuperKid herkent dit vast niet, omdat zij een hele handig gadget heeft. Super Oogkleppen.

Ik ben vrij direct en heb een scherpe tong, maar ik ben er niet op uit om ouders te krenken in hun trots. Kinderen zijn ouders hun grootste trots en daarover de waarheid vertellen kan soms pijnlijk zijn. Maar ga alsjeblieft niet zeggen dat jouw kind nooit wat doet, terwijl jij niet 24/7 aan je kuiken vastzit. Liegen ze nu niet, dan komt dat nog wel. Maak je daar maar geen zorgen of illusies over. En houd al helemaal je commentaar voor je, als jouw kind toevallig niet zo pittig is als de mijne maar ook nog niet zo flink is. We doen allemaal ons best om de volgende generatie voor te bereiden op het grote leven, maar doen dat op onze eigen manier.

pinocchio

Steek je perfecte bemoeizieke neus eens in je eigen nest, in plaats van te bekritiseren hoe een ander haar kind verpest.
Jouw kind zal op een dag ook liegen en dingen doen die jij bestempelt als fout, zorg er dan maar eens voor dat je nog steeds onvoorwaardelijk van je kindje houdt. 

Madame Jeanette

Oei oei oei, wat is dit pittig. Het soort pittigheid, waarvan het stoom af en toe je oren uitkomt. Naderhand kun je er soms wel om lachen, maar op het moment zelf weet je even niet zo goed wat je moet doen. Waar ik het over heb? Over mijn kleine Madame Jeanette (peper), mijn dochtertje van 2 jaar. Wat een pittige tante.

Hoe pittig? Zoals ik al beschreef, af en toe komt het stoom onze oren uit. Just imagine, je dag begint met een mooie ochtend. De kinderen worden vrolijk wakker en na wat geknuffel en gestoei, ga je gezamenlijk naar beneden voor een lekker ontbijtje. Geen vuiltje aan de lucht. Dochterlief en papa smeren samen haar boterhammetje, want dat mag ze al doen. Ikke self doen papa. Mama maakt lekkere wamme thee en we nestelen ons op de bank. Ineens springt ze van de bank en bedenkt dat het een goed idee is om lekker met haar vingers in haar thee te roeren.

Liefie, niet doen. Dat is niet netjes. Met een uitdagende blik kijkt ze ons aan, waarna ze opnieuw haar vingertjes in haar bekertje steekt. Schatje, niet doen. Je moet wel luisteren naar papa en mama. NEE! & hoppa daar gaan die kleine vingers weer dat bekertje in, het bekertje raakt uit balans en daar ligt een mooie plas thee. GRRR! En daar zit onze pubertje dan, voor straf op de trap.

Ook mooi is het te slappe limonade incident. Mijn man en ik verdunnen de limonade dusdanig dat het eerder water met een smaakje is. Dit vindt onze dochter doorgaans prima. Een keer heb ik het lef gehad om de limonade nog dunner dan dun, te geven aan onze dochter. Nee mama, ikke sap drinken. Sap is dus het water met een smaakje, onze variant op limonade. Liefje dat is sap, antwoord ik. Bam, daar ligt het bekertje en de inhoud zo op de grond. Woest ben ik, diep van binnen. Wat een brutaliteit en lef heeft dat kleine mensje! Wat heb jij gedaan? Je kan niet zomaar drinken op de grond gooien, nu is heel de grond weer vies. Ga maar op de trap zitten, want jij hebt nu straf. 

Met een hoop gekrijs en drama gaat mijn kleine Madame Jeannete op de trap zitten. De manier waarop ze tekeer gaat is echt niet om aan te horen. Wat een gekrijs zeg. Dat maakt mij van binnen nog bozer, dus ik gooi een handige truc in het spel. Liefje, als je stil bent mag je eerder van de trap af. Meestal werkt dit wel, maar door haar eigen gekrijs hoort ze mijn aanbod niet. Zucht. Dan maar laten krijsen. De baby is inmiddels ook wakker geschrokken van haar drama.

BINGO! 2 kindjes die aan het krijsen zijn, een mama die niet blij is en een vader die ook langzaam z’n geduld begint te verliezen. Gewoon negeren moppie, adviseer ik mijn man. Als wij namelijk ons geduld verliezen en onze stem verheffen tegen ons tantetje, dan gaat haar alarm nog harder af en bereiken we juist het tegenovergestelde. Na een aantal minuten (die lijken op uren), loop ik naar de trap. Mama ikke luistejen, zegt mijn kleine schattige dochter. Ze kijkt me aan met haar mooie grote oogjes die glinsteren van de krokodillentranen. Zucht. Wat een poppetje is het toch. Ik leg haar uit waarom zij straf heeft gekregen, waarna mijn dochtertje herhaalt dat ze niet met haar drinken mag gooien: Mama, ikke niet gooien mama. Na een knuffeltje loopt ze vrolijk de woonkamer in, alsof er niks aan de hand is. Pfft. Wat een pittigheid, denk ik terwijl ik geniet van een glaasje van mijn te dunne limonade.

Madame-Jeannette-1-of-1

De peuterpubertijd, wat een pittigheid. Zoveel vurigheid uit een kleine schattige meid.
Een kusje, een knuffel en alles is vergeten.
Dit is wat waarschijnlijk het fenomeen wat opvoeden zal heten. 

Niet Machteloos (DEEL DIT BERICHT)

Tranen prikken in mijn ogen, maar ik slik ze weg. Dagelijks worden we geconfronteerd met de gruwelijkheden op deze wereld. Sommige dingen kun je als mensen zijnde begrijpen, maar voor wat ik zojuist heb gezien heb ik géén begrip. De woede en frustratie die ik nu voel, is onbeschrijfelijk.

Er gaat momenteel een filmpje op WhatsApp de rondte. Dat filmpje is de oorzaak van mijn gevoelens en frustraties. Ik weiger dit filmpje te delen, omdat er waarschijnlijk mensen zijn die het zullen beschouwen als vermaak. Hieronder beschrijf ik het filmpje, waarbij ik wel de kanttekening maak dat ik deze niet helemaal heb bekeken, maar slechts drie kleine fragmenten hiervan heb gezien.
Fragment 1:
Een schattige baby/dreumes zit onschuldig in een kinderstoel. Ineens krijg het kindje klappen op zijn haar/hoofd. Er wordt keer op keer geslagen op het hoofdje van het kind. Het kindje begint te huilen.
Fragment 2:
Een baby ligt op de schoot van iemand en wordt ook geslagen op het hoofd.
Fragment 3:
Een baby wordt bij de keel gepakt.

Nogmaals dit is een beschrijving van hetgeen ik heb gezien, maar dit zijn slechts fragmenten. Ik heb zoveel onbegrip, frustratie en woede in mij. Ik heb geen idee wie deze kinderen zijn en wie personen zijn die de kinderen dit leed toe brengen. Het filmpje wordt verzonden met de boodschap om de daders te identificeren. De intentie ervan is goed, maar toch weerhoudt iets in mij om dit te delen met anderen. De dag begon mooi, maar wordt nu overschaduwt door het verdriet om deze kinderen.

Zoals ik net al opmerkte zijn er mensen die (waarschijnlijk) net als de makers van dit filmpje, genot halen uit de pijn van het meest mooie wat de wereld ons te bieden heeft, kleine onschuldige babies. Elk kindje op deze wereld is in mijn ogen een geschenk en hier zijn we met ons allen verantwoordelijk voor.

Als moeder zijnde breekt mijn hart aan de gedachte dat er nog steeds veel kinderen worden mishandeld. Daarom verzoek ik aan een ieder om de verantwoordelijkheid te nemen die wij met ons allen dragen. Het is onze plicht om kinderen een veilige omgeving te bieden.

Ik verkeer momenteel niet in de situatie om alle kinderen in Nederland te helpen, laat staan alle kinderen in Rotterdam. Maar ik heb wel de mogelijkheid om deze oproep te doen, in plaats van machteloos stil te zitten.

Mocht je vermoeden dat er een kindje hoe klein of hoe groot dan ook, wordt mishandeld? Aarzel alsjeblieft niet langer en bel 0800-2000 (Veilig Thuis). Dit telefoonnummer kun je 24/7 bellen. Naast het doen van meldingen, kun je ook altijd vragen om advies. Meer informatie kun je vinden op http://www.vooreenveiligthuis.nl.

Ik besef overigens wel dat er mensen zijn die onterecht meldingen maken van kindermishandeling, om zo een hoop ellende en leed te veroorzaken. Dit vind ik zeer spijtig, omdat dit aan het doel van een organisatie als Veilig Thuis voorbij gaat.

Afbeeldingsresultaat voor gebroken hart

Verspreid deze oproep zoveel mogelijk, op welke manier dan ook.
Laten we met ons allen de verantwoordelijkheid nemen voor de kinderen om ons heen.

 

Mom & dad of two

Een uitdaging. De mooiste uitdaging tot nu toe maar ook wel één van de zwaarste. Dat is hoe ik ons leven op dit moment zou beschrijven. Een hummeltje van bijna 2 jaar en onze benjamin van bijna een half jaar. Die twee vormen de kern van ons geluk.

Zelfs nu we “de draai” hebben gevonden blijft het toch wel een hele opgave. Voor de duidelijkheid: De draai bestaat NIET. Op het moment dat I. huilt wil dochter A. ook graag even van zich laten horen. Zij heeft toch net zoveel recht op aandacht? Huilen om aandacht werkt voor de baby prima, dus voor haar vast ook wel. Kinderlogica. Het is geweldig en zo simpel dat ik er soms in the heat of the moment niets van begrijp.

Samen eten doen we bijna niet. Er moet altijd wel een van de twee gevoed of verschoond worden. Om 8 uur ’s avonds even rustig genieten van onze maaltijd, is voor ons geen optie. Dan hebben manlief en ik elkaar namelijk allang opgegeten.

De kids gaan 4 dagen per week naar de opvang (dochter gaat sinds kort 5 dagen). Mijn man brengt ze meestal en haalt ze ook op. I know, relaxed right? Ik doe het ook weleens. Hoe? 7kg aan liefde ligt chill in de maxi-cosi, die aan mijn arm hangt. Ik loop dus scheef en heb mijn ogen en stem gericht op de kleine wijsneus. De kilo’s wegen wel wat en je concentratievermogen wordt optimaal getraind, maar het is eigenlijk best leuk om de kids te halen en brengen (vast omdat ik dit zelden doe).

Even naar buiten gaan? Dikke doei. Je moet immers voor twee kids pampers en kleding in een luiertas hebben. Tel daarbij op babyvoeding, een papfles en eventueel gekookt water. Hoe wij dit hebben opgelost?

Nijntje rugzak:

  1. 1 paar kleding voor baby
  2. 1 paar kleding voor de grote meid
  3. Slabbertjes voor beide
  4. Spuugdoekjes en een hydrofiel
  5. (Bij lange tripjes doe ik ook nog pyjamas in de tas. Past dit allemaal niet maak dan voor elk kindje een eigen kledingrugzakje)

Luiertas

  1. Luiers voor de baby
  2. Luiers voor de big lady
  3. Billendoekjes
  4. Mini sudocreme
  5. Thermometer
  6. Mini vaseline
  7. Bijtring
  8. Chamodent
  9. Zonnebrandcrème
  10. Doosjes rozijnen & Nijntje koekjes
  11. Zetpil baby en kauwtabletten voor A.
  12. Melkpoederdoosje
  13. Papfles
  14. Drinkbekers voor beide babies
  15. Eventueel een thermosfles met gekookt water en een flesje gekoeld water

De meeste dingen zitten al standaard in de tas. Alleen de luiers en billendoekjes vul ik aan, naast natuurlijk de voedingen en het water. Een dagje naar oma? De tassen worden aangevuld met de babyfoon. Ook gaat er een speelgoeddoos mee.

Het lijkt allemaal een heel gedoe. Nou dat is het soms ook, maar niets is zo fijn om alles bij de hand te hebben just in case. Al het gesjouw, gehijg en gepuf zijn deze periode meer dan waard. Want weet je, door die twee in ons leven voelen we pas écht wat “gelukkig zijn”, inhoudt . Dus ik ga voorlopig nog even vrolijk door met het inpakken en sjouwen van de tassen, want voordat ik het weet bungelt alleen nog mijn eigen handtas aan mijn arm.

Alles is tijdelijk dus denk niet aan hetgeen wat niet kan.
Focus je op de mooie dingen en geniet daarvan.

 

Infectie

Het is inmiddels twee maanden geleden dat ik voor het laatst ook maar iets heb gepost omtrent mijn momlife. Eindelijk had ik rust om te genieten van mijn gezin en om te  studeren voor mijn tentamens van eind april. Hoe bedoel je “momlife + studentlife without the fun”.

Anyway ik wil jullie heel graag meenemen in mijn ziekenhuiservaring met een baby van zeven weken. Hierbij moet ik wel een kanttekening maken dat ik mij er zeker bewust van ben dat er ouders zijn die dingen meemaken met hun kids, die veel heftiger zijn.

Hoe het begon

Mijn kleine babyboy van toen nog zeven weken had de betreffende zondag nog niet gepoept. Voor zijn doen was dat ongewoon. Ik heb weleens gehoord dat je de stoelgang op gang kunt helpen door de darmen te stimuleren met een thermometer. Eenmaal in de weer met de meter, kon ik de kleine man net zo goed temperaturen dacht ik zo. BAM 38.3 graden koorts. Voor een baby jonger dan 3 maanden is dat geen goede zaak.

& toen?

Na overleg met de HAP zijn we naar het ziekenhuis gegaan (SFG Rotterdam). De dokter gaf aan dat hij de verhoging niet kon verklaren en we werden doorverwezen naar de spoedeisende hulp. Eenmaal daar werd er bloed afgenomen en enige tijd later (het duurde allemaal zooo lang), werd besloten dat mijn kleine baby ter observatie werd opgenomen voor 24-36 uur. Een van ons mocht bij hem blijven en we werden naar een kamer gebracht. Mijn man vertrok naar huis waar ons dochtertje nietsvermoedend lag te slapen. Gelukkig konden mijn ouders spulletjes brengen voor een overnachting. Ik mocht slapen op een fauteuil die uitgeklapt kon worden in een bed. Absoluut geen luxe en een funest voor je rug. Ik mocht niet klagen want ik kon in ieder geval bij mijn zoon blijven.

Half 2 ’s nachts liepen twee verpleegsters de kamer binnen en maakten mij wakker. Op welke manier? “Hij heeft waarschijnlijk een infectie. We leggen hem nu aan het infuus en die krijgt hij elke 8 uur. Jullie blijven hier minimaal 5 dagen”. WAT? De kleine Superman gaf geen kick tijdens het aanbrengen van de aansluiting (lees inbrengen van een naald) voor het infuus.

5 dagen lang in het ziekenhuis en moeten zien hoe mijn mannetje aan het infuus lag, was zeker geen pretje. En de infectie? Die kwam van binnenuit. Het heeft een grote impact gehad om mijn zoontje. Vooral omdat we verplaatst werden naar een zaal met nog 3 babies waarvan de ouders niet bleven overnachten. De nachten bestonden dus uit het alarmeren van de zusters als de babies langer dan 10 minuten huilden en het troosten van mijn eigen zoontje die elke keer wakker schrok van het gehuil. Ik sliep trouwens nog steeds op de uitklapbare fauteuil.

Eenmaal thuis moest hij weer wennen aan de rust en sliep hij ontzettend onrustig. Mijn arme kleine sterke baby. Ik ben zo blij dat alles goed is afgelopen.

Door deze ervaring heb ik nog meer respect gekregen voor ouders met kids in het ziekenhuis. De levens van die ouders draaien alleen nog maar om het ziekenhuisbestaan heen. Ook hebben mijn hubby en ik weer eens mogen ervaren hoeveel lieve mensen wij om ons heen hebben. We hebben veel steun ontvangen en er werd goed voor ons gezorgd. Dat is toch een mooi randje aan deze nare ervaring.

Gelukkig gaat alles nu goed met onze zoon en is de Hulk niets vergeleken met mijn kleine spierbundel. Eindelijk hebben we de negatieve weken kunnen afsluiten en heerlijk kunnen genieten van de kraamperiode.

Momenteel ben ik alweer fulltime aan de slag. Het leven met twee kids, werken en studeren is een hoop gepuzzel. Daarover blog ik de volgende keer. Voor nu ga ik lekker genieten van mijn vrije maandag!

Als ouders heb je veel zorgen en soms een grote last op de schouders. Wees blij met alle lieve mensen om je heen, want je kids grootbrengen doe je zelden alleen.

Kraamweken

Voor de meeste moeders zijn de kraamweken redelijk zwaar. Je moet sowieso wennen aan een nieuwe situatie en je leert je baby kennen. Daarbij lijdt je aan een chronische slaapgebrek. Combineer dat slaapgebrek met je hormonen en er ontstaat een combinatie die vele kanten op kan gaan (momzilla).

Alle moeders doen hun best om tijdens de kraamweken vrolijk te blijven tijdens en hangen als het even kan de perfecte gastvrouw uit tijdens de kraambezoekjes. Doe je cape maar om want je bent superwoman of niet soms? Niet zeuren en denken aan de pijn die je voelt, maar gewoon het huishouden oppakken en zorgen voor je gezin. Dat gaat goed totdat je geveld wordt door de griep (2x), een borstontsteking met koorts krijgt en erg verkouden wordt. I have been there & done that.

Tel daarbij op kind nummer 1 die al niet lekker was voor de bevalling en die moet wennen aan haar broertje. Hoe lief ze sinds dag 1 voor hem is, zo krengerig was ze regelmatig richting ons. Gelukkig is ze nu wel bijgedraaid. Because that chick was going crazy for real.

Alsof dat allemaal niet genoeg was, werd mijn kleine baby ook nog een opgenomen in het ziekenhuis. Daaraan moet ik echt een blog wijden. Anders wordt dit wel een heel lang verhaal. Ik durf te wedden dat de negatieve toon van deze blog je misschien nu al de keel uit komt.

Maar weet je, dit is de realiteit. Kraamweken opzich zijn al zwaar genoeg. Vaak prik je daar nog wel doorheen door de gelukzaligheid. Als je de eerste weken minder leuke dingen meemaakt en nog steeds een chronisch slaaptekort hebt, dan is dat geluksgevoel ver te zoeken. Tuurlijk heb ik ook wel fijne momenten gehad de afgelopen weken, maar om nu te zeggen dat het écht mooie kraamweken waren? Helaas heeft het dit keer anders uitgepakt. So be it.

Gelukkig is mijn kleine man zo schattig en sterk. Ik ben ontzettend trots op hem. Ook mijn dochter heeft bewezen dat ze nu al een lieve grote zus is voor haar broertje. Ik ben ontzettend blij dat ik nu na 8 weken eindelijk echt kan genieten van mijn gezinnetje en weer tijd besteden aan het bloggen. Trouwens zijn 8 weken nu op een heel mensenleven.

Slaap mama slaap, daar buiten loopt een schaap. Die drinkt zijn melk heel zoet, als jij elke nacht je bed uit moet. Nog even en hij slaapt vast wel door, dan kun jij 6 uurtjes blijven liggen op 1 oor.

Blauwe Roes

20 januari 2018

Ik ben helemaal gesloopt. Ons dochtertje is ziek en de baby in m’n buik heeft ook heel weinig ruinte. Het resultaat: Ze hebben mij heel de nacht wakker gehouden. Haar voetjes in mijn rug en die van hem tegen mijn ingewanden. Nu al spannen ze samen tegen mij en bezorgen mij letterlijk slapeloze nachten. In een zondagmodus op de zaterdag, sjok ik door het huis met mijn wollige pyjama aan. Mijn outfit van de dag gecombineerd met mijn dikke buik, leveren voor dochterlief de perfecte slaapplek op voor een middagdutje.

In de loop van de middag voel ik de baby heel erg naar beneden duwen. Super ongemakkelijk! “Als hij er vandaag of morgen niet uitkomt, dan weet ik het ook niet”, zeg ik tegen hubby. Het voelt alsof de baby zichzelf eruit wil pushen. Grappend zegt een van ons (geen idee meer wie#zwangerschapsdementie) dat vandaag een goede dag zou zijn voor de baby om geboren te worden. As if

Maar dan

Tijdens het avondeten voel ik een wee. Het kan heel goed een heftige voorwee zijn en dat praat ik mezelf ook aan. Ja, ik hoor mijn eigen stem in mijn hoofd en nee ik ben niet gek. Anyways deze voorweeën zijn toch wel heftiger dan die ik eerder heb gehad. Het zal wel komen doordat het mijn tweede zwangerschap is. Waarom ik denk dat de bevalling nog niet is begonnen? De verloskundigen hebben aangegeven dat de baby waarschijnlijk later komt, aangezien mijn dochtertje ook later is geboren.

Na een halfuur slaat de twijfel toe en ook manlief denkt dat de bevalling nu toch echt is begonnen. Hij stelt voor om de weeën te timen en installeert een app op zijn mobiel. Lang leven het 4G netwerk! Binnen no time, zijn we aan het klokken. Intussen brengt hij ons kleine hummeltje naar bed. Gelukkig kan ik me goed beheersen en krijgt ze (volgens mij) niet veel mee van het feit dat haar broertje onderweg is. Oeps. ELKE TWEE MINUTEN EEN WEE VAN EEN MINUUT! 

Tijd voor actie!

1. Verloskundige gebeld en hij komt naar ons toe. Ik ben zo blij dat ik dezelfde verloskundige krijg als tijdens de eerste bevalling!  

2. Mijn ouders gebeld en die racen nu samen met broertjelief vanaf een verjaardagsfeestje in Utrecht, naar ons toe. Zij blijven thuis met ons dochtertje als manlief en ik naar het ziekenhuis gaan.  

De weeën worden heftiger. We bellen één van de broers en schoonzussen van mijn man, just in case mijn ouders er niet “op tijd” zijn. 

Zo pak je spullen maar, ik denk dat het verstandig is om nu naar het ziekenhuis te gaan” ,zegt de verloskundige als hij constateert dat ik 4 cm ontsluiting heb. 

No way dat ik met 4 cm al naar het ziekenhuis ga. Wat moet ik nog 6cm’s lang doen in het ziekenhuis?! Blijkbaar ga ik wel naar het ziekenhuis, want ook manlief vindt dat we alvast richting het ziekenhuis kunnen rijden. De vorige keer verliep de bevalling namelijk supersnel, nadat mijn vliezen met 5cm ontsluiting waren gebroken. 

Inmiddels zijn de broer en schoonzus van mijn man (dus ook van mij), mijn broertje en ouders gearriveerd. Mijn broertje en de broer van mijn man brengen ons naar het ziekenhuis, waar wij rond 8 uur arriveren. De verloskundige kijkt voor de zekerheid hoeveel verder ik ben. Wauw, 5 cm ontsluiting (sarcastisch). Dit gaat nog lang duren volgens mij.

Het is inmiddels half 9 en de weeën volgen elkaar sneller op. Ik voel nu ook een pijn in mijn onderrug. Mijn man moet achter me staan en met zijn lichaam tegen mijn onderrug drukken, terwijl zijn warme handen druk uitoefenen op mijn onderbuik. Ik hoor hem nog zeggen dat zijn rug zeer begint te doen, omdat hij moet bukken wegens ons lengteverschil. Op dat moment interesseert dat me helemaal niks, zolang hij maar gewoon de pijn wegdrukt. 

Rond 9 uur kijkt de verloskundige hoe ver de ontsluiting is gevorderd. 9 CM! Yes! Ik mag de pijn wegduwen en twee weeën later mag ik beginnen met persen. Slechts enkele minuten later heb ik mijn zoon in mijn armen. 

Wauw. I did it again. En raad eens. Nog eens iets is gelukt. Voor de derde keer heb ik opnieuw een liefde van mijn leven gevonden. 

Tanden op elkaar en even doorbijten. Je kunt kalm blijven of je man van alles verwijten. Een bevalling voor het eerst of de tweede keer, een aantal van ons denkt dit doe ik écht nooit meer. En daar is het moment waarom het allemaal draait, eindelijk kun je knuffelen met je kleine jongen of kleine meid.

Babyshower 

Lucky me. Zwanger van nummer 2 en babyshower 3 is inmiddels ruim een maand achter de rug. Wat een verwennerij hè? Ik moet gewoon even met jullie delen wat voor lieve mensen ik om me heen heb. En hoe kan ik dat nu beter doen dan mijn babyshowers even kort samen te vatten?

#1 Pretty Pink 

Mijn eerste babyshower was echt huge en de organisatie was gewoon top! De betreffende zondag gingen manlief en ik even een €1 ontbijtje doen bij Ikea en een paar spulletjes kopen voor de babykamer. We zouden daarna nog een paar babyspullen kopen en op weg naar de volgende shoplocatie werd gebeld door broertjelief. Hij wilde met ons mee en we zouden hem bij mij thuis op pikken. Hij was namelijk al bij ons in de buurt. Eenmaal thuis aangekomen deed ik de voordeur open en ik het enige wat ik zag waren schoenen. Minimaal 30 paar schoenen. Verbaasd keek ik op. 

SUPRISEEEEE! Wauw wat veel familie! Er waren meer dan 30 vrouwen aanwezig en allemaal gekleed in het roze. Ik werd naar boven meegenomen door mijn moeder, waar op mijn bed een mooie wit met paarse zwangerschapsjurk lag. Time to change & shine. De woonkamer zal vol met vrolijke vrouwen en stond vol met allerlei lekkers en een berg cadeaus. Wat voor lekkers vraag je? Een kleine greep uit het menu: Cake magnums, wraps, pasteitjes, stokbroodjes met sambal, mini sandwiches, chocolade, koekjes, kipballetjes en nog veel meer. Ook was er mooie roze (virgin)champagne. 

Na een korte toast begon een middag vol spelletjes, eten en vooral het uitpakken van cadeaus. Ik overdrijf niet als ik spreek over een berg cadeaus. In de avond toen iedereen naar huis was hebben manlief en ik alles nog bekeken en uitgestald op het bed (formaat 180×200) en heel het bed lag bezaaid onder mooie spulletjes. 

#2 Blauwtje 

Daar zat ik dan op de bank te wachten tot mijn broertje zou kopen met een lekker portie nasi kip van de afhaalchinees. De bel ging. Hubby en dochtertjelief gingen samen de deur opendoen. Ik hoorde mijn dochtertje lachen van blijdschap toen ze mijn broertje binnen zag komen. 

Ineens kwam er een fel licht op me af met daarachter mijn neef die zei: “Ja, dit had je niet verwacht hè? Nu ben je verrast hè? Hoe voelt dat nu?”, waarop mijn mond eigenlijk een beetje open viel van verbazing. Dat zal er overigens charmant hebben uitgezien. Ineens stonden naar mijn neefjes en nichtjes naar me te grijzen. Na de kusjes en knuffels werden blauwe ballonnen opgehangen, een blauw kleedje op de salontafel gedrapeerd, blauwe etageres opgesteld met allerlei lekkers erop en kwam het blauwe wegwerpservies te voorschijn. Wauw dit was pas een spontane babyshower. Het werd een hele leuke avond met lekker eten, leuke en mooie cadeaus en heel veel gelach en plezier. 

#3 Double Blue

Mijn schoonzus V. en ik verwachten beide een jongen. Het leek mij wel leuk om iets kleins voor haar te organiseren, aangezien het eerder geplande etentje voor haar niet doorging. Schoonzus S. was meteen enthousiast en we hadden samen bedacht om een soort mini babyshower te organiseren. Alleen werd het voor mij een beetje vreemd toen ik niet mocht helpen met het voorbereiden. Ik mocht niet eens versiering kopen niks #buitengesloten.

Mijn man had bedacht dat wij samen met zijn broer en schoonzus V. op de betreffende dag, konden arriveren bij zijn andere broer en schoonzus S. Anders zou het wel opvallen als ineens alle auto’s daar toevallig voor de deur zouden staan. Uiteindelijk kwamen wij “toevallig” samen aan. 3x raden. Het was een dubbele babyshower! Dat was echt super leuk. We hebben echt genoten, zijn heerlijk verzorgd en overladen met cadeaus en heel veel eten. 

Schoonzus S. heeft zich onwijs voor ons uitgesloofd. Prachtige luiertaarten in de vorm van de kasteel, een vlinder en een bloem. Alles was super mooi blauw versierd. Er was zelfs blauwe toiletpapier! Laten we over het eten maar niet beginnen.